Inna Narpathu 31 · பண்ணமையா யாழின்கீழ்ப் பாடல் பெரிதின்னா

Verse 31 · Inna Narpathu · Kapilar

பண்ணமையா யாழின்கீழ்ப் பாடல் பெரிதின்னாஎண்ணறியா மாந்தர் ஒழுக்குநாட் கூற்றின்னாமண்ணின் முழவி னொலியின்னா வாங்கின்னாதண்மை யிலாளர் பகை

Pannamaiyaa yaazhinkeezhp paatal perithinnaa / Ennariyaa maanthar ozhukkunaat koorrinnaa / Mannin muzhavi noliyinnaa vaangkinnaa / Thanmai yilaalar pakai

பொருள்

சுருதி சேராத யாழோடு பாடுவது பெரிதும் துன்பம்; எண்ணிப் பேசத் தெரியாதவர் நல்ல நாளில் பேசும் தீய சொல் துன்பம்; மார்ச்சனை இல்லாத மத்தளத்தின் ஒலி துன்பம்; இனிமையில்லாத கடுமையானவரின் பகையும் துன்பமே.

Meaning

Singing to a yazh that is out of tune is very painful; ill-omened talk on a solemn day from people who never weigh their words is painful; the sound of a drum whose head lacks its tuning paste is painful; and enmity with the harsh and graceless is painful too.

சொற்பொருள் Word by word

பண் அமையா யாழ்: a yazh (harp) not tuned to the mode
கீழ்ப் பாடல்: singing to it
எண் அறியா மாந்தர்: people who never weigh their words
ஒழுக்கு நாள் கூற்று: untimely, ill-omened talk on a solemn day
மண்ணின் முழவு: a drum without its tuning paste
ஒலி: sound
தண்மை இலாளர்: those without gentleness
பகை: enmity

விளக்கம்

இந்தப் பாடல் இசையின் மொழியில் பேசுகிறது. பண் அமையாத யாழோடு பாடுவது பாடகனுக்கும் கேட்பவனுக்கும் வேதனை; குரல் எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தாலும் சுருதி பிசகிய கருவி எல்லாவற்றையும் கெடுக்கும். மத்தளத்தின் தோலில் பூசும் மார்ச்சனை இல்லாவிட்டால் அதன் ஒலி வெற்றுச் சத்தமாகிவிடும்.

இரண்டாம் வரி, எண்ணிப் பேசத் தெரியாதவர்கள் புனிதமான அல்லது மகிழ்ச்சியான நாளில் பேசும் பொருந்தாத சொல்; அது அந்த நாளின் இனிமையையே கெடுக்கும். நான்காம் வரி, இனிமையும் மென்மையும் இல்லாத கடுமையானவர்களின் பகை; அவர்களோடு பகை கொண்டால் அமைதி என்பதே இருக்காது.

இசை தமிழ் மரபில் இறைவனோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையது; சிவபெருமானே பாணனாக வந்து பாடிய வரலாற்றைத் திருவிளையாடல் சொல்கிறது. வாழ்க்கையும் ஓர் இசையே: சொல்லும், நேரமும், மனமும் சுருதி சேர்ந்தால் இனிமை; பிசகினால் துன்பம்.

Explanation

This verse speaks in the language of music. Singing to a yazh that is out of tune is torment for singer and listener alike; however sweet the voice, an untuned instrument spoils everything. Without the tuning paste spread on its skin, a drum's sound becomes empty noise.

The second line is untimely talk on a solemn or joyful day from people who never weigh their words; it spoils the sweetness of the day itself. The fourth is enmity with the harsh and graceless; with such people at odds with us, there is no peace at all.

In the Tamil tradition music is bound directly to the Divine; the Thiruvilaiyadal tells of Lord Shiva himself coming as a bard to sing. Life too is a kind of music: when word, timing and heart are in tune there is sweetness, and when they slip out of tune there is pain.

திருவிளையாடல் புராணத்திலிருந்து (விறகு விற்ற படலம்)

விறகு விற்ற இறைவன்

திருவிளையாடல் புராணத்திலிருந்து. வரகுண பாண்டியன் ஆட்சிக் காலத்தில், வடநாட்டிலிருந்து ஏமநாதன் என்ற பெரும் பாடகன் மதுரைக்கு வந்தான். அவன் இசைத்திறன் உண்மையில் பெரிது; ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் செருக்கு நிறைந்திருந்தது. "என்னோடு போட்டியிட இந்த நாட்டில் யாரும் உண்டா?" என்று அவையில் சவால் விட்டான்.

மன்னன் தன் அவைப் பாடகர் பாணபத்திரரை அழைத்து, "நாளை அவனோடு போட்டியிட வேண்டும்" என்றான். ஏமநாதனின் இசையைக் கேட்டிருந்த பாணபத்திரர் கலங்கினார். சொக்கநாதரின் திருவடிகளில் விழுந்து, "இறைவா, உன் அடியவனின் மானத்தைக் காப்பாற்று" என்று வேண்டினார்.

அன்று இரவு, ஏமநாதன் தங்கியிருந்த வீட்டின் திண்ணையில் கிழிந்த ஆடையும் விறகுக் கட்டுமாக ஒரு வயதான விறகுவெட்டி வந்து அமர்ந்தான். களைப்பு தீர அவன் ஒரு பாடலை எடுத்தான். அந்தக் குரலில் பண் முழுமையாக அமைந்திருந்தது; ஒவ்வொரு சுரமும் சுருதியோடு இழைந்தது. உள்ளே இருந்த ஏமநாதன் வெளியே வந்து வியந்து கேட்டான்: "இந்த இசையை எங்கே கற்றாய்?" "நான் பாணபத்திரரின் அடிமை; அவரிடம் கற்றது கொஞ்சம்" என்றான் விறகுவெட்டி.

அடிமையே இப்படிப் பாடினால் குரு எப்படிப் பாடுவார் என்று அஞ்சிய ஏமநாதன், அன்றிரவே மதுரையை விட்டு ஓடிவிட்டான். மறுநாள் உண்மை வெளிப்பட்டது: விறகுவெட்டியாக வந்தவர் சொக்கநாதரே.

சுருதி பிசகிய இசையும், செருக்குள்ள இசையும் துன்பம்; பணிவோடு இறைவனைச் சரணடைந்தவனின் இசையை இறைவனே காக்கிறான்.

From the Thiruvilaiyadal Puranam (the episode of the firewood seller)

The Lord Who Sold Firewood

From the Thiruvilaiyadal Puranam. In the reign of Varaguna Pandyan, a great singer named Hemanathan came to Madurai from the north. His musical skill was truly great, but his heart was full of pride. "Is there anyone in this land who can compete with me?" he challenged the court.

The king summoned his court musician Banabhadrar: "Tomorrow you must compete with him." Banabhadrar had heard Hemanathan sing and was shaken. He fell at the feet of Lord Chokkanathar and prayed, "Lord, protect the honour of your servant."

That night an old woodcutter in torn clothes, with a bundle of firewood, sat down on the verandah of the house where Hemanathan was staying. To ease his weariness he began to sing. In that voice the raga was perfectly formed, and every note was woven true to the pitch. Hemanathan came out in astonishment: "Where did you learn such music?" "I am a servant of Banabhadrar," said the woodcutter. "I picked up a little from him."

Terrified at the thought of how the master must sing if his servant sang like this, Hemanathan fled Madurai that very night. The next day the truth came out: the woodcutter had been Lord Chokkanathar himself.

Music out of tune, and music full of pride, both bring sorrow; the music of one who surrenders humbly to God is guarded by God himself.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் சொல்லும் நேரமும் மனமும் 'சுருதி சேர்ந்து' இருக்கின்றனவா, அல்லது எங்காவது பிசகுகிறதா?

To reflect on

Are your words, your timing and your heart in tune with one another, or is something out of pitch?