யட்சனின் கேள்விகள்
மகாபாரதத்திலிருந்து. வனவாசத்தின் இறுதியில் பாண்டவர்கள் ஒரு காட்டில் தாகத்தால் வாடினர். நீர் தேடிச் சென்ற நகுலன் ஒரு தெளிந்த பொய்கையைக் கண்டான். நீர் அருந்தக் குனிந்தபோது ஒரு குரல் ஒலித்தது: "இந்தப் பொய்கை என்னுடையது. என் கேள்விகளுக்கு விடை சொல்லிவிட்டு நீர் அருந்து." அதைப் பொருட்படுத்தாமல் நீர் அருந்திய நகுலன் உயிரற்று விழுந்தான். அவனைத் தேடி வந்த சகாதேவன், அர்ச்சுனன், பீமன் மூவருக்கும் அதே கதி நேர்ந்தது.
இறுதியாக யுதிஷ்டிரன் வந்தான். தம்பியர் நால்வரும் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு கலங்கினான். ஆனாலும் அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அவன் அவசரப்படவில்லை. "உம் கேள்விகளைக் கேளுங்கள்; என் அறிவுக்கு எட்டியவரை விடை சொல்கிறேன்" என்று பணிவுடன் நின்றான். யட்சன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகக் கேள்விகளைத் தொடுத்தான்.
"மனிதன் எதைத் துறந்தால் துன்பம் இல்லை?" என்று கேட்டான். "சினத்தைத் துறந்தால் துன்பம் இல்லை" என்றான் யுதிஷ்டிரன். "யார் உண்மையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்?" என்ற கேள்விக்கு, "கடன் இல்லாதவனும், அயல்நாட்டில் அலையாமல் தன் வீட்டில் எளிய உணவை உண்பவனுமே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்" என்றான். "உலகில் மிகப் பெரிய வியப்பு எது?" என்ற கேள்விக்கு, "நாள்தோறும் உயிர்கள் மரணத்தை நோக்கிச் செல்வதைக் கண்டும், மீதமுள்ளவர் தாம் என்றும் இருப்போம் என்று நினைப்பதே" என்றான்.
விடைகளில் மகிழ்ந்த யட்சன், "உன் தம்பியரில் ஒருவனை உயிர்ப்பிக்கிறேன்; யாரை வேண்டும்?" என்றான். யுதிஷ்டிரன் நகுலனைக் கேட்டான். "பீமனும் அர்ச்சுனனும் உனக்குப் பெரும் துணை அல்லவா?" என்று யட்சன் வியந்தான். "என் தந்தைக்கு இரு மனைவியர். குந்தியின் மகனாக நான் உயிரோடு இருக்கிறேன்; மாத்ரியின் மகன் ஒருவனும் வாழ வேண்டும்" என்றான் யுதிஷ்டிரன். அந்த நடுநிலையைக் கண்டு மகிழ்ந்த யட்சன், தான் தர்ம தேவனே என்று வெளிப்பட்டு, நால்வரையும் உயிர்ப்பித்தான்.
கடன், சினம், அலைச்சல், அநீதி போன்ற துன்பங்களின் வேர்களை அறிந்தவனே தர்மத்தில் நிலைக்கிறான். இன்னா நாற்பது நமக்குச் சொல்லித் தருவதும் அதே விவேகம்தான்.