நாலடியார் தோற்றம் பற்றிய மரபுக் கதைவைகையை எதிர்த்த ஓலைகள்
மரபு கூறும் கதை இது. முற்காலத்தில் வடநாட்டில் கொடும் பஞ்சம் வந்தபோது, எண்ணாயிரம் சமண முனிவர்கள் தெற்கே பாண்டிய நாட்டுக்கு வந்தனர். பாண்டிய மன்னன் அவர்களை மதுரையில் வரவேற்று, உணவும் உறையுளும் அளித்துப் போற்றினான்; அவர்களின் கல்வியின் மேல் கொண்ட பற்றால் அவர்களைப் பிரிய மனமில்லாதவன் ஆனான்.
தம் நாட்டில் மழை பெய்து வளம் திரும்பியதும், முனிவர்கள் விடைபெற விரும்பினர். மன்னன் இசையவில்லை. அதனால் ஓர் இரவு, ஒவ்வொரு முனிவரும் நான்கு அடிகள் கொண்ட ஒரு பாடலை ஓலையில் எழுதித் தம் இருக்கையின் கீழ் வைத்துவிட்டு, விடியும் முன் அமைதியாகப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
அவர்கள் சென்றதை அறிந்து சினந்த மன்னன், எண்ணாயிரம் ஓலைகளையும் வைகை ஆற்றில் எறியச் சொன்னான். பெரும்பாலானவை நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. ஆனால் நானூறு ஓலைகள் நீரோட்டத்தை எதிர்த்து நீந்தி வந்து கரை சேர்ந்தன. மன்னன் அவற்றைப் பெருஞ்செல்வமாகத் தொகுக்கச் செய்தான்; அதிகாரங்களாக வகுக்கப்பட்ட அவையே நாலடியார் ஆயின.
இது அப்படியே நடந்ததோ இல்லையோ, இக்கதை ஓர் உண்மையைச் சொல்கிறது: எழுதப்பட்டவற்றுள், மெய்ம்மையைச் சுமந்த சொற்கள் மட்டுமே காலவெள்ளத்தை எதிர்த்து நிலைக்கின்றன.
The traditional account of how Naladiyar came to beThe Palm Leaves That Swam Upstream
This is the story the tradition tells. Long ago, when a terrible famine struck the lands to the north, eight thousand Jain ascetics came south to the Pandya kingdom. The Pandya king welcomed them to Madurai, fed and sheltered them, and came to love their learning so much that he could not bear to lose them.
When the rains returned to their homeland, the ascetics asked leave to go. The king would not give it. So one night each ascetic wrote a single four-line verse on a palm leaf, left it beneath his seat, and slipped away before dawn.
Finding them gone, the angry king ordered all eight thousand leaves thrown into the river Vaigai. Most were swept away by the current. But four hundred leaves swam against the stream and came to rest on the bank. The king had them gathered up as a treasure, and, arranged into chapters, they became Naladiyar.
Whether or not it happened just so, the story says something true: of all that is written, only the words that carry real truth hold their ground against the current of time.
