ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்துகாளிங்க நர்த்தனம்
ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. யமுனை ஆற்றின் ஒரு மடுவில் காளிங்கன் என்ற பல தலைகள் கொண்ட கொடிய நாகம் தன் குடும்பத்தோடு குடியேறியது. அதன் நஞ்சால் அந்த நீர் கொதித்தது; அதன் மேல் பறக்கும் பறவைகளும் விழுந்து இறந்தன. கரையோர மரங்கள் கருகின.
ஒருநாள் கோடை வெயிலில் கன்றுகளை மேய்த்த ஆயர் சிறுவர்கள், தாகம் தாங்காமல், அந்த நீரின் ஆபத்தை அறியாமல் அதைக் குடித்தனர். அவர்களும் கன்றுகளும் மயங்கி விழுந்தனர். கண்ணன் தம் அருட்பார்வையால் அவர்களை எழுப்பினார். பின்னர், இந்த ஆபத்தை நீக்க வேண்டும் என்று கரையோரக் கடம்ப மரத்தில் ஏறி மடுவுக்குள் பாய்ந்தார்.
காளிங்கன் சீறி எழுந்து கண்ணனைச் சுற்றிக் கட்டியது. கரையில் நின்ற யசோதையும் நந்தனும் ஆயர்களும் கதறினர். கண்ணன் தம் உடலைப் பெருக்கிப் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, காளிங்கனின் தலைகளின் மேல் ஏறி நடனமாடத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு அடியிலும் நாகத்தின் செருக்கு அடங்கியது. அதன் வாயிலிருந்து குருதி வழிந்தது.
காளிங்கனின் மனைவியர் கண்ணனிடம் கைகூப்பி வேண்டினர்: "இறைவா, இவனை மன்னியுங்கள்." கருணை கொண்ட கண்ணன், "இந்த ஆற்றை விட்டுக் கடலுக்குச் செல்; என் பாதச்சுவடுகள் உன் தலையில் இருப்பதால் கருடன் உன்னைத் தொடமாட்டான்" என்று சொல்லி அவனை விடுவித்தார். யமுனை மீண்டும் தூய்மையானது.
குறியறியான் மாநாகம் ஆட்டுவித்தல் இன்னா; அறிந்தவன் கையில் மட்டுமே அந்த ஆட்டம் அருளாகிறது.
From the Srimad BhagavatamKrishna Dances on Kaliya
From the Srimad Bhagavatam. In a pool of the Yamuna there settled the many-headed serpent Kaliya with his family. His venom made the water boil; birds flying over it fell dead, and the trees along the bank were scorched.
One hot summer day the cowherd boys, grazing their calves and overcome by thirst, drank from that water without knowing its danger. They and their calves fell senseless. Krishna revived them with his gracious glance. Then, resolving to end the danger, he climbed a kadamba tree on the bank and leapt into the pool.
Kaliya rose hissing and coiled around Krishna. On the bank, Yashoda, Nanda and the cowherds cried out in anguish. Krishna swelled his body, slipped free of the coils, climbed onto Kaliya's heads and began to dance. With every step the serpent's pride was crushed, and blood flowed from his mouths.
Kaliya's wives folded their hands and pleaded, "Lord, forgive him." Moved to compassion, Krishna released him: "Leave this river and go to the sea. Because my footprints are on your head, Garuda will not touch you." And the Yamuna became pure once more.
To make a great serpent dance without knowing the charm is a sorrow; only in the hands of one who truly knows does that dance become grace.
