தEN
குறள் படி
ஆறு சமயங்களில் ஒன்று

காணாபத்தியம்

தடைகளை நீக்கும் விநாயகப் பெருமானின் வழிபாடு

விநாயகப் பெருமானை முழுமுதற் கடவுளாக வழிபடும் நெறி காணாபத்தியம். சனாதன தருமத்தின் ஆறு சமயங்களில் (சண்மதம்) இது ஒன்று. சிவபெருமானுக்கும் பார்வதி தேவிக்கும் மகனான அவர், கணங்களின் தலைவர் என்பதால் "கணபதி" என்றும், தமக்கு மேல் நாயகன் இல்லாதவர் என்பதால் "விநாயகர்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். யானை முகமும், பெரிய வயிறும், ஒடிந்த ஒற்றைத் தந்தமும், சிறிய மூஞ்சூறு வாகனமும் அவர் அடையாளங்கள்.

எந்த ஒரு நற்செயலையும் விநாயகரை வணங்கியே தொடங்குகிறோம். கடிதத்தின் தலையில் இடும் "உ" என்ற பிள்ளையார் சுழியும், கோயிலுக்குள் நுழையும் முன் போடும் தோப்புக்கரணமும், தலையில் குட்டிக்கொள்வதும் இந்த மரபிலிருந்து வந்தவை. முத்கல புராணமும் கணேச புராணமும் விநாயகரின் பெருமையைச் சொல்லும் நூல்கள்.

தமிழ்நாட்டில் ஆற்றங்கரையிலும் அரச மரத்தடியிலும் தெருமுனையிலும் பிள்ளையார் கோயில் இல்லாத ஊர் இல்லை. பிள்ளையார்பட்டி கற்பக விநாயகரும், திருச்சி மலைக்கோட்டை உச்சிப் பிள்ளையாரும் புகழ்பெற்றவை. ஔவையார் விநாயகர் அகவலைப் பாடி அவர் அருளால் கைலாயம் சேர்ந்தார் என்பது தமிழ் மரபு.

இங்கே தொடங்குங்கள்விநாயகர் அகவலிலிருந்து தொடங்குங்கள்: ஔவையார் விநாயகரைப் போற்றும் 72 அடிகள்.படிக்கத் தொடங்கு →

தமிழ்ப் பாடல்கள்

மகாபாரதம், ஆதி பர்வம் (மரபு)

மகாபாரதம் எழுதிய விநாயகர்

மகாபாரத மரபிலிருந்து. வியாச முனிவர் மனத்துக்குள் மகாபாரதம் என்ற பெருங்காவியத்தை முழுமையாகக் கண்டார். ஆனால் அதைச் சொல்லச் சொல்ல எழுதக்கூடியவர் யார் என்று கவலைப்பட்டார். படைப்புக் கடவுளான பிரம்மா, "விநாயகரை நினை. அவரே உனக்கு எழுதுவார்" என்று வழி காட்டினார்.

வியாசர் வேண்ட, விநாயகர் ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை வைத்தார்: "நான் எழுதத் தொடங்கினால் என் எழுத்தாணி ஒரு கணமும் நிற்கக் கூடாது. நீங்கள் நிறுத்தினால் நான் எழுதுவதை விட்டுவிடுவேன்." வியாசரும் புன்னகையோடு ஒரு நிபந்தனை வைத்தார்: "ஒவ்வொரு சுலோகத்தின் பொருளையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்ட பிறகே நீங்கள் அதை எழுத வேண்டும்."

எழுத்து தொடங்கியது. வியாசர் சொல்லச் சொல்ல விநாயகர் எழுதினார். தமக்குச் சிந்திக்க நேரம் வேண்டும்போதெல்லாம் வியாசர் பொருள் ஆழமான கடினமான சுலோகங்களைச் சொன்னார். விநாயகர் அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு கணம் நிற்கும் இடைவெளியில் வியாசர் அடுத்த பகுதியை மனத்தில் அமைத்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் விநாயகரின் எழுத்தாணி ஒடிந்தது. சொன்ன சொல் தவறக் கூடாது என்று, அவர் ஒரு கணமும் தயங்காமல் தம் தந்தத்தையே ஒடித்து, அதைக் கொண்டு எழுதித் தொடர்ந்தார். அதனால்தான் விநாயகருக்கு ஒற்றைத் தந்தம்; "ஏகதந்தர்" என்ற பெயரும் அதனால் வந்தது என்பது மரபு. கல்வியும் எழுத்தும் தொடங்கும் முன் இன்றும் விநாயகரை வணங்குகிறோம்.

Mahabharata, Adi Parva (tradition)

How Ganesha Wrote the Mahabharata

From the tradition of the Mahabharata. The sage Vyasa saw the whole of the great epic, the Mahabharata, within his mind. But he worried: who could write it down as fast as he spoke it? Lord Brahma, the creator, showed him the way: "Think of Ganesha. He will write for you."

Vyasa prayed, and Ganesha agreed, but on one condition. "Once I begin to write, my stylus must not stop for a moment. If you pause, I will put it down." Vyasa smiled and set a condition of his own: "You must fully understand the meaning of each verse before you write it."

The writing began. Vyasa spoke and Ganesha wrote. Whenever Vyasa needed time to think, he spoke a verse of hard and deep meaning, and in the moment Ganesha paused to understand it, Vyasa shaped the next part in his mind.

At one point Ganesha's stylus broke. Not to break his word, without a moment's hesitation he snapped off one of his own tusks and went on writing with it. That, tradition says, is why Ganesha has a single tusk and is called Ekadanta, "the one-tusked". Even today we bow to Ganesha before learning or writing begins.

அடுத்த பகுதிபக்தி →