Kural 4 · வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு

அஞ்சாத பிரகலாதன்

பாகவத புராணத்திலிருந்து.

இரணியகசிபு என்னும் அசுர மன்னன், 'என்னையே எல்லோரும் தெய்வமாக வணங்க வேண்டும்' என்று ஆணையிட்டிருந்தான். ஆனால் அவனுடைய சிறு மகன் பிரகலாதன் தாயின் வயிற்றில் இருக்கும்போதே நாரத முனிவர் வாயிலாக நாராயணனின் பெயரைக் கேட்டவன்; பிறந்த பின்பும் திருமாலின் திருவடிகளையே எப்போதும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். அரசன் அவனை அசுர குருமார்களிடம் அனுப்பிக் கல்வி கற்பிக்கச் சொன்னான். திரும்பி வந்தபோது, 'மகனே, நீ கற்றதில் சிறந்தது எது?' என்று தந்தை கேட்டதற்கு, பிரகலாதன், 'எங்கும் நிறைந்த நாராயணனைப் பற்றி இடைவிடாமல் நினைப்பதே சிறந்தது' என்றான்.

சினம் கொண்ட இரணியகசிபு தன் மகனுக்குப் பல துன்பங்களை இழைக்கத் தொடங்கினான். யானைகளின் காலடியில் இடச் சொன்னான்; நச்சுப் பாம்புகளை விட்டுக் கடிக்கச் சொன்னான்; மலை உச்சியிலிருந்து தள்ளச் சொன்னான்; நெருப்பிலும் இட்டான். எல்லாவற்றிலும் பிரகலாதன் மனம் கலங்கவில்லை. தான் யாரையும் பகைவராகக் கருதவில்லை என்றும், எல்லாவற்றிலும் இறைவனையே காண்பதாகவும் அவன் அமைதியாகவே இருந்தான். எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும் தந்தையின் மேல் அவனுக்குச் சினம் இல்லை; தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களிடம் வெறுப்பும் இல்லை. நாராயணன் பெயரைச் சொல்லும்போது அவன் முகத்தில் அச்சம் இல்லை; ஒரு தெளிவான அமைதி இருந்தது என்று புராணம் காட்டுகிறது.

இறுதியில் இரணியகசிபு, 'உன் திருமால் எங்கே இருக்கிறான்? இந்தத் தூணில் இருக்கிறானா?' என்று ஏளனமாகக் கேட்டு, அந்தத் தூணைத் தன் கதையால் அடித்தான். அந்த நொடியில் தூணிலிருந்து சிங்க முகமும் மனித உடலும் கொண்ட நரசிம்மர் தோன்றினார். பகலும் இரவும் அல்லாத மாலை வேளையில், வீட்டின் உள்ளும் வெளியும் அல்லாத வாசற்படியில், தம் மடி மேல் இரணியனை வைத்து, ஆயுதம் அல்லாத நகங்களால் அவனை அழித்தார் என்று கதை கூறுகிறது. பின்னர் சினம் தணிந்த நரசிம்மருக்கு முன் பிரகலாதன் அன்புடன் நின்று வணங்கினான்.

நெருப்பும் பாம்பும் யானையும் அவனைத் தீண்டாமல் விலகிப் போயின என்று பாகவதம் போற்றுகிறது. அவனுடைய அந்தக் குழந்தை உள்ளத்தில் இறைவனின் நினைவு மட்டுமே நிறைந்திருந்தது; அதனால் அச்சத்துக்கு அங்கே இடமே இல்லை.

வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத இறைவனின் அடியைச் சேர்ந்தவருக்கு எங்கும் துன்பம் இல்லை என்று குறள் கூறுகிறது. பிரகலாதனுக்கு அரசனின் அன்பும் வேண்டியிருக்கவில்லை; அவன் சினமும் அஞ்சத் தக்கதாக இல்லை. விருப்பு வெறுப்புகளைக் கடந்த அந்த நிலையே அவனுக்கு எல்லா இடத்திலும் காவலாக இருந்தது. இன்றும் துன்பம் வரும் வேளையில் வெறுப்பையும் அச்சத்தையும் விட்டு இறைவனைப் பற்றிக்கொள்பவர்களுக்கு, இந்தக் கதை வழிகாட்டுகிறது.

Prahlada, the Fearless Child

From the Bhagavata Purana.

The asura king Hiranyakashipu had decreed that everyone should worship him alone as God. But his small son Prahlada had heard the name of Narayana through the sage Narada even in his mother's womb, and after birth he kept his mind always on the feet of Lord Vishnu. The king sent him to the asura teachers to be educated. When he returned, his father asked, "My son, what is the best thing you have learned?" Prahlada answered, "To think without ceasing of Narayana, who is present everywhere."

Furious, Hiranyakashipu began to torment his own son. He had him thrown beneath the feet of elephants, set venomous snakes upon him, had him cast down from a mountain top, and even put him into fire. Through all this, Prahlada's mind never trembled. He quietly said that he counted no one as his enemy, and saw the Lord in everything. He felt no hatred for those who hurt him. When he spoke the name of Narayana, his face showed not fear but a clear calm, the Purana tells us.

At last Hiranyakashipu asked mockingly, "Where is this Vishnu of yours? Is he in this pillar?" and struck the pillar with his mace. In that instant Narasimha, with a lion's face and a man's body, burst out of the pillar. At twilight, which is neither day nor night, on the threshold, which is neither inside nor outside, he laid Hiranyakashipu across his lap and destroyed him with his claws, which are no weapon. Afterwards, when Narasimha's anger cooled, Prahlada stood before him with love and bowed.

The kural says that for those who reach the feet of the One free from likes and dislikes, there is no suffering anywhere. Prahlada did not crave the king's affection and did not fear his wrath. That state beyond preference and aversion guarded him in every place.