Inna Narpathu 5 · சிறையில் கரும்பினைக் காத்தோம்ப லின்னா

Verse 5 · Inna Narpathu · Kapilar

சிறையில் கரும்பினைக் காத்தோம்ப லின்னாஉறைசேர் பழங்கூரை சேர்ந்தொழுக லின்னாமுறையின்றி யாளு மரசின்னா வின்னாமறையின்றிச் செய்யும் வினை

Siraiyil karumpinaik kaaththoampa linnaa / Uraisaer pazhangkoorai saernthozhuka linnaa / Muraiyinri yaalu marasinnaa vinnaa / Maraiyinris seyyum vinai

பொருள்

வேலியில்லாத கரும்புத் தோட்டத்தைக் காப்பது துன்பம்; ஒழுகும் பழைய கூரையின் கீழ் வாழ்வது துன்பம்; முறைதவறி ஆளும் அரசு துன்பம்; மறைக்க வேண்டியதை மறைக்காமல் செய்யும் செயலும் துன்பமே.

Meaning

Guarding a sugarcane field that has no fence is painful; living under an old roof that leaks is painful; a government that rules without justice is painful; and a task done without discretion, its plans laid open, is painful too.

சொற்பொருள் Word by word

சிறை இல்: without a fence
கரும்பு: sugarcane
காத்து ஓம்பல்: guarding and tending
உறைசேர்: where rain drips in
பழங்கூரை: old roof
முறை இன்றி: without justice
ஆளும் அரசு: a ruling government
மறை இன்றி: without discretion, without secrecy
வினை: action, undertaking

விளக்கம்

கரும்புத் தோட்டம் இனிமை நிறைந்தது; அதனாலேயே அதற்கு வேலி தேவை. வேலியில்லாமல் காவல் காப்பவன் இரவும் பகலும் விலங்குகளையும் திருடர்களையும் விரட்டிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். மழைநீர் ஒழுகும் பழைய கூரையின் கீழ் வாழ்பவனுக்கு ஒவ்வொரு மழையும் ஒரு கவலை. இரண்டும் தகுந்த அரண் இல்லாத நிலையின் துன்பம்.

மூன்றாம் வரி நாட்டுக்கு அரண் எது என்கிறது: முறை, அதாவது நீதி. நீதியின்றி ஆளும் அரசு மக்களுக்கு ஒழுகும் கூரை போன்றது. நான்காம் வரி தனிமனிதனுக்குச் சொல்கிறது: திட்டங்களை எல்லோரிடமும் பறைசாற்றிவிட்டுச் செய்யும் செயல் வெற்றி பெறாது. சிந்தனையும் ரகசியமும் செயலுக்கு வேலி.

தமிழ் மரபில் 'முறை செய்தல்' அரசனின் உயிர்நாடியாகப் போற்றப்படுகிறது. தன் மகனையே தண்டித்து நீதி காத்த மனுநீதிச் சோழனின் வரலாற்றைச் சேக்கிழார் பெரிய புராணத்தில் பாடுகிறார். இன்று நம் குடும்பத்திலும் பணியிலும் நியாயமாக நடப்பதும், திட்டங்களை முதிர்வதற்கு முன் பறைசாற்றாமல் இருப்பதும் இந்த வேலிகளே.

Explanation

A sugarcane field is full of sweetness, and that is exactly why it needs a fence. The one who guards it without a fence must chase off animals and thieves day and night. For one who lives under an old, leaking roof, every rainfall is a worry. Both lines show the pain of having no proper shelter or boundary.

The third line names the boundary a nation needs: murai, justice. A government that rules without justice is like a leaking roof over its people. The fourth line speaks to the individual: a task whose plans are broadcast to everyone before they are ready seldom succeeds. Thought and discretion are the fence around an undertaking.

In the Tamil tradition, doing justice is called the very life-breath of a king. Sekkizhar sings in the Periya Puranam of Manu Neethi Cholan, who punished his own son to keep justice. Today, being fair in our families and workplaces, and not announcing our plans before they have ripened, are the same fences.

பெரிய புராணத்திலிருந்து

மனுநீதிச் சோழன்

பெரிய புராணத்திலிருந்து. திருவாரூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு மனுநீதிச் சோழன் ஆட்சி செய்தான். குறை உள்ள எவரும் அடிக்கலாம் என்று அரண்மனை வாயிலில் ஓர் ஆராய்ச்சி மணியைக் கட்டியிருந்தான். அவன் ஆட்சியில் அந்த மணி ஒலிப்பதே அரிது.

ஒருநாள் இளவரசன் வீதிவிடங்கன் தேரில் திருக்கோயிலுக்குச் சென்றான். வழியில் ஒரு பசுங்கன்று துள்ளி ஓடி வந்து தேர்ச்சக்கரத்தில் சிக்கி இறந்தது. தாய்ப்பசு கதறியது. பின்னர் அது அரண்மனை வாயிலுக்குச் சென்று தன் கொம்பால் ஆராய்ச்சி மணியை அடித்தது.

மணியோசை கேட்டு மன்னன் வெளியே வந்தான். நடந்ததை அறிந்ததும் அவன் மனம் நொந்தது. அமைச்சர்கள், "இது அறியாமல் நேர்ந்த விபத்து; பரிகாரம் செய்தால் போதும்" என்றனர். மன்னன் ஏற்கவில்லை. "கன்றை இழந்த தாயின் துயரத்தை இந்தத் தாயும் அறிய வேண்டாமா? என் மகனுக்கு ஒரு நீதி, பிறருக்கு வேறொரு நீதி என்றால் என் ஆட்சி முறையற்றதாகும்" என்று சொல்லி, அதே தேரைத் தன் மகன்மேல் தானே ஓட்டினான்.

அந்த நேர்மையைக் கண்டு திருவாரூர்ப் பெருமான் வீதிவிடங்கப் பெருமானாகக் காட்சி தந்து, கன்றையும் இளவரசனையும் உயிர்ப்பித்தார் என்று சேக்கிழார் பாடுகிறார். முறையோடு ஆளும் அரசுக்கு இறைவனே வேலியாக நிற்பான் என்பதை இவ்வரலாறு காட்டுகிறது.

From the Periya Puranam

Manu Neethi Cholan

From the Periya Puranam. Manu Neethi Cholan ruled from his capital at Thiruvarur. At the palace gate he had hung a bell of justice, which anyone with a grievance could ring. Under his rule it was seldom heard.

One day the prince Veedhividangan rode in his chariot to the temple. On the way a young calf leapt into the street, was caught under the wheel and died. Its mother cried out in grief, then went to the palace gate and rang the bell of justice with her horns.

The king came out at the sound. When he learned what had happened, his heart was torn. His ministers said, "It was an accident, unknowingly done; an act of atonement will suffice." The king would not accept it. "Should not this mother too be known to feel the grief of a mother who has lost her calf? If there is one justice for my son and another for others, my rule is without justice." And he drove that same chariot over his own son.

Sekkizhar sings that, moved by such integrity, the Lord of Thiruvarur appeared and restored both the calf and the prince to life. The story shows that for a government that rules with justice, God himself stands as its fence.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வில் எந்த 'கரும்புத் தோட்டத்துக்கு' வேலி தேவைப்படுகிறது: நேரமா, உறவா, திட்டமா?

To reflect on

Which 'sugarcane field' in your life needs a fence right now: your time, a relationship, or a plan?