மார்க்கண்டேய புராணத்திலிருந்துஅரிச்சந்திரனின் கடன்
மார்க்கண்டேய புராணத்திலிருந்து. அயோத்தியை ஆண்ட அரிச்சந்திரன் உண்மைக்காகவே புகழ் பெற்றவன். அவனைச் சோதிக்க விசுவாமித்திர முனிவர் வந்து, ஒரு வேள்விக்காக அவனிடம் தானம் கேட்டார். மன்னன் தன் நாடு முழுவதையும் முனிவருக்குத் தானமாக அளித்தான். அதன் பின் முனிவர், "தானத்துக்குரிய தட்சிணையையும் தர வேண்டும்" என்றார்.
நாட்டை இழந்த அரிச்சந்திரனிடம் எதுவுமில்லை. ஆனாலும் அவன் தன் வாக்கை மீறவில்லை. "ஒரு மாதத்தில் தருகிறேன்" என்று சொல்லி, மனைவி சந்திரமதியோடும் மகன் லோகிதாசனோடும் காசிக்குச் சென்றான். கெடு முடியும் நாளில் முனிவர் வந்து நின்றார். கடன்பட்டவன் கடன் கொடுத்தவர் முன் நிற்கும் அந்த வேதனையை அரிச்சந்திரன் முழுமையாக அனுபவித்தான்.
கடனை அடைக்க அவன் தன் மனைவியையும் மகனையும் ஓர் அந்தணரிடம் பணிப்பெண்ணாகவும் பணியாளாகவும் விற்றான். போதாத மீதிக்குத் தன்னையே சுடுகாட்டைக் காக்கும் ஒருவனிடம் விற்றுச் சுடலைக் காவலனானான். பின்னர் பாம்பு தீண்டி இறந்த தன் மகனின் உடலோடு சந்திரமதி அதே சுடுகாட்டுக்கு வந்தபோதும், எஜமானுக்குரிய கட்டணம் இல்லாமல் எரிக்க விடமாட்டேன் என்று தன் கடமையில் நின்றான்.
அவன் உறுதியைக் கண்ட தேவர்கள் தோன்றி, மகனை உயிர்ப்பித்து, அவனுக்கு நாட்டைத் திருப்பித் தந்தனர். கடன் எவ்வளவு கொடிய துன்பம் என்பதையும், அதனிடையிலும் உண்மை எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதையும் இந்த வரலாறு ஒருசேரக் காட்டுகிறது.
From the Markandeya PuranaHarishchandra's Debt
From the Markandeya Purana. Harishchandra, king of Ayodhya, was famed above all for his truthfulness. To test him, the sage Vishvamitra came and asked for a gift for a sacrifice. The king gave the sage his entire kingdom. Then the sage said, "You must also pay the dakshina, the fee that completes a gift."
Stripped of his kingdom, Harishchandra had nothing left, yet he would not break his word. "I will pay within a month," he said, and went to Kashi with his wife Chandramati and his son Lohitashva. On the last day of the term the sage stood before him. Harishchandra knew in full the anguish of the debtor standing before his creditor.
To clear the debt he sold his wife and son as servants to a Brahmin. For the remainder he sold himself to the keeper of the cremation ground and became its watchman. Later, when Chandramati came to that same ground carrying the body of their son, who had died of a snakebite, he still held to his duty and would not let the pyre be lit without the fee owed to his master.
Seeing his steadfastness, the gods appeared, restored his son to life and returned his kingdom. The story shows at once how cruel a sorrow debt is, and how high truth stands even in the midst of it.
