பாரத ஜனங்களின் தற்கால நிலைமை
நொண்டிச் சிந்துநெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே! - இந்தநிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால்,அஞ்சி அஞ்சிச் சாவார் - இவர்அஞ்சாத பொருளில்லை அவனியிலேவஞ்சனைப் பேய்கள் என்பார் - இந்தமரத்தில் என்பார்; அந்தக் குளத்தில் என்பார்துஞ்சுது முகட்டில் என்பார் - மிகத்துயர்ப்படுவார் எண்ணிப் பயப்படுவார். (நெஞ்சு)மந்திர வாதி என்பார் - சொன்னமாத்திரத்திலே மனக்கிலி பிடிப்பார்,யந்திர சூனியங்கள் - இன்னும்எத்தனை ஆயிரம் இவர் துயர்கள்!தந்த பொருளைக் கொண்டே - ஜனம்தாங்குவர் உலகத்தில் அரசரெல்லாம்அந்த அரசியலை - இவர்அஞ்சுதரு பேயென்றெண்ணி நெஞ்சம் அயர்வார். (நெஞ்சு)சிப்பாயைக் கண்டு அஞ்சுவார் - ஊர்ச்சேவகன் வருதல்கண்டு மனம்பதைப்பார்,துப்பாக்கி கொண்டு ஒருவன் - வெகுதூரத்தில் வரக்கண்டு வீட்டிலொளிவார்,அப்பால் எவனோ செல்வான் - அவன்ஆடையைக் கண்டு பயந்து எழுந்து நிற்பார்,எப்போதும் கைகட்டுவார் - இவர்யாரிடத்தும் பூனைகள்போல் ஏங்கிநடப்பார். (நெஞ்சு)நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே - இந்தநிலைகெட்ட மனிதரை நினைத்துவிட்டால்,கொஞ்சமோ பிரிவினைகள்? - ஒருகோடிஎன்றால் அது பெரிதாமோ?ஐந்துதலைப் பாம்பென்பான் - அப்பன்ஆறுதலை என்று மகன் சொல்லி விட்டால்நெஞ்சு பிரிந்திடுவார் - பின்புநெடுநாள் இருவரும் பகைத்திருப்பார். (நெஞ்சு)சாத்திரங்கள் ஒன்றும் காணார் - பொய்ச்சாத்திரப் பேய்கள் சொல்லும் வார்த்தை நம்பியேகோத்திரம் ஒன்றாயிருந்தாலும் - ஒருகொள்கையிற் பிரிந்தவனைக் குலைத்து இகழ்வார்,தோத்திரங்கள் சொல்லி அவர்தாம் - தமைச்சூதுசெய்யும் நீசர்களைப் பணிந்திடுவார்,ஆத்திரங்கொண்டே இவன் சைவன் - இவன்அரிபக்தன் என்று பெருஞ் சண்டையிடுவார். (நெஞ்சு)நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே - இதைநினைந்து நினைந்திடினும் வெறுக்குதிலையே,கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார் - அதன்காரணங்கள் இவையென்னும் அறிவுமிலார்பஞ்சமோ பஞ்சம் என்றே - நிதம்பரிதவித்தே உயிர் துடிதுடித்துத்துஞ்சி மடிகின்றாரே - இவர்துயர்களைத் தீர்க்கவோர் வழியிலையே. (நெஞ்சு)எண்ணிலா நோயுடையார் - இவர்எழுந்து நடப்பதற்கும் வலிமையிலார்கண்ணிலாக் குழந்தைகள்போல் - பிறர்காட்டிய வழியிற்சென்று மாட்டிக்கொள்வார்,நண்ணிய பெருங்கலைகள் - பத்துநாலாயிரங்கோடி நயந்துநின்றபுண்ணிய நாட்டினிலே - இவர்பொறியற்ற விலங்குகள்போல வாழ்வார். (நெஞ்சு)
nontis sinthu nenjsu porukkuthillaiyae! - intha nilaiketta manitharai ninainthuvittaal, anjsi anjsis saavaar - ivar anjsaatha porulillai avaniyilae vanjsanaip paeykal enpaar - intha maraththil enpaar; anthak kulaththil enpaar thunjsuthu mukattil enpaar - mikath thuyarppatuvaar ennip payappatuvaar. (nenjsu) manthira vaathi enpaar - sonna maaththiraththilae manakkili pitippaar, yanthira sooniyangkal - innum eththanai aayiram ivar thuyarkal! thantha porulaik kontae - janam thaangkuvar ulakaththil arasarellaam antha arasiyalai - ivar anjsutharu paeyenrenni nenjsam ayarvaar. (nenjsu) sippaayaik kantu anjsuvaar - oors saevakan varuthalkantu manampathaippaar, thuppaakki kontu oruvan - veku thooraththil varakkantu veettilolivaar, appaal evanoa selvaan - avan aataiyaik kantu payanthu ezhunthu nirpaar, eppoathum kaikattuvaar - ivar yaaritaththum poonaikalpoal aengkinatappaar. (nenjsu) nenjsu porukkuthillaiyae - intha nilaiketta manitharai ninaiththuvittaal, konjsamoa pirivinaikal? - oru koatienraal athu perithaamoa? ainthuthalaip paampenpaan - appan aaruthalai enru makan solli vittaal nenjsu pirinthituvaar - pinpu netunaal iruvarum pakaiththiruppaar. (nenjsu) saaththirangkal onrum kaanaar - poys saaththirap paeykal sollum vaarththai nampiyae koaththiram onraayirunthaalum - oru kolkaiyir pirinthavanaik kulaiththu ikazhvaar, thoaththirangkal solli avarthaam - thamais soothuseyyum neesarkalaip paninthituvaar, aaththirangkontae ivan saivan - ivan aripakthan enru perunj santaiyituvaar. (nenjsu) nenjsu porukkuthillaiyae - ithai ninainthu ninainthitinum verukkuthilaiyae, kanjsi kutippatharkilaar - athan kaaranangkal ivaiyennum arivumilaar panjsamoa panjsam enrae - nitham parithaviththae uyir thutithutiththuth thunjsi matikinraarae - ivar thuyarkalaith theerkkavoar vazhiyilaiyae. (nenjsu) ennilaa noayutaiyaar - ivar ezhunthu natappatharkum valimaiyilaar kannilaak kuzhanthaikalpoal - pirar kaattiya vazhiyirsenru maattikkolvaar, nanniya perungkalaikal - paththu naalaayirangkoati nayanthuninra punniya naattinilae - ivar poriyarra vilangkukalpoala vaazhvaar. (nenjsu)
பொருள்
நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே! இந்த நிலைகெட்ட மனிதரை நினைந்துவிட்டால் தாங்கமுடியவில்லை. அஞ்சி அஞ்சிச் சாவார்; அவனியிலே இவர் அஞ்சாத பொருள் இல்லை. வஞ்சனைப் பேய்கள் என்பார்; இந்த மரத்தில், அந்தக் குளத்தில், முகட்டில் துஞ்சுகிறது என்று சொல்லி, மிகத் துயர்ப்பட்டு எண்ணிப் பயப்படுவார். மந்திரவாதி என்பார்; சொன்ன மாத்திரத்திலே மனக்கிலி பிடிப்பார்; யந்திரம், சூனியம் இன்னும் எத்தனை ஆயிரம் இவர் துயர்கள்! உலகத்தில் அரசர் எல்லாம் ஜனம் தந்த பொருளைக் கொண்டே தாங்குகின்றனர்; அந்த அரசியலை இவர் அஞ்சுதரும் பேய் என்று எண்ணி நெஞ்சம் அயர்வார். சிப்பாயைக் கண்டு அஞ்சுவார்; ஊர்ச் சேவகன் வருதலைக் கண்டு மனம் பதைப்பார்; ஒருவன் துப்பாக்கியுடன் வெகு தூரத்தில் வரக்கண்டு வீட்டிலே ஒளிவார்; அப்பால் யாரோ செல்வான், அவன் ஆடையைக் கண்டு பயந்து எழுந்து நிற்பார்; எப்போதும் கைகட்டுவார்; யாரிடத்தும் பூனைகள் போல் ஏங்கி நடப்பார். இந்த நிலைகெட்ட மனிதரை நினைத்தால் நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே. பிரிவினைகள் கொஞ்சமோ? ஒரு கோடி என்றால் அது பெரிதாமோ? ஐந்துதலைப் பாம்பு என்பான்; அப்பன் ஆறுதலை என்று மகன் சொல்லிவிட்டால் நெஞ்சு பிரிந்து விடுவார்; பின்பு நெடுநாள் இருவரும் பகைத்திருப்பார். சாத்திரங்கள் ஒன்றும் காணார்; பொய்ச் சாத்திரப் பேய்கள் சொல்லும் வார்த்தையை நம்பியே, கோத்திரம் ஒன்றாயிருந்தாலும் ஒரு கொள்கையில் பிரிந்தவனைக் குலைத்து இகழ்வார். தோத்திரங்கள் சொல்லி, தமைச் சூது செய்யும் நீசர்களைப் பணிந்திடுவார். ஆத்திரங்கொண்டே இவன் சைவன், இவன் அரிபக்தன் என்று பெருஞ் சண்டையிடுவார். இதை நினைந்து நினைந்திடினும் வெறுக்குதில்லையே; கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார்; அதன் காரணங்கள் இவையென்னும் அறிவுமிலார். பஞ்சமோ பஞ்சம் என்றே நிதம் பரிதவித்து உயிர் துடிதுடித்துத் துஞ்சி மடிகின்றாரே; இவர் துயர்களைத் தீர்க்க ஓர் வழியும் இல்லை. எண்ணிலா நோயுடையார்; எழுந்து நடப்பதற்கும் வலிமையிலார்; கண்ணிலாக் குழந்தைகள் போல் பிறர் காட்டிய வழியிற் சென்று மாட்டிக்கொள்வார். பத்து நாலாயிரங்கோடி பெருங்கலைகளை நயந்து நின்ற புண்ணிய நாட்டினிலே இவர் பொறியற்ற விலங்குகள் போல வாழ்வார்.
Meaning
My heart cannot bear it when I think of these fallen men. They die of fear upon fear; there is nothing in the world they do not fear. They say there are spirits of deceit, that one is in this tree, that one in that pond, that one sleeps on the roof; they grieve greatly and are afraid at the very thought. They say a sorcerer is about, and at the mere word panic seizes their minds; charms and black rites, and how many thousands more sorrows! In the world all kings live upon the wealth the people give; but they think that politics is a dreadful ghost and their hearts sink. They fear a soldier; when the town watchman comes their heart pounds; if a man with a gun is seen far off they hide in the house; if some stranger walks by later they rise in fear at the very sight of his clothes; always they fold their hands and move about among all men like moaning cats. My heart cannot bear it when I think of these fallen men. Are their divisions few? If it be one crore, does that make it great? One says the serpent has five heads; if the son says it has six, their hearts are split and afterwards they remain enemies for long years. They see nothing in the scriptures, but believe the words of false scripture-shaped ghosts; though they be of one clan, they will destroy and despise a man who differs in one opinion. They chant praises and bow down to low men who cheat them; in hot temper they cry 'this one is a Saiva, that one a Vaishnava' and wage a great quarrel. Even when they think of all this they feel no disgust; they have not even gruel to drink, nor the sense to see why. Crying 'famine, famine' every day they suffer and their life flutters and dies, and there is no way at all to end their sorrows. They have countless diseases and no strength even to rise and walk; like blind children they follow wherever others lead them and are caught. In a holy land that holds ten thousand four hundred crore great arts, these men live like senseless beasts.
சொற்பொருள் Word by word
- நொண்டிச் சிந்து
- a limping folk-song metre
- அவனி
- the earth, the world
- வஞ்சனை
- deceit, treachery
- துஞ்சுதல்
- to sleep, to die
- சூனியம்
- black magic worked with a hole or a doll
- அயர்தல்
- to faint, to be downcast
- சேவகன்
- servant, watchman
- தோத்திரம்
- praise, hymn
- குலைத்து இகழ்தல்
- to uproot and despise
- நீசர்
- base, low men
- பொறியற்ற
- without senses, senseless
விளக்கம்
இந்தச் சிந்து பாரதியாரின் கவிதைகளில் அரிதான ஒரு முகம்: கடுஞ் சாடல். ஏழையின் மீது அல்ல, அடிமை மனப்பான்மையின் மேல் கோபம். பேய், மந்திரம், சிப்பாய், சேவகன் - எல்லாம் ஒரே அச்சத்தின் பல உருவங்கள்.
பாட்டின் நடுவிலேயே அரசியல் அறிவு வருகிறது: அரசர் ஜனம் தந்த பொருளைக் கொண்டே வாழ்வார். எனவே மக்கள் அரசியலைப் பேயென்று அஞ்சுவது தற்கொலை. அதன் பிறகு சாதிப் பிரிவு, மந்திரம், சைவர்-வைணவர் சண்டை - அடிமைத்தனத்தின் உளவியல் முழுமையாகப் பட்டியலிடப்படுகிறது. முடிவில் எடுக்கப்படும் உருவகம் மிகக் கூர்மையானது: புண்ணிய நாட்டின் பெருங்கலைகளை வைத்துக்கொண்டு பொறியற்ற விலங்குகள் போல வாழ்வார்.
'நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே' என்ற திரும்பவரிசை பாடலை வெறும் புலம்பலாக வைக்காமல், ஒவ்வொரு முறையும் முன்னால் சென்றுள்ளதைத் தாங்கமுடியாத அழுத்தமாக மாற்றுகிறது.
Explanation
This sindhu shows a face of Bharathiyar that is rare elsewhere: hard satire. The anger is not aimed at the poor but at the slave mentality. Ghosts, sorcery, the soldier, the watchman - all are forms of one single fear.
Politics enters in the middle of a folk song: kings live on the wealth the people give them, so for the people to dread politics as a ghost is to wound themselves. Caste division, occult dread, the Saiva-Vaishnava quarrel follow one another as a full inventory of the psychology of servitude. The closing image is the sharpest: in a holy land holding vast arts, these people live like senseless beasts.
The returning refrain 'my heart cannot bear it' keeps the song from becoming mere complaint; each time it returns, the weight of what has just been said becomes heavier.
சிந்தனைக்கு
பயத்தைப் போக்கும் வழி அறிவு மட்டுமா, துணிவு மட்டுமா? பாரதியார் எதை முன்வைக்கிறார்?
To reflect on
Is fear removed by knowledge alone or by courage alone - which does Bharathiyar put first?