ஔவையார்

விநாயகர் அகவல்

Vinayagar Agaval · 12 பாடல்கள்

ஔவையார் விநாயகப் பெருமானைப் போற்றிப் பாடிய 72 அடி அகவல். திருவடியிலிருந்து திருமுடி வரை விநாயகரின் திருவுருவைப் போற்றி, அவர் குருவாக வந்து காட்டிய யோக ஞான வழியை வரிசையாகச் சொல்லி, அவர் திருவடியில் சரண் புகுந்து நிறைகிறது.

Avvaiyar's 72-line hymn in agaval metre to Lord Ganesha. It praises His form from His feet to His crown, tells step by step of the inner path of yoga and wisdom He revealed to her as her guru, and ends in surrender at His feet.

படிக்கத் தொடங்கு நூலைப் பற்றி

பாடல்கள்

அறிமுகம்

விநாயகர் அகவல் தமிழ்நாட்டு இல்லங்களில் நாள்தோறும் ஓதப்படும் பக்தி நூல். விநாயக சதுர்த்தியன்றும், எந்த ஒரு நற்செயலைத் தொடங்கும் முன்பும் இதைப் பாடுவது வழக்கம். அகவல் என்ற ஆசிரியப்பா வடிவில், 72 அடிகளில் அமைந்தது. இங்கு படிக்க எளிதாக 12 பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.

நூலின் முதல் பகுதி விநாயகரின் திருவுருவைச் சொல்கிறது: சிலம்பு ஒலிக்கும் தாமரைப் பாதம், பேழை வயிறு, ஒற்றைத் தந்தம், யானை முகம், மூன்று கண், முப்புரிநூல். பின் "முப்பழம் நுகரும் மூஷிக வாகன" என்று விளித்து, அவர் தனக்குச் செய்த அருளை ஔவையார் வரிசையாகச் சொல்கிறார். அவர் தாயாய் வந்தார், குருவாய் வந்தார், ஐந்தெழுத்தைத் தெளிவித்தார், புலன்களை அடக்கும் வழி காட்டினார்.

நூலின் நடுப்பகுதி யோக அனுபவத்தின் வரைபடம்: ஒன்பது வாயில், ஆறு ஆதாரங்கள், இடை பிங்கலை சுழுமுனை நாடிகள், குண்டலினி, அசபை மந்திரம், கபால வாயில். மூலாதாரத்தின் தெய்வமான விநாயகரே இந்தப் பயணத்தின் வழிகாட்டி. இந்தப் பகுதிகள் குருவின் நேர் வழிகாட்டலில் பயில வேண்டியவை என்பது மரபு; இங்கு தரப்படும் விளக்கங்கள் பொருள் அறிவதற்காக மட்டுமே.

இறுதியில் மனம் கரைந்த ஆனந்தம், ஒலியில் சதாசிவம், சித்தத்தில் சிவலிங்கம், அடியார் கூட்டம், ஐந்தெழுத்தின் அரும்பொருள் என்று நிறைந்து, "வித்தக விநாயக விரைகழல் சரணே" என்று திருவடியில் முடிகிறது. திருவடியில் தொடங்கிய நூல் திருவடியிலேயே முடிகிறது.

ஆசிரியர்: இந்த ஔவையார், சங்க காலப் புலவரான ஔவையாரும் ஆத்திசூடி பாடிய ஔவையாரும் அல்லாத, பிற்காலத்தவர் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். மரபு இவரைச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், சேரமான் பெருமாள் நாயனார் காலத்தவராகக் கொள்கிறது.

Introduction

Vinayagar Agaval is recited every day in Tamil homes. It is sung on Vinayaka Chaturthi and before beginning any good undertaking. It is written in the agaval (aasiriyappa) metre, in 72 lines; here it is divided into 12 sections for easier reading.

The first part describes Ganesha's form: lotus feet with ringing anklets, the treasure-chest belly, the single tusk, the elephant face, the three eyes, the sacred thread. Then, calling to Him as 'You who relish the three fruits and ride the mouse', Avvaiyar tells one by one of the grace He showed her. He came as a mother, He came as a guru, He made the five syllables clear, He showed her how to restrain the senses.

The middle of the poem is a map of yogic experience: the nine gates, the six centres, the ida, pingala and sushumna channels, kundalini, the ajapa mantra, the gate at the crown. Ganesha, the deity of the muladhara, is the guide on this journey. Tradition holds that these practices are to be learned under a guru's direct guidance; the explanations here are only to help understand the meaning.

At the end comes the bliss in which the mind dissolves, Sadashiva in sound, the Shiva linga in the inner mind, the company of devotees, and the precious meaning of the five syllables, and the poem closes at His feet with 'Wise Vinayaka, Your fragrant feet are my refuge'. A poem that began at His feet ends at His feet.

The poet: scholars consider this Avvaiyar to be a later poet, distinct from the Sangam poet Avvaiyar and from the Avvaiyar of Aathichoodi. Tradition places her in the time of the saints Sundaramurthy Nayanar and Cheraman Perumal Nayanar.

தமிழ் மரபு (திருக்கோவலூர் விநாயகர் வரலாறு)

கைலாயத்திற்கு முன்னே சென்ற ஔவை

தமிழ் மரபுக் கதை. சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் வாழ்வு நிறைவுற்றபோது, அவரைக் கைலாயத்திற்கு அழைத்துச் செல்லச் சிவபெருமான் ஒரு வெள்ளை யானையை அனுப்பினார். அவருடைய நண்பர் சேரமான் பெருமாள் நாயனார் தன் குதிரையின் காதில் ஐந்தெழுத்தை ஓதினார்; அந்தக் குதிரையும் வானில் எழுந்து யானையோடு பறந்தது. இருவரும் கைலாயம் நோக்கிச் சென்றனர்.

அப்போது ஔவையார் திருக்கோவலூரில் விநாயகருக்குப் பூசை செய்துகொண்டிருந்தார். வானில் செல்லும் இருவரையும் கண்டு, தானும் அவர்களோடு கைலாயம் செல்ல வேண்டும் என்று ஏங்கினார். பூசையை அவசரமாக முடிக்க எண்ணினார். அப்போது விநாயகர் அவர் முன் தோன்றி, "ஔவையே, அவசரம் வேண்டாம். பூசையை முறையாக முடி. அவர்களுக்கு முன்பே உன்னைக் கைலாயம் சேர்ப்பேன்" என்றார்.

ஔவையார் அமைதியாக, முழு அன்போடு பூசையைத் தொடர்ந்தார். அந்தப் பூசையில் அவர் பாடியதே "சீதக் களபச் செந்தாமரைப் பூம் பாதச் சிலம்பு" என்று தொடங்கும் இந்த அகவல். பூசை முடிந்ததும் விநாயகர் தன் துதிக்கையை நீட்டி, ஔவையாரை மெல்லத் தூக்கி, ஒரு கணத்தில் கைலாயத்தில் சேர்த்தார்.

சுந்தரரும் சேரமானும் கைலாயம் சேர்ந்தபோது, ஔவையார் ஏற்கனவே அங்கே சிவபெருமானை வணங்கிக்கொண்டிருந்தார். வியந்த அவர்களிடம் ஔவையார் ஒரு பாடலால் விடை சொன்னார்: விநாயகரின் திருவடியைப் பற்றியவருக்கு யானையும் குதிரையும் தேவையில்லை.

இந்தக் கதை நம்பிக்கையைப் பற்றியது. அவசரப்பட்டு ஓடுவதை விட, அமைதியாக இறைவனிடம் சரண் புகுவதே விரைவான வழி. அகவலின் இறுதிச் சொல்லும் அதுவே: "சரணே".

Tamil tradition (the Ganesha of Thirukkovilur)

How Avvaiyar Reached Kailash First

A Tamil tradition. When the life of the saint Sundaramurthy Nayanar came to its end, Shiva sent a white elephant to carry him to Kailash. His friend Cheraman Perumal Nayanar chanted the five syllables into his horse's ear, and the horse too rose into the sky and flew alongside the elephant. The two of them set off for Kailash.

At that time Avvaiyar was performing worship to Ganesha at Thirukkovilur. Seeing the two travelling through the sky, she longed to go to Kailash with them. She thought of hurrying through her worship. Then Ganesha appeared before her and said, 'Avvai, do not hurry. Finish your worship properly. I will bring you to Kailash before them.'

Calmly and with all her love, Avvaiyar continued her worship. What she sang in that worship was this Agaval, which begins 'Seetha kalaba senthaamarai poom paadha silambu'. When the worship was complete, Ganesha stretched out His trunk, gently lifted Avvaiyar, and in an instant set her down in Kailash.

When Sundarar and Cheraman reached Kailash, Avvaiyar was already there, worshipping Shiva. When they asked in wonder how she came, she answered with a song: one who holds fast to Ganesha's feet needs neither elephant nor horse.

This story is about trust. Rather than rushing ahead in haste, quietly taking refuge in God is the swiftest way. That is the Agaval's last word too: 'saranam', refuge.

சிந்தனைக்கு

ஔவையார் அவசரத்தை விட்டு, முழு மனத்தோடு பூசையை முடித்தார். இன்று நீங்கள் அவசரமாகச் செய்யும் ஒரு செயலை, முழு மனத்தோடு மெதுவாகச் செய்து பாருங்கள்.

To reflect on

Avvaiyar let go of her hurry and finished her worship with her whole heart. Today, take one thing you usually rush through and do it slowly, with your whole heart.