நந்தனார் கண்ட தில்லை
பெரிய புராணத்திலிருந்து.
சோழ நாட்டில் ஆதனூர் என்னும் ஊரில் திருநாளைப்போவார் என்றும் அழைக்கப்படும் நந்தனார் வாழ்ந்தார். அவர் பிறப்பால் புலையர் குலத்தவர்; நிலமுடையவர்களிடம் உழவுத் தொழில் செய்து வாழ்ந்தவர். ஆனால் அவர் உள்ளம் முழுவதும் சிவபெருமானின் நினைவே நிறைந்திருந்தது. கோயில்களுக்குள் நுழைய முடியாவிட்டாலும், வெளியே நின்று இறைவனைப் பாடி வணங்கினார். கோயில்களில் இசைக்கப்படும் தோல் கருவிகளுக்கு வேண்டிய பொருள்களைக் காணிக்கையாகக் கொடுத்து, தம்மால் முடிந்த தொண்டையும் தவறாமல் செய்து வந்தார். அவர் உள்ளம் எப்போதும் இறைவனின் திருநாமத்தையே மெல்லச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.
ஒருமுறை, நாகை மாவட்டத்திலுள்ள திருப்புன்கூர் என்னும் தலத்தில் இறைவனை வழிபட விரும்பினார். வெளியே நின்று இறைவனைப் பாடியபோது, இறைவன் தம் காட்சியை அவர் காணும்படி நந்தியை விலகச் சொன்னார் என்று பெரிய புராணம் கூறுகிறது. அதன்பின் எந்தத் தலத்துக்குச் சென்றாலும் அவருடைய உள்ளத்தில் 'தில்லைச் சிற்றம்பலத்தில் ஆடும் ஆண்டவனை எப்போது காண்பேன்?' என்ற ஏக்கம் எழுந்தது. ஆனால் தம் பிறப்பை எண்ணி அஞ்சி, 'நாளைப் போவேன்' என்று சொல்லிச் சொல்லியே நாட்களைக் கடத்தினார். அதனால் 'திருநாளைப்போவார்' என்று அழைக்கப்பட்டார்.
இறுதியில் ஒரு நாள் உறுதியுடன் புறப்பட்டுத் தில்லையின் எல்லையை அடைந்தார். ஆனால் வேத ஒலியும் வேள்விப் புகையும் நிறைந்த நகருக்குள் செல்லத் தமக்குத் தகுதி இல்லை என்று எண்ணி எல்லையிலேயே வருந்தி நின்றார். அன்றிரவு இறைவன் அவர் கனவில் தோன்றி, 'தீயில் மூழ்கி எழுந்து வா' என்று அருளினார்; தில்லை வாழ் அந்தணர்களின் கனவிலும் தோன்றி அவ்வாறே ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னார். அந்தணர்கள் தீ வளர்த்தனர். அங்கே கூடியிருந்த மக்கள் வியந்து நிற்க, நந்தனார் இறைவனின் திருவடியை நினைத்து அந்தத் தீயில் இறங்கி, முனிவர் வடிவில் எழுந்து வந்து, அம்பலத்துள் சென்று மறைந்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது.
உயிரைப் பிணைக்கும் நல்வினை தீவினை என்னும் இருள் சேர் இருவினையும், இறைவனின் புகழைத் தூய உள்ளத்தோடு பாடியவரைப் பற்றாது என்று குறள் கூறுகிறது. பிறப்பால் அல்லாமல் பக்தியாலேயே ஒருவர் உயர்கிறார் என்பதை நந்தனாரின் வாழ்க்கை நமக்குக் காட்டுகிறது. அவர் ஒவ்வொரு நாளும் வெளியிலிருந்தே இறைவனைப் பாடியதுபோல, இறைவனின் புகழைப் பாடுவதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை என்பதே இந்தக் கதையின் நம்பிக்கை.