புதிய ருஷியா

(ஜார் சக்கரவர்த்தியின் வீழ்ச்சி)மாகாளி பராசக்தி உருசியநாட்டினில்கடைக்கண் வைத்தாள்; அங்கே,ஆகா என்று எழுந்தது பார் யுகப்புரட்சி,கொடுங்காலன் அலறி வீழ்ந்தான்,வாகான தோள்புடைத்தார் வானமரர்,பேய்களெல்லாம் வருந்திக் கண்ணீர்போகாமற் கண்புதைந்து மடிந்தனவாம்,வையகத்தீர், புதுமை காணீர்!இரணியன்போல் அரசாண்டான் கொடுங்கோலன்ஜாரெனும் பேர் இசைந்த பாவிசரணின்றித் தவித்திட்டார் நல்லோரும்சான்றோரும்; தருமந்தன்னைத்திரணமெனக் கருதிவிட்டான் ஜார் மூடன்,பொய்சூது தீமையெல்லாம்அரணியத்திற் பாம்புகள்போல் மலிந்து வளர்ந்துதோங்கினவே அந்த நாட்டில்.உழுது விதைத்து அறுப்பாருக்கு உணவில்லை,பிணிகள் பல உண்டு; பொய்யைத்தொழுது அடிமை செய்வாருக்குச் செல்வங்கள்உண்டு, உண்மை சொல்வோர்க்கெல்லாம்எழுதரிய பெருங்கொடுமைச் சிறை உண்டு,தூக்குண்டே இறப்பது உண்டு,முழுதும் ஒரு பேய்வனமாம் சிவேரியாவிலேஆவி கெட முடிவது உண்டு.இம்மென்றால் சிறைவாசம், ஏனென்றால்வனவாசம், இவ்வாறு அங்கேசெம்மையெல்லாம் பாழாகிக் கொடுமையேஅறமாகித் தீர்ந்த போதில்அம்மை மனம் கனிந்திட்டாள், அடிபரவிஉண்மை சொலும் அடியார் தம்மைமும்மையிலும் காத்திடும் நல்விழியாலேநோக்கினாள்! முடிந்தான் காலன்.இமயமலை வீந்ததுபோல் வீழ்ந்துவிட்டான்ஜாரரசன்; இவனைச் சூழ்ந்துசமயமுள படிக்கெல்லாம் பொய்கூறிஅறங்கொன்று சதிகள் செய்தசுமடர் சடசடவென்று சரிந்திட்டார்,புயற்காற்றும் குறைதன்னில்திமுதிமென மரம்விழுந்து காடெல்லாம்விறகான செய்தி போலே!குடிமக்கள் சொன்னபடி குடிவாழ்வுமேன்மையுறக் குடிமை நீதிகடியொன்றில் எழுந்தது பார்; குடியரசென்றுஉலகறியக் கூறிவிட்டார்அடிமைக்குத் தளையில்லை, யாரும் இப்போதுஅடிமையில்லை, அறிக என்றார்,இடிப்பட்ட சுவர்ப்போல் கலிவிழுந்தான்,கிருதயுகம் எழுக மாதோ!

(jaar sakkaravarththiyin veezhssi) maakaali paraasakthi urusiyanaattinil kataikkan vaiththaal; angkae, aakaa enru ezhunthathu paar yukappuratsi, kotungkaalan alari veezhnthaan, vaakaana thoalputaiththaar vaanamarar, paeykalellaam varunthik kanneer poakaamar kanputhainthu matinthanavaam, vaiyakaththeer, puthumai kaaneer! iraniyanpoal arasaantaan kotungkoalan jaarenum paer isaintha paavi saraninrith thaviththittaar nalloarum saanroarum; tharumanthannaith thiranamenak karuthivittaan jaar mootan, poysoothu theemaiyellaam araniyaththir paampukalpoal malinthu valarnthu thoangkinavae antha naattil. uzhuthu vithaiththu aruppaarukku unavillai, pinikal pala untu; poyyaith thozhuthu atimai seyvaarukkus selvangkal untu, unmai solvoarkkellaam ezhuthariya perungkotumais sirai untu, thookkuntae irappathu untu, muzhuthum oru paeyvanamaam sivaeriyaavilae aavi keta mutivathu untu. immenraal siraivaasam, aenenraal vanavaasam, ivvaaru angkae semmaiyellaam paazhaakik kotumaiyae aramaakith theerntha poathil ammai manam kaninthittaal, atiparavi unmai solum atiyaar thammai mummaiyilum kaaththitum nalvizhiyaalae noakkinaal! mutinthaan kaalan. imayamalai veenthathupoal veezhnthuvittaan jaararasan; ivanais soozhnthu samayamula patikkellaam poykoori arangkonru sathikal seytha sumatar satasatavenru sarinthittaar, puyarkaarrum kuraithannil thimuthimena maramvizhunthu kaatellaam virakaana seythi poalae! kutimakkal sonnapati kutivaazhvu maenmaiyurak kutimai neethi katiyonril ezhunthathu paar; kutiyarasenru ulakariyak koorivittaar atimaikkuth thalaiyillai, yaarum ippoathu atimaiyillai, arika enraar, itippatta suvarppoal kalivizhunthaan, kiruthayukam ezhuka maathoa!