புறநானூறு, ஔவையார் பாடல்கள்காக்க வைத்த அதியமான்
புறநானூற்றிலிருந்து. சங்ககாலப் புலவர் ஔவையார் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி என்ற வள்ளலிடம் பரிசில் பெறச் சென்றார். அதியமான் உடனே பரிசு தராமல், அவர் தம்மோடு நீண்ட நாள் தங்க வேண்டும் என்று விரும்பித் தாமதித்தான்.
காத்திருந்து பொறுமை இழந்த ஔவையார் வாயில் காவலனிடம் பாடினார்: "வாயிலோயே! தம் மதிப்பை அறிந்த புலவர்க்கு உலகம் முழுதும் வழி உண்டு; எத்திசை சென்றாலும் அத்திசை சோறே." மதிப்போடு கொடுக்காத இடத்தில் இரந்து நிற்க மாட்டேன் என்ற தன்மானம் அது. பின்னர் அதியமான் அவர்மேல் கொண்ட அன்பால் தமக்குக் கிடைத்த நீண்ட ஆயுள் தரும் அரிய நெல்லிக்கனியையே ஔவைக்குக் கொடுத்தான் என்பதும் புறநானூற்றுப் புகழ். கரவில்லாமல் கொடுப்பதன் அழகையும், இரப்பவரின் தன்மானத்தையும் ஒருங்கே காட்டும் கதை இது.
Purananuru, the songs of AvvaiyarAvvaiyar at Adhiyaman's Gate
From the Purananuru. The Sangam poet Avvaiyar went to the generous chieftain Adhiyaman Neduman Anji to receive a gift. Adhiyaman, wanting her to stay longer with him, kept delaying.
Tired of waiting, Avvaiyar sang to the gatekeeper: 'O keeper of the gate! For a poet who knows her own worth, the whole world is open. Whichever direction she goes, there will be rice for her.' It was the self-respect of one who would not stand begging where giving was not done with honour.
The Purananuru also celebrates what followed: out of love for her, Adhiyaman gave Avvaiyar the rare amla fruit that granted long life, which he had won for himself. The story shows both the dignity of the seeker and the beauty of giving without hiding, the two things this verse brings together.
