வால்மீகி இராமாயணம், கிஷ்கிந்தா காண்டம் (சர்க்கம் 28–30); கம்பராமாயணம், கார்காலப் படலம்மழைக்காலத்தில் காத்திருந்த இராமன்
வாலி வதத்துக்குப் பிறகு சுக்கிரீவன் கிஷ்கிந்தையின் அரசனானான். அப்போது மழைக்காலம் தொடங்கியிருந்தது. மழை மாதங்களில் படை நகர முடியாது என்பதால், 'கார்காலத்தின் நான்கு மாதங்கள் முடிந்ததும் சீதையைத் தேட எல்லாத் திசைகளுக்கும் வானரர்களை அனுப்புவேன்' என்று சுக்கிரீவன் வாக்களித்தான். இராமனும் இலக்குவனும் பிரஸ்ரவண மலையில் தங்கிக் காத்திருந்தனர்.nnஅந்தக் காத்திருப்புக்கு வால்மீகி ஒரு முழுச் சர்க்கத்தையே தருகிறார். வானம் கருமேகங்களால் நிறைகிறது; பொன்னிழை போல் மின்னல் வெட்டுகிறது; மயில்கள் ஆடுகின்றன; ஆறுகள் பெருகுகின்றன; கடம்பு மலர்கிறது. ஒவ்வொரு காட்சியும் இலங்கையில் இருக்கும் சீதையை நினைவூட்டி இராமனை வாட்டுகிறது. இலக்குவன் அருகில் அமர்ந்து ஆறுதல் சொல்கிறான்: பருவம் மாறும், வாக்கு நிறைவேறும், வரப்போகும் பணிக்குத் தேவையான வலிமையைத் துயரம் தேய்த்துவிடக் கூடாது. கம்பர் இப்பகுதிக்குத் தனியே 'கார்காலப் படலம்' என்று ஒரு படலமே அமைத்தார்.nnமழை ஓய்ந்து கூதிர் வந்தபோது, இன்பத்தில் மூழ்கிய சுக்கிரீவன் தன் வாக்கை மறந்தான். இலக்குவன் சினத்துடன் கிஷ்கிந்தை சென்று நினைவூட்டிய பிறகே தேடல் தொடங்கியது.nnகார் நாற்பதும் இதே வானிலைக்குள் வாழ்கிறது. ஒரு வாக்கு மழையோடு பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது; மழை வந்துவிட்டது; வாக்களித்தவன் வரவில்லை. ஒரு நெஞ்சம் வருந்துகிறது; அருகிலிருக்கும் தோழி 'அவன் சொல் தவறான்' என்கிறாள். நூலின் முதல் பாடலே திருமாலை நினைக்கிறது: கரிய வானில் வளைந்து நிற்கும் வானவில், கடல்வண்ணன் மார்பில் அணிந்த மாலை போல் இருக்கிறது.
Valmiki Ramayana, Kishkindha Kanda (sargas 28 to 30), and the Karkala Patalam of the Kamba RamayanamRama Waits Out the Rains
After Vali's death, Sugriva was crowned at Kishkindha. The rains had begun, and no army could march in the wet months, so Sugriva gave his word: when the four months of the monsoon were over, his people would go out in every direction to search for Sita. Rama and Lakshmana went to wait on the Prasravana mountain.nnValmiki gives that waiting a whole canto. The sky fills with dark clouds, lightning flashes like a golden ribbon, peacocks dance, the streams swell and the kadamba trees flower. Every one of these sights wounds Rama, because each reminds him of Sita far away in Lanka. Lakshmana sits beside him and comforts him: the season will turn, the promise will be kept, and grief must not be allowed to wear away the strength needed for the work ahead. Kamban, retelling the story in Tamil, gave this part its own chapter, the Karkala Patalam, the chapter of the rainy season.nnWhen the rains ended and autumn came, Sugriva, lost in pleasure, forgot his word. Lakshmana went to Kishkindha in anger to remind him, and only then did the search begin.nnKaar Narpathu lives inside the same weather. A promise is tied to the rains; the rains come; the one who promised has not. One heart grieves, and a friend sits beside it and says the word will be kept. The poet even begins with Thirumal: the rainbow across the dark sky is like the garland on the chest of the one whose colour is the sea.
