Kural 111 · தகுதி எனவொன்று நன்றே பகுதியால் – Tamilone

Kural 111 · Impartiality · நடுவு நிலைமை

தகுதி எனவொன்று நன்றே பகுதியால்பாற்பட்டு ஒழுகப் பெறின்.

Thakudhi Enavondru Nandre Pakudhiyaal / Paarpattu Ozhukap Perin

The just and the fair that giveth each man his due whether he is friend or foe, that is the good: nought else.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நண்பர் பகைவர் என்று பாராமல், அவரவர்க்கு உரிய பகுதியின்படி நீதி வழியில் நடக்க முடிந்தால், தகுதி என்று சொல்லப்படும் அந்தப் பண்பு நன்றே ஆகும்.

Meaning

If one can act on the side of justice according to each one's due, the quality called worthiness is indeed good.

சொற்பொருள் Word by word

தகுதி எனவொன்று: the one thing called worth
நன்றே: is good indeed
பகுதியால்: by each one's due share
பாற்பட்டு: being on the side of what is right
ஒழுகப் பெறின்: if one is able to conduct oneself

விளக்கம்

'தகுதி' என்பது நடுவு நிலைமையின் இன்னொரு பெயர். அது நல்லது என்று வள்ளுவர் சொல்வது, அதை அடைவது கடினம் என்பதாலும் இருக்கலாம். 'பகுதியால் பாற்பட்டு' என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய பங்கை அறிந்து, நீதியின் பக்கம் நின்று நடத்தல்.

நீதி கேட்கும் இடத்தில் நம் மனம் பல இழுப்புகளுக்கு உள்ளாகிறது: உறவு, நட்பு, பணம், அச்சம். இவற்றை எல்லாம் தாண்டி, ஒவ்வொருவருக்கும் உரியதை அவரவருக்குத் தருவதே நடுநிலை. இதில் பகைவரும் அடங்குவார். பகைவருக்கும் அவர் பங்கு உரியதே.

இந்தக் குறளின் சிறப்பு, அது நடுநிலையை உணர்ச்சியின் குளிர்ச்சியாகச் சொல்லாமல், செயலின் ஒழுக்கமாகச் சொல்வதுதான். 'ஒழுகப் பெறின்' என்றால் நடக்க முடிந்தால் என்று பொருள். அதாவது நினைப்பது மட்டும் போதாது; நடைமுறையில் காட்ட வேண்டும்.

உரையாசிரியர்கள் 'பகுதியால் பாற்பட்டு' என்பதைப் பல விதமாகப் பிரிக்கின்றனர். சிலர் அதைப் பகைவர், நண்பர், அயலார் என்ற பகுப்புகளுக்கு ஏற்ப அல்லாமல் என்று கொள்கின்றனர். வேறு சிலர் ஒவ்வொருவரின் தகுதிக்கும் செயலுக்கும் ஏற்ப என்று கொள்கின்றனர். இரண்டிலும் சார்பின்மை முதன்மை.

நடுநிலை என்பது எல்லோருக்கும் ஒரே அளவு தருவது என்று பொருள் அல்ல. குழந்தைக்கு உணவு தருவதும், உழைத்தவருக்குக் கூலி தருவதும் வேறு வேறு அளவில் இருக்கலாம். ஆனால் காரணம் உரிமையே தவிர விருப்பு வெறுப்பு அல்ல என்பதே நடுநிலை.

இந்து மரபில் இராமன் இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. இராவணன் தன் மனைவியைக் கடத்திய கொடிய பகைவன்; ஆயினும் அவன் இறந்தபோது இராமன் மனம் கனிந்து, அவன் இறுதிச் சடங்கை முறையாகச் செய்யுமாறு விபீஷணனுக்குக் கூறினான்.

நாமும் நம் வாழ்வில் நம் பகைவரிடம் நீதியாக நடக்க முடிகிறதா என்று பார்க்கலாம். அவருக்கு உரியதை மறுக்காமல் இருப்பதே முதல் படி. அங்கிருந்து தகுதி தொடங்குகிறது.

Explanation

'Thagudhi' is another name for impartiality. Valluvar says it is good perhaps also because it is hard to reach. 'Pagudhiyaal paarpattu' is to know each one's due share and to act standing on the side of justice.

When justice is asked, our mind is pulled in many ways: kinship, friendship, money, fear. To rise above all these and give each what is his is impartiality. Even the enemy is included. The enemy too has his due.

The special strength of the verse is that it states impartiality not as a cool feeling but as a discipline of action. 'Ozhugap perin' means if one is able to conduct oneself. Thinking is not enough; it must show in practice.

Commentators divide 'pagudhiyaal paarpattu' in different ways. Some take it as acting not by the divisions of enemy, friend or stranger. Others take it as according to each one's merit and deed. In both, being unbiased is chief.

Impartiality does not mean giving everyone the same amount. Food for a child and wages for a worker may differ in measure. But the reason must be rightful claim, not like or dislike.

In the Hindu tradition Rama is the best example. Ravana was a cruel enemy who had abducted his wife; yet at his death Rama's heart softened and he told Vibhishana to perform Ravana's last rites properly.

We too can ask whether we can act justly toward our enemies. Not denying them what is due is the first step. From there worthiness begins.

கதை

இராவணனுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்யச் சொன்ன இராமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் இராவணன் வீழ்ந்த பின் நடந்த காட்சி மிகவும் உணர்ச்சிமிக்கது. போர்க்களத்தில் இராமனின் அம்பால் இராவணன் உயிரிழந்தான். வானரங்கள் வெற்றி முழக்கம் செய்தனர். இராமனோ அமைதியாக நின்றான்.

இராவணனின் மனைவி மண்டோதரி, மற்ற அரக்கியர் அவன் உடலைச் சுற்றி அழுதனர். விபீஷணன் தன் அண்ணனின் உடலைக் கண்டு கலங்கி நின்றான். அவன் இராவணனுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்யத் தயங்கினான். ஏனெனில் இராவணன் கொடுமையான செயல்களைச் செய்தவன்; பிற பெண்களைக் கடத்தியவன்; தன் தம்பியையும் துரத்தியவன்.

இராமன் விபீஷணனிடம் பேசினான். 'பகை மரணத்தோடு முடிகிறது; நமது நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டது. இவன் இப்போது உனக்கு எப்படிச் சொந்தமோ அப்படியே எனக்கும் சொந்தம். எனவே இவனுக்குரிய இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்' என்ற பொருள் வரும் சொற்களை வால்மீகி அவன் வாயில் வைக்கிறார்.

இந்தக் குறிப்பிட்ட சொல், 'மரணாந்தானி வைராணி' (பகை மரணத்தோடு முடிவடையும்) என்பது, இன்றும் நடுநிலையின் சிறந்த சொல்லாகப் போற்றப்படுகிறது. இராவணன் பகைவன் என்றாலும் அவனுக்கு உரிய மரியாதையைத் தர வேண்டும் என்பது இராமனின் பார்வை.

இங்கே இராமன் காட்டியது நீதியின் இரு பக்கங்கள். போரில் அவன் இராவணனை எதிர்த்தான், ஏனெனில் அது அறம். இறுதியில் அவன் மரியாதை செய்தான், ஏனெனில் அதுவும் அறம். இரண்டிலும் அவன் மனம் சார்பின்றி நின்றது.

இது 111ஆம் குறளுக்குப் பொருந்துகிறது. 'பகுதியால் பாற்பட்டு' என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் உரிய பங்கு. இராவணனின் பங்கு தண்டனை மட்டுமல்ல, மரணத்துக்குப் பின் மரியாதையும்.

விபீஷணன் இந்த வாக்கைக் கேட்டு மனம் மாறினான். அவன் தன் அண்ணனுக்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்தான். இராமன் அதைக் கண்டு மனநிறைவு கொண்டான்.

நம் வாழ்விலும் பகை முடிந்த பின் அதைத் தொடர்ந்து சுமக்கும் பழக்கத்தை விட வேண்டும். போட்டி முடிந்தபின் எதிரணியினரைக் கைகுலுக்குவது, வழக்கு முடிந்தபின் எதிர் தரப்பாரை மதிப்பது ஆகியவை இராமனின் இந்த வழியே.

நடுநிலை என்பது நம் நண்பர்களிடம் மட்டுமல்ல; நம் பகைவரிடமும் மனிதத்தை விடாமல் இருப்பதே என்று இக்கதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

இராமனின் இந்தச் சொல் இன்றும் போர்களின் முடிவில் மனிதத்தைக் காக்கும் சொல்லாக நினைவு கூரப்படுகிறது.

நாமும் போட்டிக்குப் பின் நட்பையும் மரியாதையையும் காக்கலாம்.

A story

Rama Orders Ravana's Funeral Rites

In the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana, the scene after Ravana's fall is deeply moving. Ravana died on the battlefield by Rama's arrow. The vanaras shouted in victory. Rama stood quiet.
Ravana's wife Mandodari and the other women of Lanka wept around his body. Vibhishana stood shaken at the sight of his brother's body. He hesitated to perform the last rites. For Ravana had done cruel deeds, abducted other men's wives, and driven out his own brother.

Rama spoke to Vibhishana. Valmiki puts into his mouth words to this effect: "Enmity ends with death; our purpose is fulfilled. He is as much mine now as he is yours. So perform his last rites."

That saying, 'maranantani vairani', enmities end with death, is still honoured as a classic of impartiality. Though Ravana was an enemy, Rama's view was that due respect should be given to him.

Rama showed both faces of justice here. In battle he opposed Ravana, because that was dharma. At the end he honoured him, because that too was dharma. In both, his mind stood free of bias.

This fits verse 111. 'Pagudhiyaal paarpattu' is each one's due share. Ravana's share was not only punishment but respect after death.

Vibhishana changed his mind on hearing this. He performed his brother's rites. Rama, seeing it, was satisfied.

In our own lives too we should give up carrying a quarrel after it has ended. Shaking hands with the opposing team after a match, respecting the other side after a case, are Rama's way.

Impartiality is not only toward friends; it is not losing humanity toward enemies. This is what the story tells us.

சிந்தனைக்கு

நான் விரும்பாத ஒருவருக்கும் நியாயமாகச் சேர வேண்டியதை நான் தருகிறேனா?

To reflect on

Is there someone I dislike to whom I am still bound to give what is rightly theirs?