வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து (அயோத்தியா காண்டம்)தசரதனின் முன்வினை
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. இராமன் காட்டுக்குச் சென்ற பின், துயரத்தில் மூழ்கிய தசரதன் ஓர் இரவு கோசலையிடம் தன் இளமைக் காலத்தில் நடந்த ஒன்றைச் சொன்னான்.
"இளவரசனாக இருந்தபோது, ஒலியைக் கேட்டே இலக்கை எய்யும் திறமை எனக்கு இருந்தது. ஓர் இரவு சரயு நதிக்கரையில் வேட்டையாடச் சென்றேன். நீரில் ஏதோ ஒலி கேட்டது; யானை நீர் அருந்துகிறது என்று எண்ணி அம்பு எய்தேன். ஆனால் அங்கே இருந்தது, பார்வையற்ற முதிய பெற்றோருக்காகக் குடத்தில் நீர் எடுத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு இளம் தவசி."
"அந்த இளைஞன் இறக்கும் முன், தன் பெற்றோரிடம் நீர் கொண்டு செல்லச் சொன்னான். நான் சென்று உண்மையைச் சொன்னேன். துயரத்தில் அந்தத் தந்தை எனக்குச் சாபம் இட்டார்: 'மகனைப் பிரிந்த துயரால் நான் இறப்பதுபோல், நீயும் மகனைப் பிரிந்த துயரால் இறப்பாய்.'" அன்றிரவே தசரதன் இராமனைப் பிரிந்த துயரால் உயிர் நீத்தான்.
அரசு, செல்வம், நான்கு மைந்தர்கள் என எல்லாம் பெற்றிருந்தும், கற்பகத்தை நாடியவனுக்குக் கசப்பான காய் கிடைத்ததுபோல், தசரதனின் இறுதிக் காலம் முன்வினையின் பயனாக அமைந்தது.
From the Valmiki Ramayana (Ayodhya Kanda)The Deed Dasharatha Remembered
From the Valmiki Ramayana. After Rama had gone to the forest, the grief-stricken Dasharatha told Kausalya one night of something that had happened in his youth.
'As a prince, I had the skill of shooting a target by its sound alone. One night I went hunting on the bank of the Sarayu. I heard a sound in the water and, thinking an elephant was drinking, I loosed an arrow. But it was a young ascetic, filling a pot with water for his blind, aged parents.'
'Before he died, the young man asked me to take the water to his parents. I went and told them the truth. In his grief, the father cursed me: "As I die of grief for my son, so you too will die of grief for your son."' That very night Dasharatha died of grief at parting from Rama.
Though he had a kingdom, wealth and four sons, Dasharatha's last days were shaped by a deed of the past, like one who goes to the wish-granting tree and receives a bitter fruit.
