குரு கோவிந்தர்

ஆயிரத்து எழுநூற்றைம்பத்தாறுவிக்ரம நாண்டு வீரருக்கு அமுதாம்ஆனந்த புரத்தில் ஆர்ந்து இனிது இருந்தனன்பாஞ்சாலத்துப் படர்தரு சிங்கக்குலத்தினை வகுத்த குருமணியாவான்.ஞானப் பெருங்கடல், நல்லிசைக் கவிஞன்,வானம் வீழ்ந்து உதிரினும் வாள்கொடு தடுக்கும்வீரர் நாயகன், மேதினி காத்தகுருகோவிந்த சிங்கமாங் கோமகன்,அவன் திருக் கட்டளை அறிந்து பல் திசையினும்பாஞ்சாலத்து உறு படைவலோர் நாடொறும்நாடொறும் வந்து நண்ணுகின்றாரால்,ஆனந்த புரத்தில் ஆயிரம் ஆயிரம்வீரர்கள் குருவின் விருப்பினைத் தெரிவான்கூடிவந்து எய்தினர் கொழும்பொழில் இனங்களும்,புன்னகைப் புனைந்த புதுமலர்த் தொகுதியும்,பைந்நிறம் விரிந்த பழனக் காட்சியும்,நல்வரவு ஆகுக நம் மனோர் வரவு என்றுஆசிகள் கூறி ஆர்ப்பன போன்றபுண்ணிய நாளில் புகழ்வளர் குரவன்திருமொழி கேட்கச் செறிந்தனர் சீடர்கள்யாது அவன் கூறும்? என் எமக்கு அருளும்?எப்பணி விதித்து எமது ஏழேழ் பிறவியும்இன்புடைத்தாக்கும்? எனப் பல கருதிமாலோன் திருமுனர் வந்து கண்ணுயர்த்தேஆக்கினை தெரிவான் ஆவலொடு துடிக்கும்தேவரை ஒத்தனர் திடுக்கெனப் பீடத்துஏறிநின்றது காண்! இளமையும் திறலும்ஆதிபத் தகைமையும் அமைந்ததோர் உருவம்.விழிகளில் தெய்வப் பெருங்கனல் வீசிடத்திருமுடி சூழ்ந்தோர் தேசிகாத் திருப்பதூக்கிய கரத்தில் சுடர் உமிழ்ந்திருந்ததுகூறநா நடுங்குமோல் கொற்றக் கூர்வாள்.எண்ணிலா வீரர் இவ்வுரு நோக்கி,வான் நின்று இறங்கிய மாந்திரிகன் முனர்ச்சிங்கக் கூட்டம் திகைத்திருந்தாங்குமோனமுற்று அடங்கி முடி வணங்கினரால்வாள்நுனி காட்டி மாட்சியார் குரவன்திருவுள நோக்கம் செப்புவன், தெய்வச்சேய் இதழ் அசைவுறச் சினந்தோர் எரிமலைகுமுறுதல் போல் வெளிக்கொண்டன திருமொழி"வாள் இதை மனிதர் மார்பிடைக் குளிப்பவிரும்புகின்றேன் யான்; தீர்கிலா விடாய்கொள்தருமத் தெய்வம் தான் பல குருதிப்பல விழைகின்றதால் பக்தர்கள் நும்மிடைநெஞ்சினைக் கிழித்து நிலமிசை உதிரம்வீழ்த்தித் தேவியின் விடாயினைத் தவிர்ப்பயார் வருகின்றீர்!" என்னலும் சீடர்கள்நடுங்கியோர் கணம்வரை நாவெழாதிருந்தனர்கம்மென ஓர் சிறு கணம் கழிவுற்றதுஆங்கிருந்தார் பல்லாயிரர் உள்ளொருவீரன் முன் வந்து விளம்புவான் இஃதே."குருமணி! நின்னொரு கொற்றவாள் கிழிப்பவிடாயறாத் தருமம் மேம்படு தெய்வத்துஇரையென மாயவன் ஏற்று அருள் புரிகவே!"புன்னகை மலர்ந்தது புனித நல்வதனம்கோயிலுள் அவனைக் குரவர்கோன் கொடு செல,மற்றதன் நின்று ஓர் மடுவின் வந்தாலெனக்குருதிநீர் பாயக் குழாத்தினர் கண்டு அஜர்பார்மின்! சற்குரு பளீரெனக் கோயிலில்வெளிப்போந்தாங்கு மேவினோர் முன்னம்முதற்பலி முடித்து முகமலர்ந்தோனாய்மின்னெனப் பாய்ந்து மீண்டுவந்து உற்றனன்.மீண்டும் அவ்வுதிரவாள் விண்வழி தூக்கிப்பின்வரு மொழிகள் பேசுவன் குரவன்கோன்,"மானுடர் நெஞ்சில் இவ்வாளினைப் பதிக்கச்சித்தம் நான் கொண்டேன்; தேவிதான் பின்னும் ஓர்பலி கேட்கின்றாள்! பக்தர்காள்!நும்முளே இன்னும் இங்கு ஒருவன் இரத்தமே தந்து இக்காளியை தாகம் கழித்திட துணிவோன்எவன் உளன்!" எனலும் இன்னும் ஓர் துணிவுடைவீரன் முன் நின்று விருப்பினை உணர்த்தினன்.இவனையும் கோயிலுள் இனிதழைத்தேகிஇரண்டாம் பலி முடித்து ஈண்டினன் குரவன்குருதியைக் கண்டு குழாத்தினர் நடுங்கினர்.இங்ஙனம் மீண்டுமே இயற்றிப் பலியோர் ஐந்துபரமன் அங்கு அளித்தனன்.அறத்தினைத் தமது ஓர் அறிவினாற் கொண்டமட்டிலே மானிடர் மாண்பெறலாகார்அறமது தழைப்ப நெஞ்சகம் காட்டிவாட்குத்து ஏற்று மாய்பவர் பெரியோர்அவரே மெய்ம்மையோர் முத்தரும் அவரேதோன்றும் நூறாயிரம் தொண்டர் தம்முள்ளேஅத்தகை நல்லரை அறிகுதல் வேண்டியேதண்ணருட் கடலாந் தகவுயர் குரவன்கொடுமைசேர் சோதனை புரிந்திடல் குறித்தனன்.அன்பின் மிகையால் ஆருயிர் நல்குவோர்ஐவரைக் கண்டபின் அவ்வியல் உடையார்எண்ணிலர் உளர் எனத் துணிந்து இன்பு எய்தினன்வெய்ய செங்குருதியின் வீழ்ந்துதாம் இறந்துசொர்க்கமுற்றாரெனத் தொண்டர் கொண்டிருக்கும்ஐந்து நன்மணியெனும் ஐந்து முத்தரையும்கோயிலுள்ளிருந்து பேரவை முனர்க் கொணர்ந்தான்!ஆர்த்தனர் தொண்டர்! அருவி அப்பெய்தினர்!விழிகளைத் துடைத்து மீளவும் நோக்கினர்"ஜயஜய குருமணி ஜய குரு சிங்கம்!"எனப் பல வாழிகள் இசைத்தனர், ஆடினர்.அப்போழ்து இன்னருள் அவதரித்தனையான்,நற்சுடர்ப் பரிதி நகைபுரிந்தாங்குகுறுநகை புரிந்து குறையறு முத்தர்ஐவர்கள் தம்மை இம் அகமுறத் தழுவிஆசிகள் கூறி அவையினை நோக்கிக்கடல் முழக்கென்ன முழங்குவன் காணீர்!‘காளியும் நமது கனக நன்னாட்டுத்தேவியும் ஒன்று’ எனத் தேர்ந்த நல் அன்பர்காள்!நடுக்கம் நீர் எய்த நான் ஐம்முறையும்பலியிடச் சென்றது பாவனை மன்ற.என் கரத்தாற்கொலோ நும் உயிர் எடுப்பன்?ஐம்முறை தானும் அன்பரை மறைத்து நும்நெஞ்சகச் சோதனை நிகழ்த்தினன் யானே!தாய்மணி நாட்டின் உண்மைத் தனயர் நீர்என்பது தெளிந்தேன், என் கரவாளால்அறுத்தது இங்கு இன்றைத் தாடுகள் காண்பீர்,சோதனை வழியினும் துணிவினைக் கண்டேன்,களித்தது என் நெஞ்சம், கழிந்தன கவலைகள்குருகோவிந்தன் கொண்டதோர் தருமம்சீடர்தம் மார்க்கம் எனப் புகழ் சிறந்ததுஇன்னும் அம் மார்க்கத்து இருப்பவர் தம் பெயர்காலசா என்ப, காலசா எனுமொழிமுத்தர்தம் சங்க முறை எனும் பொருளதுமுத்தர்தம் சபைக்கு மூலர்கள் ஆகமற்றுஐவர் அன்னோர்தமை அருளினன் ஆரியன்சமைந்தது ‘காலசா’ எனும் பெயர்ச் சங்கம்பாரதம் என்ற பழம்பெரு நாட்டினர்ஆவி தேய்ந்தழித்திலர். ஆண்மையிற் குறைந்திலர்.வீரமும் சிரத்தையும் வீந்திலர் என்றுபுவியினோர் அறியப் புரிந்தனன் முனிவன்அந்நாள் முகுந்தன் அவதரித்தாங்கு ஓர்தெய்விகத் தலைவன் சீருறத் தோன்றிமண்மாசு அகன்ற வான்படு சொற்களால்எழுப்பிடும் காலை, இறந்துதான் கிடக்கிலள்இளமையும் துணிவும் இசைந்து நம் அன்னைசாதியின் மானம் தாங்க முற்படுவள் என்றுஉலகினோர் அறிவிடை உறுத்தினன் முனிவன்.ஐம்பெரும் பூதத் தகிலமே சமைத்தமுன்னவன் ஒப்ப முனிவனும் ஐந்துசீடர்கள் மூலம் ஆத் தேசுறு பாரதச்சாதியை வகுத்தனன்; தழைத்தது தருமம்.கொடுங்கோல் பற்றிய புன்னகை குரிசிலர்நடுங்குவராயினர்; நகைத்தனள் சுதந்திரை.ஆயிரத்து எழுநூற்றைம்பத்தாறுவிக்கிரமார்க்கன் ஆண்டினில் வியன்புகழ்க்குருகோவிந்தன் கொற்றமர் சீடரைக்கூட்டியே தெய்வக் கொலுவொன்று அமைத்தனன்காண்டற்கு அரிய காட்சி! கவின்திகழ்அரியாதனத்தில் அமர்ந்தனன் முனிவர்கோன்சூழ்ந்திருந்தனர் உயிர்த் தொண்டராம் ஐவரும்தன் திருக்கரத்தால் ஆடைகள் சார்த்திமாலைகள் சூட்டி மதிப்புற இருத்திக்கண்மணிப் போன்றார் ஐவர்மேல் கனிந்துகுழைவுற வாழ்த்திக் குழாத்தினை நோக்கி,"காண்டிரோ! முதலாங் காலசா என்றனன்நாடும் தருமமும் நன்கு இதிற் காப்பான்அமைந்தது இச்சங்கம் அறமின் நீர் என்றான்அருகினில் ஓடிய ஆற்றின் நின்று ஐயன்இரும்புச் சிறுகலத்தில் நீர் கொணர்ந்துவாள்முனை கொண்டு மற்றதைக் கலக்கிமந்திரம் ஓதினன், மனத்தினை அடக்கிச்சித்தமே முழுதும் சிவத்திடை ஆக்கிச்சபதம் உரைத்திட்டான், சயப்பெருந்திரு, அக்கொலுமுனர் வந்து குதித்து நின்றிட்டாள்.ஆற்றுநீர் தனையோ அடித்தது அந் திருவாள்அயர்ந்துபோய் நின்ற அரும்புகழ் பாரதச்சாதியின் திறல்கள் தம்மையே இயக்கிநல்லுயிர் நல்கினன், நாடெலாம் இயங்கின.தவமுடை ஐவரைத் தன்முனர் நிறுத்திமந்திர நீரை மாசறத் தெளித்துஅருள்மயமாகி அவர் விழி தீண்டினன்பார்மினோ உலகீர்! பரமன் அம் கரத்தால்அவர் விழி தீண்டிய அக்கணத்தன்றேநாடு அனைத்திற்கும் நல்வழி திறந்தது!சீடர்கள் அனைவரும் தீட்சை இஃது அடைந்தனர்.ஐயன் சொல்வான் அன்பர்காள்! நீவிர்செய்திடப் பெற்ற தீட்சையின் நாமம்அமிர்தம் என்று அறிமின்; அரும்பேறாம் இதுபெற்றார் யாவரும் பேரருள் பெற்றார்நுமக்கு இனித் தருமம் நுவன்றிடக் கேண்மின்,ஒன்றாம் கடவுள் உலகிடைத் தோன்றியமானிடரெல்லாம் சோதரர்மானுடர் சமத்துவமுடையார், சுதந்திரம் சார்ந்தவர்.சீடர்காள்! குலத்தினும் செயலினும் அனைத்தினும்இக்கணம் தொட்டு நீர் யாவிரும் ஒன்றேபிரிவுகள் துடைப்பீர்! பிரிதலே சாதல்ஆரியர் சாதியுள் ஆயிரம் சாதிவகுப்பவர் வகுத்து மாய்க, நீர் அனைவிரும்தருமம், கடவுள், சத்தியம், சுதந்திரம்என்பவை போற்ற எழுந்திடும் வீரச்சாதியொன்றினையே சார்ந்ததோர் ஆவீர்அநீதியும் கொடுமையும் அழித்திடும் சாதிஇமழித்திடல் அறியா வன்முகச் சாதிஇரும்பு முத்திரையும் இறுகிய கச்சையும்கையினில் வாளும் கழன்றிடாச் சாதிஇன்சோதர நட்புத் தொடர்ந்திடு சாதிஅரசன் இல்லாது தெய்வமே அரசாமானுடர் துணைவரா, மறமே பகையாக்குடியரசு இயற்றும் கொள்கையார் சாதிஅறத்தினை வெறுக்கிலீர்! மறத்தினைப் பொறுக்கிலீர்,தாய்த்திரு நாட்டைச் சந்ததம் போற்றிப்புகழொடு வாழ்மின்! புகழொடு வாழ்மின்!"என்று உரைத்து ஐயன் இன்புற வாழ்த்தினன்அவனடி போற்றி ஆர்த்தனர் சீடர்கள்.குருகோவிந்தக் கோமகன் நாட்டியகொடி உயர்ந்தசையக் குவலயம் புகழ்ந்ததுஆடியே மாய்ந்தது அரங்கசீப் ஆட்சி.

aayiraththu ezhunoorraimpaththaaru vikrama naantu veerarukku amuthaam aanantha puraththil aarnthu inithu irunthanan paanjsaalaththup patartharu singkak kulaththinai vakuththa kurumaniyaavaan. njaanap perungkatal, nallisaik kavinjan, vaanam veezhnthu uthirinum vaalkotu thatukkum veerar naayakan, maethini kaaththa kurukoavintha singkamaang koamakan, avan thiruk kattalai arinthu pal thisaiyinum paanjsaalaththu uru pataivaloar naatorum naatorum vanthu nannukinraaraal, aanantha puraththil aayiram aayiram veerarkal kuruvin viruppinaith therivaan kootivanthu eythinar kozhumpozhil inangkalum, punnakaip punaintha puthumalarth thokuthiyum, painniram virintha pazhanak kaatsiyum, nalvaravu aakuka nam manoar varavu enru aasikal koori aarppana poanra punniya naalil pukazhvalar kuravan thirumozhi kaetkas serinthanar seetarkal yaathu avan koorum? en emakku arulum? eppani vithiththu emathu aezhaezh piraviyum inputaiththaakkum? enap pala karuthi maaloan thirumunar vanthu kannuyarththae aakkinai therivaan aavalotu thutikkum thaevarai oththanar thitukkenap peetaththu aerininrathu kaan! ilamaiyum thiralum aathipath thakaimaiyum amainthathoar uruvam. vizhikalil theyvap perungkanal veesitath thirumuti soozhnthoar thaesikaath thiruppa thookkiya karaththil sutar umizhnthirunthathu kooranaa natungkumoal korrak koorvaal. ennilaa veerar ivvuru noakki, vaan ninru irangkiya maanthirikan munars singkak koottam thikaiththirunthaangku moanamurru atangki muti vanangkinaraal vaalnuni kaatti maatsiyaar kuravan thiruvula noakkam seppuvan, theyvas saey ithazh asaivuras sinanthoar erimalai kumuruthal poal velikkontana thirumozhi "vaal ithai manithar maarpitaik kulippa virumpukinraen yaan; theerkilaa vitaaykol tharumath theyvam thaan pala kuruthip pala vizhaikinrathaal paktharkal nummitai nenjsinaik kizhiththu nilamisai uthiram veezhththith thaeviyin vitaayinaith thavirppa yaar varukinreer!" ennalum seetarkal natungkiyoar kanamvarai naavezhaathirunthanar kammena oar siru kanam kazhivurrathu aangkirunthaar pallaayirar ulloru veeran mun vanthu vilampuvaan ihthae. "kurumani! ninnoru korravaal kizhippa vitaayaraath tharumam maempatu theyvaththu iraiyena maayavan aerru arul purikavae!" punnakai malarnthathu punitha nalvathanam koayilul avanaik kuravarkoan kotu sela, marrathan ninru oar matuvin vanthaalenak kuruthineer paayak kuzhaaththinar kantu ajar paarmin! sarkuru paleerenak koayilil velippoanthaangku maevinoar munnam mutharpali mutiththu mukamalarnthoanaay minnenap paaynthu meentuvanthu urranan. meentum avvuthiravaal vinvazhi thookkip pinvaru mozhikal paesuvan kuravankoan, "maanutar nenjsil ivvaalinaip pathikkas siththam naan kontaen; thaevithaan pinnum oar pali kaetkinraal! paktharkaal! nummulae innum ingku oruvan iraththamae thanthu ik kaaliyai thaakam kazhiththita thunivoan evan ulan!" enalum innum oar thunivutai veeran mun ninru viruppinai unarththinan. ivanaiyum koayilul inithazhaiththaeki irantaam pali mutiththu eentinan kuravan kuruthiyaik kantu kuzhaaththinar natungkinar. ingnganam meentumae iyarrip paliyoar ainthu paraman angku aliththanan. araththinaith thamathu oar arivinaar konta mattilae maanitar maanperalaakaar aramathu thazhaippa nenjsakam kaatti vaatkuththu aerru maaypavar periyoar avarae meymmaiyoar muththarum avarae thoanrum nooraayiram thontar thammullae aththakai nallarai arikuthal vaentiyae thannarut katalaan thakavuyar kuravan kotumaisaer soathanai purinthital kuriththanan. anpin mikaiyaal aaruyir nalkuvoar aivaraik kantapin avviyal utaiyaar ennilar ular enath thuninthu inpu eythinan veyya sengkuruthiyin veezhnthuthaam iranthu sorkkamurraarenath thontar kontirukkum ainthu nanmaniyenum ainthu muththaraiyum koayilullirunthu paeravai munark konarnthaan! aarththanar thontar! aruvi appeythinar! vizhikalaith thutaiththu meelavum noakkinar "jayajaya kurumani jaya kuru singkam!" enap pala vaazhikal isaiththanar, aatinar. appoazhthu innarul avathariththanaiyaan, narsutarp parithi nakaipurinthaangku kurunakai purinthu kuraiyaru muththar aivarkal thammai im akamurath thazhuvi aasikal koori avaiyinai noakkik katal muzhakkenna muzhangkuvan kaaneer! ‘kaaliyum namathu kanaka nannaattuth thaeviyum onru’ enath thaerntha nal anparkaal! natukkam neer eytha naan aimmuraiyum paliyitas senrathu paavanai manra. en karaththaarkoloa num uyir etuppan? aimmurai thaanum anparai maraiththu num nenjsakas soathanai nikazhththinan yaanae! thaaymani naattin unmaith thanayar neer enpathu thelinthaen, en karavaalaal aruththathu ingku inraith thaatukal kaanpeer, soathanai vazhiyinum thunivinaik kantaen, kaliththathu en nenjsam, kazhinthana kavalaikal kurukoavinthan kontathoar tharumam seetartham maarkkam enap pukazh siranthathu innum am maarkkaththu iruppavar tham peyar kaalasaa enpa, kaalasaa enumozhi muththartham sangka murai enum porulathu muththartham sapaikku moolarkal aakamarru aivar annoarthamai arulinan aariyan samainthathu ‘kaalasaa’ enum peyars sangkam paaratham enra pazhamperu naattinar aavi thaeynthazhiththilar. aanmaiyir kurainthilar. veeramum siraththaiyum veenthilar enru puviyinoar ariyap purinthanan munivan annaal mukunthan avathariththaangku oar theyvikath thalaivan seerurath thoanri manmaasu akanra vaanpatu sorkalaal ezhuppitum kaalai, iranthuthaan kitakkilal ilamaiyum thunivum isainthu nam annai saathiyin maanam thaangka murpatuval enru ulakinoar arivitai uruththinan munivan. aimperum poothath thakilamae samaiththa munnavan oppa munivanum ainthu seetarkal moolam aath thaesuru paarathas saathiyai vakuththanan; thazhaiththathu tharumam. kotungkoal parriya punnakai kurisilar natungkuvaraayinar; nakaiththanal suthanthirai. aayiraththu ezhunoorraimpaththaaru vikkiramaarkkan aantinil viyanpukazhk kurukoavinthan korramar seetaraik koottiyae theyvak koluvonru amaiththanan kaantarku ariya kaatsi! kavinthikazh ariyaathanaththil amarnthanan munivarkoan soozhnthirunthanar uyirth thontaraam aivarum than thirukkaraththaal aataikal saarththi maalaikal sootti mathippura iruththik kanmanip poanraar aivarmael kaninthu kuzhaivura vaazhththik kuzhaaththinai noakki, "kaantiroa! muthalaang kaalasaa enranan naatum tharumamum nanku ithir kaappaan amainthathu issangkam aramin neer enraan arukinil oatiya aarrin ninru aiyan irumpus sirukalaththil neer konarnthu vaalmunai kontu marrathaik kalakki manthiram oathinan, manaththinai atakkis siththamae muzhuthum sivaththitai aakkis sapatham uraiththittaan, sayapperunthiru, ak kolumunar vanthu kuthiththu ninrittaal. aarruneer thanaiyoa atiththathu an thiruvaal ayarnthupoay ninra arumpukazh paarathas saathiyin thiralkal thammaiyae iyakki nalluyir nalkinan, naatelaam iyangkina. thavamutai aivaraith thanmunar niruththi manthira neerai maasarath theliththu arulmayamaaki avar vizhi theentinan paarminoa ulakeer! paraman am karaththaal avar vizhi theentiya akkanaththanrae naatu anaiththirkum nalvazhi thiranthathu! seetarkal anaivarum theetsai ihthu atainthanar. aiyan solvaan anparkaal! neevir seythitap perra theetsaiyin naamam amirtham enru arimin; arumpaeraam ithu perraar yaavarum paerarul perraar numakku inith tharumam nuvanritak kaenmin, onraam katavul ulakitaith thoanriya maanitarellaam soatharar maanutar samaththuvamutaiyaar, suthanthiram saarnthavar. seetarkaal! kulaththinum seyalinum anaiththinum ikkanam thottu neer yaavirum onrae pirivukal thutaippeer! pirithalae saathal aariyar saathiyul aayiram saathi vakuppavar vakuththu maayka, neer anaivirum tharumam, katavul, saththiyam, suthanthiram enpavai poarra ezhunthitum veeras saathiyonrinaiyae saarnthathoar aaveer aneethiyum kotumaiyum azhiththitum saathi imazhiththital ariyaa vanmukas saathi irumpu muththiraiyum irukiya kassaiyum kaiyinil vaalum kazhanritaas saathi insoathara natputh thotarnthitu saathi arasan illaathu theyvamae arasaa maanutar thunaivaraa, maramae pakaiyaak kutiyarasu iyarrum kolkaiyaar saathi araththinai verukkileer! maraththinaip porukkileer, thaayththiru naattais santhatham poarrip pukazhotu vaazhmin! pukazhotu vaazhmin!" enru uraiththu aiyan inpura vaazhththinan avanati poarri aarththanar seetarkal. kurukoavinthak koamakan naattiya koti uyarnthasaiyak kuvalayam pukazhnthathu aatiyae maaynthathu arangkaseep aatsi.