வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்துசபரியின் காத்திருப்பு
வால்மீகி இராமாயணத்திலிருந்து. பம்பை ஏரிக்கரையில் மதங்க முனிவரின் ஆசிரமம் இருந்தது. அங்கே சபரி என்ற எளிய பெண் முனிவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்து வாழ்ந்தாள். ஆசிரமத்தைச் சுத்தம் செய்வதும், பூசைக்குப் பூவும் காட்டுக் கனிகளும் கொண்டுவருவதும், முனிவர்களுக்குத் தேவையானதைச் செய்வதுமே அவள் வாழ்க்கை. அதற்கு அவள் எந்தப் பரிசும் கேட்கவில்லை.
முனிவர்கள் விண்ணுலகம் செல்லும் காலம் வந்தபோது, "ஒருநாள் ஸ்ரீ இராமன் இந்த ஆசிரமத்துக்கு வருவான்; அவனை உபசரித்த பின் நீயும் உயர்ந்த உலகை அடைவாய்" என்று அவளுக்குச் சொல்லிச் சென்றனர்.
ஆண்டுகள் பல கடந்தன. சபரி முதுமை அடைந்தாள். ஆனாலும் நாள்தோறும் ஆசிரமத்தைத் தூய்மையாக வைத்து, இராமனுக்காகக் காட்டுக் கனிகளைச் சேகரித்து வைத்தாள். "எப்போது வருவான்?" என்று அவள் கணக்குப் போடவில்லை; தன் சேவையை மட்டும் தொடர்ந்தாள்.
சீதையைத் தேடி அலைந்த இராமனும் இலக்குவனும் ஒருநாள் அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தனர். சபரி அவர்கள் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, தான் சேர்த்து வைத்த கனிகளை அன்போடு படைத்தாள். இராமன் அவளுடைய பக்தியையும் தவத்தையும் போற்றினான். சுக்கிரீவனைத் தேடிச் செல்லும் வழியையும் அவள் அவர்களுக்குச் சொன்னாள். பின்னர் இராமனின் முன்னிலையிலேயே அவள் யோகாக்கினியில் தன் உடலை விட்டு, முனிவர்கள் சென்ற உயர்ந்த உலகை அடைந்தாள்.
பல ஆண்டுகள் வேரில் நீர் ஊற்றியதுபோல் சபரி செய்த சேவை, ஒருநாள் இறைவனின் வருகையாகவே அவளுக்குத் திரும்பி வந்தது.
From the Valmiki RamayanaShabari's Long Wait
From the Valmiki Ramayana. On the shore of Lake Pampa stood the hermitage of the sage Matanga. There lived Shabari, a humble woman who served the sages. She swept the ashram, gathered flowers for worship and wild fruits for the table, and cared for every need of the hermits. She asked for nothing in return.
When the time came for the sages to leave for the higher worlds, they told her, "One day Sri Rama will come to this hermitage. When you have welcomed him, you too will reach the realm we are going to."
Years passed and Shabari grew old. Still, every day she kept the ashram clean and gathered fruits from the forest for Rama. She did not count the days or ask when he would come; she simply went on serving.
One day Rama and Lakshmana, wandering in search of Sita, arrived at the hermitage. Shabari fell at their feet and offered them, with great love, the fruits she had gathered. Rama honoured her devotion and her austerity, and she told the brothers the way to find Sugriva. Then, in Rama's presence, she gave up her body in the fire of yoga and rose to the higher world the sages had gone to.
Like water poured year after year at the roots of a palm, Shabari's quiet service came back to her in the end as the arrival of God himself.
