அருணகிரிநாதர் வரலாறு, திருவண்ணாமலை மரபுகோபுரத்திலிருந்து விழுந்தவனைத் தாங்கிய கரம்
திருவண்ணாமலை மரபிலிருந்து. பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் அண்ணாமலையார் கோயில் நகரில் அருணகிரி என்ற இளைஞன் வாழ்ந்தான். இளமையிலேயே தாயை இழந்த அவனை அவன் தமக்கை அன்போடு வளர்த்தாள். ஆனால் அவன் புலன் இன்பங்களில் மூழ்கி, செல்வத்தையும் உடல்நலத்தையும் இழந்தான். தமக்கை தன் நகைகளையும் பொருள்களையும் எல்லாம் அவனுக்காகக் கொடுத்தாள்.
ஒரு நாள் அவன் மீண்டும் பணம் கேட்டபோது, கொடுக்க ஒன்றுமில்லாத தமக்கை கண்ணீரோடு பேசிய சொற்கள் அவன் இதயத்தைப் பிளந்தன. தன் வாழ்க்கை முழுதும் வீணானது என்று உணர்ந்து, நோயும் வெட்கமும் தாங்காமல், கோயிலின் உயர்ந்த கோபுரத்தின் மேல் ஏறிக் கீழே குதித்தான்.
ஆனால் அவன் தரையைத் தொடவில்லை. இரண்டு கரங்கள் அவனைத் தாங்கின. எதிரே முருகப்பெருமான் நின்றான். தன் வேலால் அவன் நாவில் எழுதி, "முத்தைத்தரு" என்று முதல் சொல்லைக் கொடுத்துப் பாடச் சொன்னான். "சும்மா இரு, சொல் அற" என்று அமைதியையும் உபதேசித்தான். அந்தக் கணத்திலிருந்து அருணகிரி அருணகிரிநாதர் ஆனார். ஊர் ஊராகச் சென்று முருகன் கோயில்களில் திருப்புகழ் பாடினார். அந்த அமைதியின் அனுபவத்தையே கந்தர் அனுபூதியில் பாடினார். கிளி வடிவில் இருந்தபோது இந்நூலைப் பாடினார் என்றும் ஒரு மரபு உண்டு.
Life of Arunagirinathar, Thiruvannamalai traditionThe Hand That Caught Him From the Tower
From the tradition of Thiruvannamalai. In the fifteenth century a young man named Arunagiri lived in the temple town of Annamalaiyar. His mother died when he was small, and his elder sister raised him with great love. But he sank into the pleasures of the senses and lost his wealth and his health. His sister gave away her jewels and everything she owned for his sake.
One day he came to her again for money. She had nothing left to give, and the words she spoke through her tears split his heart. He saw that his whole life had been wasted. Sick in body and unable to bear his shame, he climbed the tall tower of the temple and threw himself down.
But he never touched the ground. Two hands caught him, and before him stood Lord Murugan. With the tip of his vel the Lord wrote on the young man's tongue, gave him the first word of a song, 'Muththaiththaru', and told him to sing. He also taught him stillness: 'Summa iru, sol ara', 'Be still; let words cease.' From that moment Arunagiri became Arunagirinathar. He walked from shrine to shrine of Murugan singing the Thiruppugazh, and in Kandar Anubhuti he sang of that experience of stillness itself. One tradition adds that he composed this book while he lived for a time in the form of a parrot.
