Naladiyar 389 · சாய்ப்பறிக்க நீர்திகழும் தண்வய லூரன்மீது
சாய்ப்பறிக்க நீர்திகழும் தண்வய லூரன்மீதுஈப்பறக்க நொந்தேனும் யானேமன் - தீப்பறக்கத்தாக்கி முலைபொருத தண்சாந் தணியகலம்நோக்கி யிருந்தேனும் யான்.
Saaypparikka neerthikazhum thanvaya looranmeethu / Eepparakka nonthaenum yaanaeman - theepparakkath / Thaakki mulaiporutha thansaan thaniyakalam / Noakki yirunthaenum yaan.
பொருள்
சாய்ப்புப் பறிக்க நீர் திகழும் தண்ணிய வயல்களை உடைய ஊரன்மேல் ஒரு ஈ பறந்து வந்து அமர்ந்தாலும் நொந்து வருந்துவேன் யான்; ஆனால் தீ பறக்கும் அளவுக்குத் தாக்கி முலை பொருத அவளையும், அவன் தண்சாந்து அணிந்த அகலத்தையும் நோக்கியே இருக்க வேண்டியதாயிற்று.
Meaning
Even if a fly came and settled on my lord of the cool fields where the sluice brims with water, I would have grieved at it; but I have had only to sit and look at her who struck till fire flew and beat her breasts against him, and at his chest adorned with cool sandal.
சொற்பொருள் Word by word
- சாய்ப்பறிக்க நீர்திகழும்
- where water brims at the sluice
- தண்வயல் ஊரன்மீது
- on the lord of the cool fields
- ஈ பறக்க
- should a fly fly in
- நொந்தேனும் யான்
- I would grieve too
- தீப்பறக்கத் தாக்கி
- striking so that fire flies
- முலை பொருத
- beating her breasts against him
- தண்சாந்து அணியகலம்
- his chest adorned with cool sandal paste
- நோக்கி இருந்தேனும் யான்
- yet I only stayed looking on
விளக்கம்
பாடலின் சக்தி ஒரு அளவு வேறுபாட்டில் உள்ளது. ஒரு ஈ — மிகச் சிறிய தொடுதல்; அதுவும் அவன் மேல் பட்டால் அவளுக்கு மனம் நொந்துவிடும். அந்த அளவு காதல். அதற்குப் பின்னர் வரும் காட்சி அந்த அளவையே உடைத்துப் போடுகிறது: தீ பறக்கத் தாக்குதல், முலை பொருகிறது, அவன் அகலத்தில் தண்சாந்து.
கடைசி அடியில் ஒரே சொல் தான் கதையைச் சொல்கிறது — 'நோக்கி இருந்தேனும்'. அதாவது அவள் செய்யக் கூடியது ஒன்றும் இல்லை; பார்த்திருத்தல் மட்டுமே. பாடலின் துன்பம் அந்தச் செயலில் அன்று, அந்த இயலாமையில். ஒரு அநியாயத்தைத் தடுக்க முடியாமல் அருகில் நின்று பார்ப்பதே மிகக் கொடிய நிலை.
Explanation
The power of the verse lies in a difference of scale. A fly is the smallest of touches, and even that would pain her — so tender is her care. Then the scene that follows breaks that scale open: someone striking till fire flies, breasts pressed against him, his chest anointed with cool sandal.
The single word that carries the story is in the last line — that she could only look on. There was nothing for her to do but watch. The sorrow of the poem is not in the act but in the helplessness. To stand near an injustice with no power to stop it is the hardest place of all.
சிந்தனைக்கு
ஒரு தீமையைத் தடுக்க முடியாமல் அருகில் நின்று பார்ப்பதே மிகக் கொடிய நிலை.
To reflect on
Watching a wrong one cannot stop is the hardest seat in the house.