லவ குசர் பாடிய இராமாயணம்
வால்மீகி இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டம் லவ குசர்களின் கதையைச் சொல்கிறது. சீதையை இராமன் காட்டுக்கு அனுப்பிய பின், அவள் வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில் தங்கினாள். அங்கே அவளுக்கு இரட்டைப் புதல்வர்கள் பிறந்தனர். வால்மீகி அவர்களுக்கு லவன், குசன் என்று பெயரிட்டு வளர்த்தார்.
வால்மீகி அவர்களுக்கு வேதங்களையும் வில்வித்தையையும் கற்பித்தார். அத்துடன் தாம் இயற்றிய இராமாயணத்தையும் இனிய இசையுடன் பாடக் கற்றுத் தந்தார். இளவரசர்களாகப் பிறந்தும் காட்டு வாழ்வில் வளர்ந்த அவர்கள் எளிமை, பணிவு, அறிவு ஆகியவற்றுடன் வளர்ந்தனர்.
இராமன் அசுவமேத யாகம் செய்தபோது, வால்மீகி தம் மாணவர்களுடன் அங்கு சென்றார். லவ குசர் முனிவர்கள் நடுவிலும் அயோத்தி வீதிகளிலும் இராமாயணத்தைப் பாடினர். அவர்களின் இசையும் பணிவும் மக்களை மயக்கியது.
அவர்கள் யார் என்று யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் அவர்களின் தோற்றமும் நடத்தையும் இராமனின் பண்பை நினைவூட்டின. இளவரசர்களுக்குரிய தேஜஸ் இருந்தும், அவர்கள் ஒரு பரிசையும் கேட்கவில்லை; பொன்னைக்கூட மறுத்தார்கள். 'நாங்கள் முனிவர்கள் வளர்த்த பிள்ளைகள்; எங்களுக்குப் பொன் எதற்கு' என்ற பொருளில் பேசியதாகக் கதை சொல்கிறது.
இராமன் அவர்கள் பாடலைக் கேட்டு வியந்தான். அவர்களின் அறிவையும் நடத்தையையும் கண்டு, அவர்கள் தன் மக்களே என்று பின்னர் அறிந்தான். அந்தப் பிள்ளைகளின் குணமே அவர்கள் குலத்தைக் காட்டியது.
114ஆம் குறள் சொல்வது போலவே, ஒருவர் தகுதியுடையவரா என்பது அவர் மக்களால் தெரிகிறது. இராமனின் அறவாழ்வின் எச்சமாக லவ குசரின் பண்பு நின்றது; சீதையின் தூய்மையும் அவர்களில் தெரிந்தது.
நமக்கும் இதில் பாடம் உண்டு. நாம் நம் பிள்ளைகளுக்குப் பணத்தை விட்டுச் செல்வதைவிட, எளிமையும் பணிவும் அறிவும் அவர்களிடத்தில் வளர்த்துவிட்டால் அதுவே நம் வாழ்வின் சான்று.
இந்தக் கதையில் இராமன் மக்களிடம் நெருங்கி வளர்க்காத போதும் அவர் பண்பு மக்களில் வெளிப்பட்டது என்று காணும்போது, பெற்றோரின் குணம் வாழ்விலும் குருதியிலும் பரவுகிறது என்ற உண்மை புலப்படுகிறது.
லவ குசர் பாடிய இராமாயணம் இன்றும் ஒலிக்கிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் அவர்கள் வளர்ந்த அறச்சூழலே. நல்ல வளர்ப்பு ஒரு தலைமுறையின் தொடக்கத்தில்தான் நடக்கிறது; அதன் பயன் பல தலைமுறைகளுக்குத் தொடர்கிறது. பெற்றோரும் ஆசிரியரும் இதை நினைவில் வைத்தால், ஒவ்வொரு சிறு செயலும் அறத்தின் விதையாகும்.