பெரிய புராணத்திலிருந்துஅப்பூதி அடிகள்
பெரிய புராணத்திலிருந்து. திங்களூரில் வாழ்ந்த அப்பூதி அடிகள் திருநாவுக்கரசரை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலேயே அவர்மேல் பேரன்பு கொண்டிருந்தார். தம் பிள்ளைகளுக்கும், தாம் கட்டிய தண்ணீர்ப்பந்தலுக்கும், மடத்துக்கும் 'திருநாவுக்கரசு' என்றே பெயரிட்டிருந்தார்.
ஒருநாள் திருநாவுக்கரசரே அவ்வூருக்கு வந்தார். அப்பூதி அடிகள் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவரைத் தம் வீட்டுக்கு அழைத்து உணவு உண்ண வேண்டினார். விருந்துக்கு வாழையிலை அறுத்து வர மூத்த மகன் மூத்த திருநாவுக்கரசு தோட்டத்துக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு பாம்பு அவனைத் தீண்டியது. வேகமாக ஓடி வந்து இலையைத் தாயிடம் கொடுத்துவிட்டு அவன் கீழே விழுந்து இறந்தான்.
பெற்றோர் நெஞ்சு உடைந்தது. ஆனாலும் அடியாரின் உணவுக்குத் தடை வரக்கூடாது என்று, மகனின் உடலை ஒரு பாயில் சுற்றி மறைத்து வைத்து, முகத்தில் துயரத்தைக் காட்டாமல் விருந்து பரிமாறத் தொடங்கினர். உணவுக்கு அமர்ந்த திருநாவுக்கரசர், "மூத்த பிள்ளையையும் அழையுங்கள்; அவனுக்கும் திருநீறு தர வேண்டும்" என்றார். மறைக்க முடியாமல் அப்பூதி அடிகள் நடந்ததைச் சொன்னார்.
திருநாவுக்கரசர் உடனே எழுந்து, சிறுவனின் உடலைக் கோயிலுக்கு எடுத்துச் செல்லச் சொல்லி, 'ஒன்று கொலாம்' என்று தொடங்கும் பதிகம் பாடினார். நஞ்சு இறங்கியது; சிறுவன் உறக்கத்திலிருந்து எழுவதுபோல் எழுந்தான். எல்லோரும் இறைவனைப் போற்றினர்.
குழவிகள் உற்ற பிணி இன்னா; அந்தத் துயரிலும் அன்பையும் அறத்தையும் கைவிடாதவர்களுக்கு இறையருள் துணை நிற்கும்.
From the Periya PuranamAppoothi Adigal
From the Periya Puranam. Appoothi Adigal of Thingalur had a deep love for the saint Thirunavukkarasar (Appar), though he had never seen him in person. He named his children, the water booth he had built, and his rest house all after him.
One day Thirunavukkarasar himself came to the village. Overjoyed, Appoothi Adigal invited him home for a meal. His eldest son, also named Thirunavukkarasu, went to the garden to cut a plantain leaf for the feast. There a snake bit him. He ran back, handed the leaf to his mother, fell to the ground and died.
The parents' hearts broke. Yet so that their holy guest's meal would not be disturbed, they wrapped the boy's body in a mat, hid it, and began to serve without letting their grief show. Seated for the meal, Thirunavukkarasar said, "Call your eldest son too; I must give him sacred ash." Unable to hide it any longer, Appoothi Adigal told him what had happened.
Thirunavukkarasar rose at once, had the boy's body carried to the temple, and sang a hymn beginning 'Onru kolaam'. The poison left the body, and the boy rose as if waking from sleep. Everyone praised the Lord.
Illness that strikes little children is a sorrow; but divine grace stands by those who do not abandon love and dharma even in such grief.
