Inna Narpathu 39 · கொடுக்கும் பொருளில்லான் வள்ளன்மை யின்னா

Verse 39 · Inna Narpathu · Kapilar

கொடுக்கும் பொருளில்லான் வள்ளன்மை யின்னாகடித்தமைந்த பாக்கினுட் கற்படுத லின்னாகொடுத்த விடாமை கவிக்கின்னா வின்னாமடுத்துழிப் பாடா விடல்

Kotukkum porulillaan vallanmai yinnaa / Katiththamaintha paakkinut karpatutha linnaa / Kotuththa vitaamai kavikkinnaa vinnaa / Matuththuzhip paataa vital

பொருள்

கொடுக்கப் பொருளில்லாதவன் காட்டும் வள்ளல் தன்மை துன்பம்; கடித்து மெல்லும் பாக்கினுள் கல் இருப்பது துன்பம்; கொடுப்பதாகச் சொன்னதைக் கையில் தராமை புலவர்க்குத் துன்பம்; பாட வேண்டிய நேரத்தில் பாடாமல் விடுவதும் துன்பமே.

Meaning

A show of generosity by one with nothing to give is painful; a stone in the areca nut you bite into is painful; for a poet, a gift promised but never handed over is painful; and failing to sing when the moment calls for song is painful too.

சொற்பொருள் Word by word

கொடுக்கும் பொருள் இல்லான்: one with nothing to give
வள்ளன்மை: show of generosity
கடித்து அமைந்த பாக்கு: areca nut being chewed
கல் படுதல்: biting on a stone
கொடுத்த விடாமை: a promised gift not handed over
கவிக்கு: for a poet
மடுத்துழி: when the moment comes, when asked
பாடா விடல்: failing to sing

விளக்கம்

கொடுக்க எதுவும் இல்லாதவன் வள்ளலாக நடிப்பது அவனுக்கும் நம்பி வந்தவனுக்கும் ஏமாற்றம். வெற்றிலையோடு மென்ற பாக்கில் கல் கடிபட்டால், சுவையான நேரமே வலியாக மாறுகிறது. இரண்டும் எதிர்பார்ப்பு உடையும் வலி.

மூன்றாம், நான்காம் வரிகள் புலவர் உலகம்: கொடுப்பதாகச் சொன்ன பரிசைக் கையில் தராமல் இழுத்தடிப்பது புலவனுக்குத் துன்பம்; அதுபோல், பாட வேண்டிய நேரம் வந்தும் பாடாமல் விடுவது புலவனின் கடமைக்கே இழுக்கு. சொல்லுக்கும் செயலுக்கும், வாய்ப்புக்கும் பதிலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியே இங்கே துன்பம்.

தேவாரம் பாடிய அடியார்கள் சரியான நேரத்தில் பாடியதால் கோயில் கதவுகளே திறந்தன, மூடின என்று பெரிய புராணம் சொல்கிறது. இன்று நாமும் வாக்குறுதி தந்தால் அதைக் காலத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டும்; நம் திறமை தேவைப்படும் நேரத்தில் தயங்காமல் முன்வர வேண்டும்.

Explanation

A man with nothing to give who plays the generous patron disappoints both himself and those who trusted him. Biting on a stone in the areca nut you are chewing with betel turns a moment of pleasure into pain. Both are the hurt of an expectation broken.

The third and fourth lines belong to the world of poets: for a poet, a promised gift that is never handed over is a sorrow, and failing to sing when the moment calls for song is a stain on the poet's own duty. The pain here lies in the gap between word and deed, between the moment and the response.

The Periya Puranam tells how, when the hymn-singing saints sang at the right moment, temple doors themselves opened and closed. If we make a promise today, we must keep it in time; and when our talent is needed, we must step forward without hesitation.

பெரிய புராணத்திலிருந்து

திருமறைக்காட்டுக் கதவு

பெரிய புராணத்திலிருந்து. திருமறைக்காடு (வேதாரண்யம்) கோயிலில் இறைவனை வேதங்களே வழிபட்டதாகவும், பின்னர் அவை வாயிற்கதவை அடைத்துச் சென்றதாகவும் மரபு சொல்கிறது. அன்று முதல் பல காலம் அந்தப் பெருங்கதவு திறக்கப்படாமல் இருந்தது; மக்கள் பக்கவாசல் வழியாகவே சென்று வழிபட்டனர்.

ஒருமுறை திருநாவுக்கரசரும் திருஞானசம்பந்தரும் சேர்ந்து அவ்வூருக்கு வந்தனர். மூடிய கதவைக் கண்ட சம்பந்தர், "அப்பரே, இந்தக் கதவு திறக்கும்படி நீங்கள் பாடுங்கள்" என்றார். அந்த நேரத்தின் தேவையை உணர்ந்த திருநாவுக்கரசர் தயங்காமல் 'பண்ணின் நேர்மொழியாள்' என்று தொடங்கும் பதிகத்தைப் பாடினார். பதிகம் நிறைவடைந்ததும் அந்தப் பெருங்கதவு மெல்லத் திறந்தது. மக்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரோடு இறைவனை வணங்கினர்.

வழிபாடு முடிந்து வெளியே வந்ததும், திருநாவுக்கரசர் சம்பந்தரிடம் சொன்னார்: "இனி இந்தக் கதவு திறக்கவும் மூடவும் வேண்டும். நீங்கள் பாடுங்கள்." சம்பந்தர் ஒரு பாடலைப் பாடியதும் கதவு மூடியது. அன்று முதல் அந்தக் கதவு வழக்கம்போல் திறந்து மூடத் தொடங்கியது என்று சேக்கிழார் பாடுகிறார்.

இரண்டு அடியார்களும் தேவையான நேரத்தில், தயக்கமின்றிப் பாடினார்கள். மடுத்துழிப் பாடா விடல் இன்னா; காலத்தில் பாடிய பாட்டு கோயில் கதவையே திறக்கும்.

From the Periya Puranam

The Temple Door at Thirumaraikkadu

From the Periya Puranam. Tradition holds that at the temple of Thirumaraikkadu (Vedaranyam) the Vedas themselves once worshipped the Lord and then shut the great door behind them as they left. For a long time after, that door stayed closed, and people entered by a side gate to worship.

Once Thirunavukkarasar and Thirugnanasambandar came to the town together. Seeing the closed door, Sambandar said, "Appar, please sing so that this door may open." Sensing what the moment required, Thirunavukkarasar sang without hesitation a hymn beginning 'Pannin ner mozhiyaal'. As the hymn ended, the great door slowly swung open, and the people worshipped the Lord with tears of joy.

When they came out after worship, Thirunavukkarasar said to Sambandar, "Now the door must open and close again. You sing." Sambandar sang a verse, and the door closed. Sekkizhar sings that from that day the door opened and closed as it should.

Both saints sang at the moment it was needed, without hesitation. Failing to sing when the moment calls is a sorrow; a song sung in its time can open even a temple door.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் கொடுத்து இன்னும் நிறைவேற்றாத ஒரு வாக்குறுதி உண்டா? அதை எப்போது நிறைவேற்றுவீர்கள்?

To reflect on

Is there a promise you made that you have not yet kept, and when will you keep it?