Naladiyar 373 · அங்கண் விசும்பின் அமரர் தொழப்படுஞ்
அங்கண் விசும்பின் அமரர் தொழப்படுஞ்செங்கண்மா லாயினும் ஆகமன்- தங்கைக்கொடுப்பதொன் றில்லாரைக் கொய்தளி ரன்னார்விடுப்பர்தங் கையால் தொழுது.
Angkan visumpin amarar thozhappatunj / Sengkanmaa laayinum aakaman- thangkaik / Kotuppathon rillaaraik koythali rannaar / Vitupparthang kaiyaal thozhuthu.
பொருள்
அவ்விடத்து வானத்தில் வீற்றிருக்கும் அமரர்களால் தொழப்படும் செங்கண்மாலாகவே ஆயினும், அவர்க்குக் கொடுப்பது ஒன்றும் இல்லாதவரைக் கொய்த தளிர் போல் எண்ணி, தம் கையால் தொழுது அனுப்பிவிடுவர்.
Meaning
Though one be the red-eyed Māl himself, worshipped by the gods in the sky of that place, they will count any man who has nothing to give them as a plucked tender leaf, and send him away with their own hands folded in a bow.
சொற்பொருள் Word by word
- அங்கண் விசும்பின்
- in the sky of that place
- அமரர்
- the gods
- தொழப்படும்
- who is worshipped
- செங்கண்மால் ஆயினும்
- even though one be the red-eyed Māl
- தங்கைக் கொடுப்பது ஒன்று இல்லாரை
- those who have nothing to give them
- கொய்தளிர் அன்னார்
- like plucked tender leaves
- விடுப்பர்
- they will send away
- தம் கையால் தொழுது
- bowing with their own hands
விளக்கம்
பாடலின் உச்சம் ஒரு தெய்வத்தைக் காட்டுகிறது: அமரர்களே தொழும் செங்கண்மால். அதைப் பயன்படுத்தும் விதம் தான் கவிதையின் தந்திரம் — மிக உயர்ந்த ஒரு பேற்றை எடுத்து, அதை எதிர் நிலையில் வைக்கிறார்.
அத்தனை உயர்வும் போதாது; 'கொடுப்பது ஒன்று உண்டா' என்ற ஒரே கேள்வியே நுழைவுச் சீட்டு. இல்லையெனில் விளைவு இரண்டு: ஒரு தளிர் கொய்யப்பட்டதுபோல் ஒதுக்கப்படுதல், மற்றது தொழுது அனுப்புதல். அந்தத் தொழுகை பணிவு அன்று; அது ஒரு புறக்கணிப்பின் முகமூடி. மரியாதையின் வடிவத்தில் வரும் நிராகரிப்பே இதைவிடக் கடுமையானது.
Explanation
The poem reaches for its highest figure: the red-eyed Māl whom the gods themselves worship. The craft of the verse is in where it puts that height — next to its opposite.
All that eminence is not enough; the only question is whether there is anything to give. If not, two things follow: one is set aside like a leaf plucked from its branch, and the other is being bowed away. That bow is not respect; it is the mask of a refusal. A dismissal dressed in courtesy is the cruellest kind.
சிந்தனைக்கு
மரியாதையின் வடிவத்தில் வரும் நிராகரிப்பு, வெறும் நிராகரிப்பைவிடக் கடுமையானது.
To reflect on
A refusal dressed in courtesy is harder to bear than a plain one.