மகாபாரதத்திலிருந்து (வன பர்வம்)சாவித்திரியும் சத்தியவானும்
மகாபாரதத்திலிருந்து. மத்திர நாட்டு இளவரசி சாவித்திரி, நாடிழந்து கண்பார்வையும் இழந்த மன்னன் த்யுமத்சேனனின் மகன் சத்தியவானைத் தன் கணவனாகத் தேர்ந்தாள். "சத்தியவான் ஓராண்டில் இறப்பான்" என்று நாரதர் எச்சரித்தும் அவள் மனம் மாறவில்லை.
அரண்மனைச் செல்வத்தை விட்டு, காட்டுக் குடிலில் கணவனோடும் அவன் பெற்றோரோடும் வாழ்ந்தாள். பார்வையற்ற மாமனார் மாமியாருக்குப் பணிவிடை செய்தாள்; எளிய வாழ்விலும் அந்தக் குடிலை அன்பால் நிறைத்தாள். அவள் இருந்த அந்த ஏழைக் குடிலில் இல்லாதது ஒன்றுமில்லை.
குறிக்கப்பட்ட நாள் வந்தது. விறகு வெட்டச் சென்ற சத்தியவான் சாவித்திரியின் மடியில் உயிர் நீத்தான். எமதர்மன் அவன் உயிரைக் கொண்டு சென்றான். சாவித்திரி எமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். அவள் பேசிய அறம் நிறைந்த சொற்களால் மகிழ்ந்த எமன் வரங்களை அளித்தான்: மாமனாருக்குப் பார்வையும் நாடும், தன் தந்தைக்கு மக்கட்பேறு. இறுதியாக "எனக்குச் சத்தியவான் மூலம் மக்கட்பேறு வேண்டும்" என்று கேட்டாள். வாக்குத் தவறாத எமன் சத்தியவானின் உயிரைத் திருப்பித் தந்தான்.
இல்லாள் அகத்திருக்க இல்லாதது ஒன்றில்லை; உயிரும் கூட.
From the Mahabharata (Vana Parva)Savitri and Satyavan
From the Mahabharata. Savitri, princess of Madra, chose as her husband Satyavan, son of King Dyumatsena, who had lost both his kingdom and his sight. Even when the sage Narada warned that Satyavan would die within a year, she did not change her mind.
Leaving the riches of the palace, she lived in a forest hut with her husband and his parents. She served her blind father-in-law and her mother-in-law, and filled that humble hut with love. In that poor dwelling, with her there, nothing was lacking.
The appointed day came. Satyavan went to cut firewood and died with his head in Savitri's lap. Yama, lord of death, carried away his life. Savitri followed Yama. Pleased by her words, full of dharma, Yama granted her boons: sight and kingdom for her father-in-law, sons for her own father. Last, she asked for sons born of Satyavan. Bound by his word, Yama returned Satyavan's life.
With the lady of the house at home, nothing is lacking, not even life itself.
