Kural 265 · வேண்டிய வேண்டியாங் கெய்தலால் செய்தவம்

உபமன்யுவின் பாற்கடல்

சிவ புராணத்தில் உபமன்யு என்னும் சிறுவனின் கதை வருகிறது. உபமன்யு வியாக்ரபாத முனிவரின் மகன். அவர்கள் வறுமையில் வாழ்ந்தனர். ஒரு நாள் சிறுவன் தன் தாய்மாமன் வீட்டில் பசும்பால் குடித்துச் சுவை அறிந்தான். வீடு திரும்பியபோது தாயிடம் பால் கேட்டான். வறுமையில் இருந்த தாய் அரிசி மாவைத் தண்ணீரில் கரைத்துக் கொடுத்தாள். அதைக் குடித்த உபமன்யு, 'அம்மா, இது பால் இல்லை' என்றான்.

தாய் கண்ணீருடன், 'மகனே, நாம் ஏழைகள். பாலைத் தர எங்களுக்கு வழி இல்லை. சிவபெருமான் அருள் செய்தால் மட்டுமே நீ விரும்பியதைப் பெற முடியும்' என்றாள். சிறுவன் உடனே, 'நான் சிவனை நோக்கித் தவம் செய்கிறேன்' என்று காட்டுக்குப் புறப்பட்டான். இளம் வயதிலேயே ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை ஓதி, ஒற்றைக் காலில் நின்று தவம் செய்தான்.

அவன் தவத்தின் தீவிரம் கண்டு இந்திரன் தேவலோகத்திலிருந்து சோதிக்க வந்தான். இந்திரன் வடிவில், 'உனக்கு வேண்டிய வரத்தை நான் தருகிறேன்; சிவனை விட்டுவிடு' என்றான். உபமன்யு உறுதியாக மறுத்தான். 'சிவபெருமானே என் தெய்வம். அவர் அருளால் எனக்கு எல்லாம் கிடைக்கும். அவர் இல்லையென்றால் எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்' என்றான். பின்னர் இந்திரனே சிவன் வடிவில் தோன்றி அவனைச் சோதித்தான். இரு முறையும் அவன் உறுதி மாறவில்லை.

உபமன்யு தவம் செய்த வயது மிகச் சிறியது. அவன் எளிய ஆசை பாலுக்கானது; ஆனால் அவன் உறுதி மிகப் பெரியது. பெரிய ஆசையைவிட உறுதியே தவத்தின் அளவு என்பதை இது காட்டுகிறது. சிறு தேவைக்காகத் தொடங்கிய தவமும் தூய்மையோடு இருந்தால் பெரும் பயன் தரும்.

இறுதியில் சிவபெருமான் உமையுடன் தோன்றி, அந்த உறுதியான சிறுவன் முன் நின்றார். 'நீ வேண்டுவது என்ன?' என்று கேட்டார். உபமன்யு, 'என் குழந்தைகள் எப்போதும் பாலும் சோறும் உண்ண வேண்டும்' என்று கேட்டான் என்று புராணம் சொல்கிறது. சிவன் ஒரு பாற்கடலையே அவனுக்கு அளித்து, 'உனக்கு எல்லா வளமும் எப்போதும் இருக்கும்' என்று வாழ்த்தினார்.

ஒரு சிறுவன் விரும்பியதைத் தன் தவத்தால் விரும்பியபடியே பெற்றான். ஆனால் அவன் தவம் செய்யத் தூண்டியது பேராசை அல்ல; தன் தாயின் துயரைக் கண்ட வருத்தம். அவன் வேண்டுதலும் தனக்காக மட்டும் இல்லாமல் தன் குழந்தைகளுக்காகவும் இருந்தது. 'வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தலால்' என்பதற்கு இதுவே நற்சான்று.

அன்று முதல் உபமன்யு சிவபக்தர்களுள் ஒருவராகப் போற்றப்படுகிறார். இளம் வயதிலும் உறுதியான முயற்சி எவ்வளவு உயர்வு தரும் என்பதை அவர் வாழ்வு காட்டுகிறது.

உபமன்யு பின்னர் முனிவராகி, சிவ மகிமையைப் பரப்பினார் என்றும், கண்ணனுக்கே சிவ தீட்சை உபதேசித்தார் என்றும் அனுசாசன பர்வம் கூறுகிறது. தவத்தின் பயனை அவர் தமக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்ளவில்லை.

Upamanyu's Ocean of Milk

The Shiva Purana tells the story of a boy named Upamanyu, son of the sage Vyaghrapada. They lived in poverty. One day the boy drank cow's milk at his maternal uncle's house and learned its taste. Returning home, he asked his mother for milk. The mother, poor as she was, mixed rice flour in water and gave it to him. Upamanyu drank it and said, 'Mother, this is not milk.'

Tearful, the mother said, 'My son, we are poor and have no means to give you milk. You can obtain what you want only if Lord Shiva grants his grace.' The boy at once said, 'I shall do tapas to Shiva,' and left for the forest. Though young, he chanted the five-syllable mantra and did tapas standing on one leg.

Seeing the intensity of his tapas, Indra came from heaven to test him. In Indra's own form he said, 'I shall give you whatever boon you want; give up Shiva.' Upamanyu firmly refused. 'Lord Shiva is my God. By his grace everything will come to me. Without him I want nothing.' Then Indra took the form of Shiva and tested him again. Both times his resolve did not change.

At last Lord Shiva appeared with Uma before the firm boy and asked, 'What do you want?' Upamanyu asked, the Purana says, 'Let my children always have milk and rice.' Shiva gave him an entire ocean of milk and blessed him: 'All prosperity will always be yours.'

A boy obtained what he wished, in the way he wished, through tapas. But what drove his tapas was not greed; it was sorrow at his mother's distress. His prayer too was not only for himself but for his children. This is a fine witness to 'venidya venidyaangu eydhalaal'.

From that day Upamanyu has been honoured among Shiva's devotees. His life shows what great height firm effort can bring even at a young age.