Naladiyar 330 · என்னேமற் றிவ்வுடம்பு பெற்றும் அறம்நினையார்
என்னேமற் றிவ்வுடம்பு பெற்றும் அறம்நினையார்கொன்னே கழிப்பர்தம் வாழ்நாளை - அன்னோஅளவிறந்த காதற்றம் ஆருயி ரன்னார்க்கொளஇழைக்கும் கூற்றமும் கண்டு.
Ennaemar rivvutampu perrum aramninaiyaar / Konnae kazhippartham vaazhnaalai - annoa / Alavirantha kaatharram aaruyi rannaark / Kolaizhaikkum koorramum kantu.
பொருள்
இந்த உடம்பைப் பெற்றும் அறத்தை நினையாதவர் தம் வாழ்நாளை வெறுமனே கழிப்பர்; ஐயோ, உயிர் போன்றவர்களையும் விட்டுவிடாத கூற்றத்தைக் கண்ணால் கண்டிருந்தும் அவர்கள் அறத்தை நினைப்பதில்லையே.
Meaning
They have been given this body, and yet they do not think of virtue; they spend their days for nothing. Alas, they see death before their eyes — the death that spares no one, not even those dear as their own life — and still they do not think of virtue.
சொற்பொருள் Word by word
- இவ்வுடம்பு பெற்றும்
- having got this body
- அறம் நினையார்
- they think not of virtue
- கொன்னே கழிப்பர்
- they wear away for nothing
- வாழ்நாளை
- their days
- அளவிறந்த காதற்றம்
- love beyond measure
- ஆருயிர் அன்னார்க்கு
- to those dear as life
- ஒள இழைக்கும் கூற்றம்
- death that adorns and takes
- கண்டு
- having seen
விளக்கம்
பாடலின் தொடக்கம் ஒரு வியப்பு: உடம்பு கிடைத்தும் அறம் நினையார். உடம்பு இங்கே ஒரு வாய்ப்பு — அறம் செய்வதற்கான கருவி. அந்தக் கருவி இருக்கிறது; பயன்படுத்தப்படவில்லை.
'கொன்னே' என்ற சொல் வெறுமையைக் குறிக்கிறது. பின் வரும் 'ஐயோ' பாடலின் இரக்கத்தைக் காட்டுகிறது. கூற்றம் உயிர் போன்றவர்களையும் விட்டுவிடாது என்று கண்ணால் கண்டிருந்தும் மனம் திரும்பவில்லை. ஆகவே பாடல் குறை சொல்வது அறியாமையை அன்று, கண்டும் நினையாத தன்மையை. இது பேதைமையின் உச்சம்.
Explanation
The verse opens in wonder: they have a body, and yet do not think of virtue. The body here is an opportunity — the instrument for doing good. The instrument is in hand and goes unused.
The word rendered 'for nothing' points at emptiness, and the sigh that follows shows the verse's pity. Death spares no one, not even those dear as life, and this is seen with one's own eyes — and still the mind does not turn. So the fault named is not ignorance but seeing and not thinking. That is foolishness at its height.
சிந்தனைக்கு
உடம்பு அறத்துக்கான கருவி; அதைப் பயன்படுத்தாததே பேதைமையின் உச்சம்.
To reflect on
The body is the instrument of virtue; leaving it unused is the height of folly.