Naladiyar 379 · ஊறுசெய் நெஞ்சந்தம் உள்ளடக்கி ஒண்ணுதலார்
ஊறுசெய் நெஞ்சந்தம் உள்ளடக்கி ஒண்ணுதலார்தேறா மொழிந்த மொழிகேட்டுத் - தேறிஎமரென்று கொள்வாரும் கொள்பவே யார்க்கும்தமரல்லர் தம்உடம்பி னார்.
Oorusey nenjsantham ullatakki onnuthalaar / Thaeraa mozhintha mozhikaettuth - thaeri / Emarenru kolvaarum kolpavae yaarkkum / Thamarallar thamutampi naar.
பொருள்
துன்பம் செய்யும் நெஞ்சைத் தம் உள்ளத்தில் மறைத்து, ஒண்ணுதலார் தேறாத மொழிகளை மொழிகின்றனர்; அவற்றைக் கேட்டுத் தேறி 'இவர் நம்மவர்' என்று கொள்பவர் பெறுபவை — தம் உடம்பினாரே யாருக்கும் தமர் அல்லர் என்பதே.
Meaning
Hiding a heart that works harm, the bright-browed ones speak words that do not stand; and those who hear, grow certain, and take them as their own receive only this — people who belong to their own bodies are kin to no one.
சொற்பொருள் Word by word
- ஊறு செய் நெஞ்சம்
- a heart that works harm
- தம் உள்ளடக்கி
- keeping it hidden within
- ஒண்ணுதலார்
- the bright-browed ones
- தேறா மொழிந்த மொழி
- the words they speak that will not hold
- கேட்டு
- hearing them
- தேறி
- growing certain
- எமர் என்று கொள்வாரும்
- those who take them as their own
- கொள்பவே
- what they receive
- யார்க்கும் தமரல்லர்
- are kin to no one at all
- தம் உடம்பினார்
- those who belong to their own body
விளக்கம்
பாடலின் முதல் அடி ஒரு முரணைக் காட்டுகிறது: உள்ளத்தில் ஒன்று, மொழியில் வேறொன்று. 'தேறாத மொழி' என்பது இங்கே நுட்பமான சொல் — அது பொய் என்று நேரடியாகச் சொல்லவில்லை; அது நிலைக்காது என்று சொல்கிறது. அதாவது அந்த மொழி ஒரு கட்டடம் போல் நிற்காது; காற்றில் அடித்துச் செல்லும்.
கடைசி அடியின் தீர்ப்பு கடுமையானது: 'தம் உடம்பினார்'. அதாவது அவர்கள் யாருக்கும் உறவினர் அல்லர்; அவர்களின் உறவு அவர்கள் உடம்போடு மட்டுமே. ஆகவே நம்பிக்கை வைப்பவர் இழப்பது ஒரு நபரை அன்று; ஒரு கற்பனையை. அந்த இழப்பை அறிந்தபின் தேறுதலே பெரிய பாடம்.
Explanation
The first line shows a contradiction: one thing in the heart, another on the tongue. 'Words that will not stand' is a fine phrase — it does not say they are lies outright; it says they will not hold. Their speech is not a building; it is what the wind carries off.
The verdict of the last line is hard: people of their own body. They are kin to no one; their only relation is with their own body. So whoever trusts them does not lose a person but a picture he had made. Learning that, and coming to one's senses, is the real lesson.
சிந்தனைக்கு
நம்பிக்கை வைப்பவர் இழப்பது ஒரு நபரை அன்று; தாம் கட்டிய ஒரு கற்பனையை.
To reflect on
What the trusting man loses is not a person but a picture he had made.