ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்துஅஜாமிளன்
ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலிருந்து. கன்யாகுப்ஜ நகரில் அஜாமிளன் என்ற இளைஞன் வேதம் கற்று, பெற்றோரைப் பேணி, ஒழுக்கமாக வாழ்ந்தான். ஒருநாள் காட்டில் சமித்து சேகரிக்கச் சென்றபோது, ஒழுக்கமற்ற ஒருவனையும் அவனோடிருந்த பெண்ணையும் கண்டான். அந்தக் காட்சி அவன் மனத்தில் இழிந்த எண்ணங்களை விதைத்தது.
அந்த எண்ணங்களை அவன் விரட்டவில்லை; வளர்த்தான். படிப்படியாகத் தன் மனைவியையும் பெற்றோரையும் கைவிட்டான். சூதும், களவும், ஏமாற்றும் அவன் வாழ்க்கையாயின. பல ஆண்டுகள் இப்படிக் கழிந்தன. அவனுக்குப் பத்துப் பிள்ளைகள்; கடைசி மகனுக்கு 'நாராயணன்' என்று பெயரிட்டு, அவனிடம் மிகுந்த பாசம் வைத்திருந்தான்.
முதுமையில் மரணப் படுக்கையில் கிடந்தபோது, கயிற்றோடு எமதூதர்கள் வருவதைக் கண்டு நடுங்கினான். அச்சத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த தன் மகனை "நாராயணா!" என்று கூவி அழைத்தான். அந்தப் பெயர் ஒலித்ததும் விஷ்ணுதூதர்கள் தோன்றி எமதூதர்களைத் தடுத்தனர். "அறியாமலேனும் இறைவன் பெயரைச் சொன்னவனை நீங்கள் கொண்டுபோக முடியாது" என்றனர்.
உயிர் பிழைத்த அஜாமிளன் தன் வாழ்க்கை முழுவதையும் எண்ணிப் பார்த்து வருந்தினான். ஹரித்வாருக்குச் சென்று தவமும் பக்தியுமாக வாழ்ந்து இறைவனை அடைந்தான். இழிந்த எண்ணம் ஒன்றே அவனை வீழ்த்தியது; இறைவனின் நாமமே அவனை மீட்டது.
From the Srimad BhagavatamAjamila
From the Srimad Bhagavatam. In the city of Kanyakubja lived a young man named Ajamila who studied the Veda, cared for his parents and lived a disciplined life. One day, gathering firewood in the forest, he came upon a dissolute man with a woman, and the sight planted base thoughts in his mind.
He did not drive those thoughts away; he nursed them. Little by little he abandoned his wife and his parents. Gambling, theft and deceit became his way of life, and so many years passed. He had ten children, and he named the youngest Narayana and loved him dearly.
In old age, lying on his deathbed, he saw the messengers of Yama approaching with their noose and trembled. In terror he cried out for the son who was playing nearby: "Narayana!" At the sound of that name the messengers of Vishnu appeared and stopped Yama's servants. "You cannot take one who has spoken the Lord's name, even unknowingly," they said.
Spared, Ajamila looked back over his whole life and wept. He went to Haridwar, lived in austerity and devotion, and reached the Lord. A single base thought had brought him down; the name of God raised him up.
