பெல்ஜியம் நாட்டிற்கு வாழ்த்து

அறத்தினால் வீழ்ந்து விட்டாய்,அன்னியன் வலியனாகிமறத்தினால் வந்து செய்தவன்மையைப் பொறுத்தல் செய்வாய்;முறத்தினால் புலியைத் தாக்கும்மொய்வரைக் குறப்பெண் போலத்திறத்தினான் எளியையாகிச்செய்கையால் உயர்ந்து நின்றாய்!வண்மையால் வீழ்ந்து விட்டாய்!வாரிபோற் பகைவன் சேனைதிண்மையோடு அடர்க்கும் போதில்சிந்தனை மெலிதலின்றிஒண்மைசேர் புகழே மேலென்றுஉளத்திலே உறுதி கொண்டாய்,உண்மைதேர் கோல நாட்டார்உரிமையைக் காத்து நின்றாய்.மானத்தால் வீழ்ந்து விட்டாய்!மதங்கில்லாப் பகைவர் வேந்தன்வானத்தாற் பெருமை கொண்டவலிமைதான் உடையனேனும்,ஊனத்தால் உள்ளம் அஞ்சிஒதுங்கிட மனம் ஒவ்வாமல்ஆசனத்தைச் செய்வோமென்றேஅவன்வழி எதிர்த்து நின்றாய்!வீரத்தால் வீழ்ந்து விட்டாய்!மேல்வரை உருளும் காலைஓரத்தே ஒதுங்கித் தன்னைஒளித்திட மனம் ஒவ்வாமல்பாரத்தை எளிதாக் கொண்டாய்,பாம்பினைப் புழுவே என்றாய்நேரத்தே பகைவன் தன்னைஎந்நிலையென முனைந்து நின்றாய்.துணிவினால் வீழ்ந்து விட்டாய்!தொகையிலாப் படைகளோடும்பிணிவலர் செருக்கினோடும்பெரும்பகை எதிர்த்த போதுபணிவது கருதமாட்டாய்,பதுங்குதல் பயனென்றெண்ணாய்தணிவதை நினைக்கமாட்டாய்,நில்லெனத் தடுத்தல் செய்தாய்.வெருளுதலறிவென்றெண்ணாய்,விபத்தையோர் பொருட்டாக் கொள்ளாய்,சுருளலை வெள்ளம் போலத்தொகையிலாப் படைகள் கொண்டேமருளுறு பகைவர் வேந்தன்வலிமையால் புகுந்த வேளை,உருளுக தலைகள், மானம்ஓங்குக என்றெதிர்த்து நின்றாய்.யாருக்கே பகையென்றாலும்யார்மிசை இவன் சென்றாலும்ஊருக்குள் எல்லை தாண்டிஉத்திரவெண்ணிடாமல்,போருக்குக் கோலம் பூண்டுபுகுந்தவன் செருக்குக் காட்டைவேருக்கும் இடமில்லாமல்வெட்டுவேன் என்று நின்றாய்.வேள்வியில் வீழ்வதெல்லாம்வீரமும் புகழும் மிக்குமீள்வதுண்டு உலகிற்கென்றேவேதங்கள் விதிக்கும் என்பர்,ஆள்வினை செய்யும் போதில்,அறத்திலே இளைத்து வீழ்ந்தார்கேள்வியுண்டு உடனே மீளக்கிளர்ச்சிகொண்டு உயிர்த்து வாழ்தல்.விளக்கொளி மழுங்கிப் போகவெயிலொளி தோன்றும் மட்டும்,களக்கமார் இருளின் மூழ்கும்கனகமாளிகையும் உண்டாம்,அளக்கருந் தீதுற்றாலும்அச்சமே உளத்துக் கொள்ளார்,துளக்கற ஓங்கி நிற்பர்,துயருண்டோ துணிவுள்ளோர்க்கே?

araththinaal veezhnthu vittaay, anniyan valiyanaaki maraththinaal vanthu seytha vanmaiyaip poruththal seyvaay; muraththinaal puliyaith thaakkum moyvaraik kurappen poalath thiraththinaan eliyaiyaakis seykaiyaal uyarnthu ninraay! vanmaiyaal veezhnthu vittaay! vaaripoar pakaivan saenai thinmaiyoatu atarkkum poathil sinthanai melithalinri onmaisaer pukazhae maelenru ulaththilae uruthi kontaay, unmaithaer koala naattaar urimaiyaik kaaththu ninraay. maanaththaal veezhnthu vittaay! mathangkillaap pakaivar vaenthan vaanaththaar perumai konta valimaithaan utaiyanaenum, oonaththaal ullam anjsi othungkita manam ovvaamal aasanaththais seyvoamenrae avanvazhi ethirththu ninraay! veeraththaal veezhnthu vittaay! maelvarai urulum kaalai oaraththae othungkith thannai oliththita manam ovvaamal paaraththai elithaak kontaay, paampinaip puzhuvae enraay naeraththae pakaivan thannai ennilaiyena munainthu ninraay. thunivinaal veezhnthu vittaay! thokaiyilaap pataikaloatum pinivalar serukkinoatum perumpakai ethirththa poathu panivathu karuthamaattaay, pathungkuthal payanenrennaay thanivathai ninaikkamaattaay, nillenath thatuththal seythaay. veruluthalarivenrennaay, vipaththaiyoar poruttaak kollaay, surulalai vellam poalath thokaiyilaap pataikal kontae maruluru pakaivar vaenthan valimaiyaal pukuntha vaelai, uruluka thalaikal, maanam oangkuka enrethirththu ninraay. yaarukkae pakaiyenraalum yaarmisai ivan senraalum oorukkul ellai thaanti uththiravennitaamal, poarukkuk koalam poontu pukunthavan serukkuk kaattai vaerukkum itamillaamal vettuvaen enru ninraay. vaelviyil veezhvathellaam veeramum pukazhum mikku meelvathuntu ulakirkenrae vaethangkal vithikkum enpar, aalvinai seyyum poathil, araththilae ilaiththu veezhnthaar kaelviyuntu utanae meelak kilarssikontu uyirththu vaazhthal. vilakkoli mazhungkip poaka veyiloli thoanrum mattum, kalakkamaar irulin moozhkum kanakamaalikaiyum untaam, alakkarun theethurraalum assamae ulaththuk kollaar, thulakkara oangki nirpar, thuyaruntoa thunivulloarkkae?