Naladiyar 31 · அகத்தாரே வாழ்வார்என் றண்ணாந்து நோக்கிப்

Verse 31 · Naladiyar · Several authors (Jain ascetics)

அகத்தாரே வாழ்வார்என் றண்ணாந்து நோக்கிப்புகத்தாம் பெறாஅர் புறங்கடை பற்றிமிகத்தாம் வருந்தி இருப்பரே மேலைத்தவத்தால் தவம்செய்யா தார்.

Akaththaarae vaazhvaaren rannaanthu noakkip / Pukaththaam peraaar purangkatai parri / Mikaththaam varunthi irupparae maelaith / Thavaththaal thavamseyyaa thaar.

பொருள்

முன்னைத் தவத்தால் தவம் செய்யாதவர்கள், 'உள்ளே இருப்பவர்கள் நம்மைக் காப்பார்கள்' என்று ஏங்கிப் பார்த்து, உள்ளே செல்லவும் வழி பெறாமல், வெளிக் கதவைப் பற்றிக்கொண்டு மிக வருந்திக் காத்திருப்பார்கள்.

Meaning

Those who did not do penance by the strength of former penance look up longing, thinking 'those inside will keep us alive', and finding no way in, they cling to the outer gate and wait in great distress.

சொற்பொருள் Word by word

அகத்தாரே: those inside
வாழ்வார்: will keep us alive
அண்ணாந்து நோக்கி: looking up longingly
புகத்தாம் பெறாஅர்: not gaining entry
பறங்கடை: the outer gate
பற்றி: clinging to
மேலைத் தவத்தால்: by former penance

விளக்கம்

வீட்டின் வாசலில் நிற்கும் ஒரு காட்சி இங்கே வரையப்படுகிறது. உள்ளே இருப்பவர்கள் காப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை, கதவு திறக்காதபோது வெறும் காத்திருப்பாக மாறுகிறது.

இது மறுபிறவியின் உருவகம்: இப்பிறவியில் செய்யாத தவம், அடுத்த இடத்தில் வாசலிலேயே நிற்க வைக்கும் என்பது சமண மரபின் கருத்து.

Explanation

The picture is of someone standing at a doorway. The hope that those inside will keep him alive turns, when the door does not open, into bare waiting.

The figure is of rebirth: penance left undone in this life leaves one standing at the gate in the next.

மகாபாரதம், மகாப்பிரஸ்தானிக பர்வம்

இறுதிவரை நடந்த நாய்

மகாபாரதத்திலிருந்து. வாழ்வின் இறுதியில் பாண்டவரும் திரௌபதியும் இமயமலை ஏறிச் சொர்க்கம் நோக்கிப் புறப்பட்டனர். வழியில் ஒரு நாய் அவர்களோடு சேர்ந்தது. திரௌபதி, சகாதேவன், நகுலன், அர்ச்சுனன், பீமன் என ஒவ்வொருவராக விழுந்தனர்; நாய் மட்டும் யுதிஷ்டிரனோடு நடந்தது.

இந்திரன் தேரோடு வந்து யுதிஷ்டிரனை அழைத்தான்; ஆனால் நாய் சொர்க்கம் புகக் கூடாது என்றான். தன்னிடம் பற்றோடு வந்த உயிரைக் கைவிட மாட்டேன் என்று யுதிஷ்டிரன் மறுத்தான். அப்போது நாய் தருமதேவனாக உருமாறியது. செல்வமும் சுற்றமும் உடலும் வழியில் விழும்; அறம் ஒன்றே இறுதிவரை உடன் வரும்.

The Mahabharata, Mahaprasthanika Parva

The Dog That Walked to the End

From the Mahabharata. At the end of their lives the Pandavas and Draupadi set out to climb the Himalaya toward heaven. A dog joined them on the road. One by one Draupadi, Sahadeva, Nakula, Arjuna and Bhima fell, and only the dog kept walking beside Yudhishthira.

Indra came in his chariot to carry Yudhishthira up, but said the dog could not enter heaven. Yudhishthira refused to abandon a creature that had been faithful to him. Then the dog revealed itself as Dharma. Wealth, kin and even the body drop away on the road; only dharma walks with us to the end.

சிந்தனைக்கு

வாசலில் நிற்பது நம்பிக்கை; உள்ளே செல்வது தவம்.

To reflect on

Standing at the gate is hope; getting inside is penance.