Naladiyar 391 · முயங்காக்காற் பாயும் பசலைமற் றூடி – Tamilone

Verse 391 · Naladiyar · Several authors (Jain ascetics)

முயங்காக்காற் பாயும் பசலைமற் றூடிஉயங்காக்கால் உப்பின்றாம் காமம் - வயங்கோதம்நில்லாத் திரையலைக்கும் நீள்கழித் தண்சேர்ப்பபுல்லாப் புலப்பதோர் ஆறு.

Muyangkaakkaar paayum pasalaimar rooti / Uyangkaakkaal uppinraam kaamam - vayangkoatham / Nillaath thiraiyalaikkum neelkazhith thansaerppa / Pullaap pulappathoar aaru.

பொருள்

தழுவாத போது பசலை பாய்ந்துவிடும்; ஊடல் இல்லாதபோது காமம் உப்பு இல்லாமல் போகும். விளங்கும் நெய்தலும் நில்லாத் திரையும் அலைக்கும் நீண்ட கழியையுடைய தண்ணிய சேர்ப்பில், புல்லுதலும் புலத்தலும் ஆகிய இரண்டும் காமத்தின் ஆறு.

Meaning

Where there is no embrace, the pallor rushes in; where there is no lovers' quarrel, love is without salt. On the cool shore of the long lagoon where bright lilies blow and the waves never rest, embracing and then turning away are the very way of love.

சொற்பொருள் Word by word

முயங்காக்கால்: when there is no embracing
பாயும் பசலை: the pallor rushes in
உப்பின்றாம்: becomes without salt
காமம்: love
வயங்கோதம்: the bright water-lily
நில்லாத் திரை: the waves that never rest
நீள்கழித் தண்சேர்ப்ப: the cool shore of the long lagoon
புல்லாப் புலப்பது: embracing and then parting ways
ஓர் ஆறு: is one whole way

விளக்கம்

பாடலின் முதல் இரண்டு வரிகள் இரண்டு எதிர் நிலைகளைச் சொல்கின்றன: தழுவல் இல்லாதபோது உடல் மாறும்; ஊடல் இல்லாதபோது அன்பு சுவையிழக்கும். அதாவது பிரிவு ஒரு நோய், ஊடல் ஒரு உப்பு. இரண்டையும் இயற்கையின் பாகமாகப் பார்க்கிறார்.

இரண்டாம் பாதியில் கடற்கரையின் ஓவியம் வருகிறது: ஒளிரும் நெய்தல், ஓயாத அலை. அதாவது நில்லாத இயக்கம் இயற்கை. அந்த இயக்கத்தைப் போலவே காதலும் கூடுதலும் ஊடலும் என இரண்டு திசையில் அசைவது இயற்கை என்று முடிகிறது. ஆகவே புலத்தல் என்பது அன்பின் அழிவு அன்று; அது அன்பின் இசை.

Explanation

The first two lines set out two opposite states: without the embrace the body changes, and without the quarrel love loses its salt. Parting is a sickness; a lovers' tiff is the salt in the dish. The poet treats both as parts of nature.

Then comes the seashore: shining lilies, waves that never rest. Movement is the law of that place. So too love that swings between drawing near and turning away is doing only what is natural. A sulk, then, is not to be read as a rupture; it is the swing of affection itself.

சிவபுராணம், காளிதாசரின் குமாரசம்பவம்

பார்வதியின் தவம்

சிவபுராணம், காளிதாசரின் குமாரசம்பவத்திலிருந்து. இமவான் மகள் பார்வதி சிவனை விரும்பினாள்; ஆனால் சிவன் தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான். காமன் மலரம்பு எய்தபோது, சிவன் நெற்றிக்கண் திறந்து அவனைச் சாம்பலாக்கினான். அழகும் ஆசையும் தோற்றன.

பார்வதி அரண்மனையை விட்டு மலைக்குச் சென்று கடுந்தவம் செய்தாள்; இலை உண்பதையும் விட்டதால் அபர்ணா என்று பெயர் பெற்றாள். ஒருநாள் ஓர் இளந்துறவி வந்து அவள் முன் சிவனை இகழ்ந்தான்: சாம்பல் பூசியவன், வீடற்றவன், பாம்பணிந்தவன் என்று. சினந்து எழுந்து அவள் செல்லத் தொடங்கியதும், துறவி சிவனாக நின்று அவளை மணக்க வேண்டினான். எச்சோதனையிலும் தளராத காதலே வெல்லும் காதல்.

The Shiva Purana and Kalidasa's Kumarasambhava

Parvati's Penance

From the Shiva Purana and Kalidasa's Kumarasambhava. Parvati, daughter of the Himalaya, loved Shiva, but he sat lost in meditation. When Kama shot his flower arrow at him, Shiva opened his third eye and burned the god of love to ash. Beauty and desire had failed.

So Parvati left the palace for the mountains and began a penance so fierce that she gave up even eating leaves, earning the name Aparna. One day a young ascetic came and mocked Shiva in front of her: ash-smeared, homeless, wearing snakes. She rose in anger to leave, and the ascetic revealed himself as Shiva and asked for her hand. Love that endures every test is the love that wins.

சிந்தனைக்கு

ஊடலைப் பிணக்காகக் கருதக்கூடாது; அது காதலின் இயல்பான அசைவு.

To reflect on

A lover's tiff is no rupture; it is the natural swing of affection.