Kural 3 · மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார் – Tamilone

Kural 3 · The Praise of God · கடவுள் வாழ்த்து

மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார்நிலமிசை நீடுவாழ் வார்.

Malarmisai Ekinaan Maanati Serndhaar / Nilamisai Neetuvaazh Vaar

Whoso taketh refuge in the sacred feet of Him whose walk is among flowers, his days will be many upon the earth.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

மலரின் மேல் சென்றவனுடைய மாட்சிமை பொருந்திய திருவடிகளைச் சேர்ந்தவர்கள், இந்த நிலவுலகில் நீண்டகாலம் வாழ்வார்கள்.

Meaning

Those who reach the glorious feet of the One who moved over the flower will live long upon this earth.

சொற்பொருள் Word by word

மலர்மிசை: upon the flower (the lotus)
ஏகினான்: the one who went / walked
மாண் அடி: the glorious, excellent feet
சேர்ந்தார்: those who attained, took refuge in
நிலமிசை: upon the earth
நீடு வாழ்வார்: will live long, will endure

விளக்கம்

இந்தக் குறளின் முதல் தொடரான 'மலர்மிசை ஏகினான்' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் வெவ்வேறு விளக்கங்களைத் தந்திருக்கிறார்கள். மலரின் மேல் நடந்து சென்றவன் என்றும், அன்பர்களின் நெஞ்சமாகிய மலரில் எழுந்தருளியவன் என்றும் கொள்வது உண்டு. பரிமேலழகர் உள்ளிட்ட சிலர் இதை நெஞ்சத் தாமரையில் வீற்றிருப்பவன் என்ற பொருளில் விளக்குவர். எப்படிக் கொண்டாலும் மலரின் மென்மையும் மணமும் இங்கே இறைவனின் அருளுக்கு உவமையாகின்றன. மலரை மிதிக்காமல் அதன் மேல் நடப்பவனுக்கு எவ்வளவு மென்மை வேண்டும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள்; அத்தகைய இரக்கம் நிறைந்தவன் இறைவன் என்பது உட்கருத்து.

அடுத்து, 'நிலமிசை நீடுவாழ்வார்' என்பதைப் பலரும் 'உலகில் நெடுநாள் வாழ்வார்கள்' என்று கொள்வர். இது உடல் நீண்ட ஆயுளையும், பழியின்றி நற்பெயரோடு நிலைத்து வாழ்வதையும் குறிக்கலாம் என்று சிலர் விளக்குவர். வாழ்நாளின் நீளத்தைவிடத் தரமே முக்கியம் என்பது வள்ளுவர் உள்ளம். பணிவும் அறவுணர்வும் உடையவர்கள் மன அழுத்தமின்றி, பகைகளின்றி, ஒழுங்கான வாழ்க்கை நடத்துவதால் உடலும் உள்ளமும் நெடுநாள் நலமாக இருப்பது இயல்பே. அவர்கள் மறைந்தபின்னும் அவர்கள் செய்த நன்மைகள் நிலைத்து வாழ்கின்றன. இவ்வாறு நீடு வாழ்வு என்பது நாட்களின் எண்ணிக்கையை மட்டுமல்ல, வாழ்ந்த விதத்தின் அழகையும் குறிக்கிறது.

இன்றைய வாழ்க்கையில், மென்மையான மனமும் நிதானமான நடையும் உடையவர்களைச் சுற்றி ஒரு நிலைத்த அமைதி இருப்பதைக் காண்கிறோம். அவசரமும் கடுமையும் வாழ்வைக் குறுக்குகின்றன; இரக்கமும் ஒழுங்கும் அதை நீட்டுகின்றன. இந்தக் குறளை நம் அன்றாட வாழ்வோடு பொருத்தி, நாம் எந்த மென்மையைப் பற்றிக்கொள்கிறோம் என்று கேட்டுக்கொள்ளலாம். இந்தக் குறளை நினைக்கும்போது நம் தினசரி நடையைப் பற்றியும் கேட்டுக்கொள்ளலாம்: நாம் செல்லும் இடங்களையும் சந்திக்கும் மனிதர்களையும் எவ்வளவு மென்மையாகக் கையாள்கிறோம்? மலரின்மேல் நடப்பவனைப் போல இயல்பான நிதானமும் கவனமும் உடையவர்களே வாழ்க்கையைப் பிறருக்கும் இனிமையாக்குகிறார்கள். அவ்வாறு வாழ்வது நீண்ட நாள் நிலைக்கும் நற்பெயரையும் நிம்மதியையும் தருகிறது.

Explanation

The opening phrase of this verse, 'malarmisai eginaan', has been read in more than one way by the old commentators. Some take it to mean the One who walked over a flower. Others take it to mean the One who dwells upon the lotus of the devotee's heart, and Parimelazhagar and some of the other classical commentators lean towards that image of the heart as a lotus. Either way the flower, with its softness and fragrance, stands for the gentleness of divine grace. Think how delicate one must be to walk upon a bloom without crushing it; the verse hints that the Supreme is just that tender.

The second half says that those who reach such feet will 'neetu vaazhvaar' upon the earth. Many readers take this as long life. Others read it as living on in good name, remembered for the good that one has done. Valluvar's real concern is perhaps the quality of the life rather than its length. People who are humble and rooted in conscience tend to live without constant tension and enmity, in an orderly way, so health of body and mind naturally lasts. Their goodness also lives on after them.

In ordinary life we can see how those with a gentle mind and an unhurried step carry a lasting calm around them. Haste and harshness shorten a life; compassion and order lengthen it. We may read this verse and ask ourselves what gentleness we are holding on to, and what the ground under our feet would say of the way we have walked on it.

கதை

என்றும் பதினாறு

சிவ புராணம், மார்க்கண்டேய புராணத்திலிருந்து.

மிருகண்டு முனிவரும் அவர் மனைவி மருத்துவதியும் நீண்ட காலம் குழந்தைப் பேறு இல்லாமல் மனம் வருந்தி, சிவபெருமானை நோக்கித் தவம் செய்தார்கள். இறைவன் தோன்றி, 'நீண்ட ஆயுளுடைய அறிவற்ற மகன் வேண்டுமா, அல்லது பதினாறு ஆண்டுகளே வாழும் சிறந்த அறிவுடைய மகன் வேண்டுமா?' என்று கேட்டார். அவர்கள் அறிவுடைய மகனையே வேண்டினார்கள். அவ்வாறே மார்க்கண்டேயன் பிறந்தான். அவன் சிறு வயதிலேயே கல்வியிலும் பக்தியிலும் சிறந்து விளங்கி, எல்லோராலும் போற்றப்பட்டான். தன் ஆயுள் பதினாறு ஆண்டுகள் என்பதை அவன் அறிந்த பிறகு, வருந்தும் பெற்றோரைத் தேற்றி, 'நான் சிவபெருமானின் திருவடிகளையே துணையாகக் கொள்வேன்' என்று கூறி வழிபடத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய பதினாறாவது ஆண்டின் இறுதி நாள் வந்தது. அவன் சிவலிங்கத்தை வழிபட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, எமனின் தூதர்கள் அவனை அணுக முடியாமல் திரும்பினார்கள். பிறகு எருமை வாகனத்தில் எமனே தன் பாசக் கயிற்றோடு நேரில் வந்தான். மார்க்கண்டேயன் சிறிதும் அஞ்சாமல், 'இறைவா, நீயே துணை' என்று சிவலிங்கத்தை இறுகத் தழுவிக்கொண்டான். எமன் வீசிய பாசக் கயிறு அவன் மேல் மட்டுமின்றிச் சிவலிங்கத்தின் மேலும் விழுந்தது.

அந்த நொடியில் சிவபெருமான் அந்த லிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, தம்மைச் சரணடைந்த பிள்ளையைக் காக்க எமனைத் தம் திருவடியால் உதைத்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. அதனால் அவர் காலசங்காரர், காலனை வென்றவர் என்று போற்றப்படுகிறார். பின்னர் எமன் வணங்கி எழுந்தபோது, சிவபெருமான் மார்க்கண்டேயனுக்கு என்றும் பதினாறு வயதுடையவனாக நீடு வாழும் வரம் அளித்தார். தமிழ் மரபில் இந்நிகழ்ச்சி திருக்கடவூர் தலத்தோடு இணைத்துச் சொல்லப்படுகிறது.

மலர் போன்ற மென்மையும் மணமும் உடைய இறைவனின் திருவடிகளைச் சேர்ந்தவர் உலகில் நீடு வாழ்வார் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். இங்கே 'நீடு வாழ்தல்' என்பது உடலின் ஆண்டுக் கணக்கு மட்டும் அன்று; மார்க்கண்டேயனைப் போல இறைவனின் திருவடியைப் பற்றியவர் காலத்தாலும் அழியாத புகழும் அமைதியும் பெறுவர் என்பதே குறளின் உட்பொருள். அந்த நம்பிக்கையால்தான் இன்றும் மார்க்கண்டேயன் பெயர் சொல்லப்படும்போதெல்லாம் அவனது அசையாத பக்தி நம் நினைவுக்கு வருகிறது; துயரம் சூழும் நேரத்திலும் இறைவனைப் பற்றிக்கொள்வதே நம் உறுதியான துணை என்று அவன் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

A story

Markandeya, Forever Sixteen

From the Shiva Purana and the Markandeya tradition.

The sage Mrikandu and his wife Marudmati were long without a child and prayed in penance to Lord Shiva. The Lord appeared and asked, "Do you want a long-lived son who lacks wisdom, or a son of rare wisdom who will live only sixteen years?" They chose the wise son. So Markandeya was born, and from childhood he shone in learning and devotion. When he learned that his life was to be sixteen years, he comforted his grieving parents, saying, "I will take refuge at the holy feet of Lord Shiva alone," and began to worship.

The last day of his sixteenth year came. While he was worshipping the Shiva lingam, the messengers of Yama could not approach him and turned back. Then Yama himself came with his noose. Markandeya was not afraid; he clasped the lingam tightly. The noose Yama threw fell not only on him but also on the lingam.

In that moment, the Purana says, Lord Shiva came forth from the lingam and kicked Yama with his foot, to protect the child who had taken refuge in him. For this he is praised as Kalasamharamurti, the one who conquered Death. Afterwards, when Yama rose from his bow, Shiva granted Markandeya the boon of living on for ever at the age of sixteen. In the Tamil tradition this episode is associated with the temple town of Tirukkadavur.

Valluvar says that those who reach the feet of the Lord, gentle and fragrant like a flower, will live long upon the earth. "Long life" here is not only a count of years. Like Markandeya, one who clings to the Lord's feet gains a fame and a peace that time cannot erase. Even today, whenever the name of Markandeya is spoken, his unshaken devotion is what we recall.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் அன்றாட நடையை மலர்களிடையே நடப்பதுபோல் மாற்ற வேண்டுமென்றால், எந்த இடத்தில் நீங்கள் வேகத்தைக் குறைக்க வேண்டும்?

To reflect on

If your daily way of walking through the world were compared to stepping among flowers, where would you slow down?