பாற்கடலைக் கடைந்த கதை
பாகவத புராணத்திலிருந்து.
ஒரு காலத்தில் துர்வாச முனிவரின் சாபத்தால் தேவர்கள் தங்கள் ஆற்றலையும் செல்வச் செழிப்பையும் இழந்து நின்றார்கள். அதைப் பார்த்த அசுரர்கள் வலிமை பெற்றுப் போரில் தேவர்களை வென்றார்கள். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தேவர்கள் பிரம்மனோடு சேர்ந்து திருமாலிடம் சென்று, அவரை வணங்கித் தங்கள் துயரத்தை எல்லாம் முறையிட்டார்கள். அவர் அவர்களுக்கு ஒரு வழி காட்டினார்: 'பாற்கடலைக் கடைந்தால் அதிலிருந்து அமுதம் எழும். ஆனால் அந்தக் கடலைக் கடைவது உங்களால் மட்டும் முடியாத வேலை; அசுரர்களின் துணையும் வேண்டும். ஆகவே இப்போது அவர்களோடு பகைமை பாராட்டாமல் இணக்கமாக நடந்துகொள்ளுங்கள்.'
அவ்வாறே தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒன்று சேர்ந்தார்கள். மந்தர மலையைக் கடைகோலாகவும், வாசுகி என்னும் பெரிய பாம்பைக் கயிறாகவும் கொண்டு, ஒரு பக்கம் அசுரர்களும் மறுபக்கம் தேவர்களும் பிடித்து இழுத்துக் கடையத் தொடங்கினார்கள். நாட்கள் செல்லச் செல்ல எல்லோரும் களைத்துப் போனார்கள்; இழுபட்ட வாசுகி வலியால் பெருமூச்சு விட்டது; அந்தக் கடலில் அலைகள் கொந்தளித்தன. அப்போது திருமாலே தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் புதிய வலிமையைத் தந்து அவர்களை ஊக்குவித்தார் என்று பாகவதம் சொல்கிறது. ஆனால் அந்த மலைக்குக் கடலுக்குள் ஆதாரம் ஒன்றும் இல்லாததால் அது மெல்ல மெல்ல நீருக்குள் அமிழத் தொடங்கியது. எல்லோருடைய முயற்சியும் வீணாகிவிடுமோ என்று அஞ்சிய வேளையில், திருமால் ஒரு பெரிய ஆமையின் வடிவம் எடுத்துக் கடலின் அடியில் சென்று, தம் முதுகின் மேல் அந்த மலையைத் தாங்கிக்கொண்டார். அவர் தாங்கியிராவிட்டால் யாருடைய உழைப்பும் பயன் தந்திருக்காது.
கடையக் கடைய முதலில் வெளிவந்தது அமுதம் அன்று; ஆலகாலம் என்னும் கொடிய நஞ்சு. அதன் வெப்பம் உலகெங்கும் பரவியது. தேவர்களும் அசுரர்களும் மற்ற உயிர்களும் அஞ்சி நடுங்கி ஓடினார்கள். தங்கள் வலிமையைப் பற்றிப் பெருமை பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்குக்கூடத் தங்களைக் காத்துக்கொள்ள ஒரு வழியும் தெரியவில்லை. அனைவரும் சிவபெருமானை அடைந்து அடைக்கலம் வேண்டினார்கள். உயிர்கள் படும் துன்பத்தைக் கண்ட சிவபெருமான் கருணையோடு அந்த நஞ்சை எடுத்து அருந்தினார். அருகில் இருந்த உமையம்மை அவருடைய கழுத்தைப் பற்றி நஞ்சு உள்ளே இறங்காமல் தடுத்தாள் என்றும், அதனால் அவருடைய கழுத்து நீல நிறமாகி அவர் நீலகண்டர் என்று புகழப்படுகிறார் என்றும் மரபு சொல்கிறது. நஞ்சு அகன்றதும் அஞ்சி நடுங்கியவர்கள் எல்லோரும் அவரை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி நன்றி கூறினார்கள். தங்கள் வலிமையால் செய்ய முடியாததை இறைவனின் கருணை செய்து முடித்தது என்பதை அன்று அவர்கள் தெளிவாகக் கண்டார்கள்.
அதன் பிறகு கடைதல் மீண்டும் தொடர்ந்தது. திருமகள், காமதேனு என்னும் தெய்வப் பசு, வெண்ணிற ஐராவத யானை போன்ற பல சிறப்புகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக எழுந்தன. அவற்றுள் தாமரை மலரில் அமர்ந்த திருமகள் எல்லோரையும் பார்த்தபின் திருமாலையே தன் தலைவராக ஏற்று மாலை சூட்டினாள். ஆற்றல் உள்ளவர்கள் பலர் அங்கே நின்றிருந்தும், அருளையும் செல்வத்தையும் தாங்கி நிற்பவரிடமே அவள் சென்று சேர்ந்தாள் என்பதும் நினைக்கத் தக்கது. கடைசியாகத் தன்வந்திரி கையில் அமுதக் குடத்தோடு தோன்றினார். அமுதத்துக்காக அசுரர்கள் தேவர்களோடு சண்டையிடத் தொடங்கியபோது, திருமால் மோகினி வடிவம் கொண்டு வந்து, அந்த அமுதம் தேவர்களுக்குச் சென்று சேரும்படி செய்தார் என்று கதை முடிகிறது. அமுதம் பெற்ற தேவர்கள் மீண்டும் தங்கள் இழந்த நிலையை அடைந்தார்கள்; அதற்கு அடிப்படையாக இருந்தது திருமாலின் அருளும் சிவபெருமானின் கருணையுமே என்பதை அவர்கள் மறக்கவில்லை.
இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு படியிலும் ஒரே உண்மை தெரிகிறது. தேவர்களின் ஆற்றல் அவர்களைக் காப்பாற்றவில்லை. மலையைத் தாங்கியவரும் நஞ்சை ஏற்றுக்கொண்டவரும் இறைவனே. இன்றும் நாம் படிக்கும்போதும் தொழில் செய்யும்போதும் குடும்பத்தைக் காக்கும்போதும் எத்தனையோ முறை நஞ்சு போன்ற இடையூறுகள் முதலில் எழுகின்றன; பொறுமையோடும் பணிவோடும் தொடர்ந்து முயல்பவர்களுக்கே அமுதம் கிடைக்கிறது. முயற்சி செய்வது நம் கடமை; ஆனால் ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் பின்னால் அதைத் தாங்கி நிற்கும் ஒரு பேரருள் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து அதன் முன் பணிவதே ஞானம். வள்ளுவர் கடவுள் வாழ்த்தின் பத்துக் குறள்களில் பாடுவதும் இந்தப் பணிவைத்தான்.