Kural 981 · கடன்என்ப நல்லவை எல்லாம் கடன்அறிந்து

தர்மவ்யாதனின் கடமை

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில் மார்க்கண்டேய முனிவர் யுதிஷ்டிரனுக்குத் தர்மவ்யாதனின் கதையைச் சொல்கிறார். கௌசிகன் என்ற அந்தணன் வேதம் கற்று, காட்டில் தவம் செய்ய விரும்பி, முதிய பெற்றோரின் அனுமதியைக் கேளாமலேயே வீட்டை விட்டு வந்தான். ஒரு நாள் மரத்தடியில் தவம் செய்தபோது ஒரு கொக்கு எச்சமிட்டது. அவன் சினத்துடன் பார்க்க, அந்தக் கொக்கு எரிந்து வீழ்ந்தது. ஆனால் அவன் உள்ளத்தில் தன் தவ வலிமையைப் பற்றிய சிறு செருக்கும் தோன்றியது.

பிச்சைக்காக ஓர் இல்லத்தின் வாயிலில் நின்றபோது, அங்கிருந்த இல்லத்தரசி தன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்ததால் வரத் தாமதமானாள். கௌசிகன் சினம் கொண்டான். அவள் அமைதியாக, "முனிவரே, நான் கொக்கு அல்ல. உங்கள் சினம் என்னை எதுவும் செய்யாது. கடமையைச் செய்வதே என் தவம். தர்மத்தை முழுமையாக அறிய விரும்பினால், மிதிலையில் வாழும் தர்மவ்யாதனிடம் செல்லுங்கள்" என்றாள். அவன் வியப்புடன் மிதிலைக்குச் சென்றான்.

அங்கே அவன் கண்டது ஒரு இறைச்சி விற்பவனை. இது குலத்தொழிலாக அவனுக்கு வந்தது; அவன் தானே கொல்லாமல் பிறர் வேட்டையாடியதை விற்றான். வியாதன் அந்தணனை வரவேற்று, அவன் வருகையையும் நோக்கத்தையும் தானாகவே அறிந்து சொன்னான். பிறகு தன் இல்லத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே அவன் தன் முதிய பெற்றோரைக் குளிப்பாட்டி, உணவூட்டி, நாள்தோறும் தெய்வமாக வழிபடுவதைக் கண்டான். "இவர்களே என் தெய்வங்கள்; அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதே என் தவம்" என்றான் வியாதன்.

தர்மவ்யாதன் தன் கடமைகளைப் பிழையின்றி, ஆசையின்றி, பாரபட்சமின்றிச் செய்வதே தர்மம் என்று விளக்கினான். பிறகு, "நீங்கள் வருந்தும் பெற்றோரை விட்டு வந்தது தவறு. திரும்பிச் சென்று அவர்களைப் பேணுங்கள்" என்று உரைத்தான். கௌசிகன் தன் தவறை உணர்ந்து வீடு திரும்பி, பெற்றோருக்குப் பணிவிடை செய்தான். பட்டமோ கல்வியோ அல்ல, தம் கடமையை அறிந்து அதில் நிற்பதே சான்றாண்மையின் தொடக்கம்.

இந்தக் கதையில் இல்லத்தரசியும் வியாதனும் சமூகத்தின் எளிய நிலையில் இருந்தும், தம் கடமையைத் தவறாமல் செய்ததால் ஒரு முனிவருக்கே வழிகாட்டினர். கௌசிகன் தவத்தில் உயர்ந்தவனாகத் தன்னைக் கருதினாலும், பெற்றோரைப் புறக்கணித்த குறை அவனிடம் இருந்தது. அதை எடுத்துக்காட்டியது கல்வியும் தவமும் அல்ல; கடமையை நேர்மையாக நிறைவேற்றும் வாழ்க்கை. இதுவே கடமையாக நல்லவை செய்வோரின் பெருமை.

The Duty of Dharmavyadha

In the Vana Parva of the Mahabharata the sage Markandeya tells Yudhishthira the story of Dharmavyadha. A brahmin named Kaushika, after learning the Vedas, wished to do penance in the forest and left home without even asking leave of his aged parents. One day, as he sat in penance under a tree, a crane let droppings on him. He looked at it angrily and the crane fell burnt. A little pride about the power of his penance rose in his heart.

When he stood at the door of a house for alms, the housewife there was late in coming as she was serving her husband. Kaushika grew angry. She said calmly, "Sage, I am not the crane. Your anger can do nothing to me. Doing my duty is my penance. If you wish to know dharma fully, go to Dharmavyadha who lives in Mithila." Wondering, he went to Mithila.

There he found a seller of meat. It was his hereditary trade, and he did not kill himself but sold what others had hunted. Vyadha welcomed the brahmin and on his own told him of his coming and purpose. Then he took him home. There Kaushika saw him bathing, feeding and daily worshipping his aged parents as gods. "These are my gods; serving them is my penance," said Vyadha.

Dharmavyadha explained that doing one's duties without fault, without desire and without partiality is itself dharma. Then he said, "You were wrong to leave your grieving parents. Go back and care for them." Kaushika realised his error, went home and served his parents. Neither title nor learning, but knowing one's duty and standing in it, is the beginning of worth.