Kural 1315 · இம்மைப் பிறப்பில் பிரியலம் என்றேனாக்

சாவித்திரியின் கண்ணீர்

இது மகாபாரத வனபர்வத்தில் சொல்லப்படும் சாவித்திரி–சத்தியவான் வரலாற்றின் ஒரு பகுதி. இங்கே அதன் கருத்தை மரியாதையோடு கூறுகிறோம். சில விவரங்கள் மரபுக்கு மரபு மாறுபடும்.

மத்திர நாட்டு அரசன் அசுவபதியின் மகள் சாவித்திரி, காட்டில் வாழ்ந்த சத்தியவானைத் தன் கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். நாரத முனிவர், 'சத்தியவான் நற்குணம் உடையவன்; ஆனால் ஓர் ஆண்டுக்குள் அவன் ஆயுள் முடியும்' என்று எச்சரித்தார். சாவித்திரி தன் தேர்வை மாற்றவில்லை; அவனை மணந்து காட்டில் அவனோடு வாழத் தொடங்கினாள்.

அந்த ஆண்டு முழுவதும் சாவித்திரி தன் உள்ளத்தில் அந்த ரகசியத்தைச் சுமந்தாள். சத்தியவான் அவளது அன்பான நடத்தையையும் காட்டு வாழ்வின் எளிமையையும் மகிழ்ந்து ஏற்றான். ஒருநாள் அவன் மனம் நெகிழ்ந்து, 'சாவித்திரி, இப்பிறப்பில் நாம் ஒருபோதும் பிரியமாட்டோம்' என்றான். சாவித்திரியின் கண்கள் நீர் நிறைந்தன. அவள் அறிந்த நாள் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது; அவன் சொல் அவளுக்கு ஆறுதலுக்குப் பதில் ஆழ்ந்த வலியைத் தந்தது.

அதன் பின் சத்தியவான் மரம் வெட்டச் சென்றபோது சாவித்திரி அவனோடு சென்றாள். அங்கே அவன் சோர்ந்து விழ, எமதர்மன் வந்து அவன் உயிரை எடுத்துச் சென்றான் என்று மகாபாரதம் கூறுகிறது. சாவித்திரி தன் உறுதியால் எமனைத் தொடர்ந்து சென்று, அவன் அருளால் கணவனின் உயிரை மீட்டாள்.

சாவித்திரியின் அந்தக் கண்ணீரை சத்தியவான் அன்று புரிந்துகொள்ளவில்லை. 'நான் இனிய சொல் சொன்னேனே, ஏன் அழுகிறாய்?' என்று அவன் வியந்தான். சாவித்திரி தன் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தாமல், 'உங்கள் அன்பு என் மனத்தை நிறைத்துவிட்டது' என்று மட்டும் சொன்னாள். அவளது உண்மையான அச்சம் அவளுக்குள்ளேயே இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல அவன் அந்தக் கண்ணீரின் பொருளை உணர்ந்தான். அவன் மீண்டுவந்தபின் அந்தக் கண்ணீரின் பொருளை முழுமையாக உணர்ந்தான் என்று கதையைப் படிப்பவர் உணரலாம்.

அன்றைய மாலை காட்டில் பறவைகள் கூடு திரும்பும் ஒலி நிறைந்திருந்தது. சாவித்திரி விளக்கேற்றிக் குடிலின் முன் அமர்ந்தாள். அவள் மனத்தில் ஒரே வேண்டுதல் இருந்தது: ஒவ்வொரு நாளும் அவனோடு முழுமையாக வாழ வேண்டும். காலம் குறைந்தது என்று தெரிந்தவர் நாள்தோறும் அன்பை நிறைவாகச் செலுத்துவார் என்பதை அவளது வாழ்க்கை காட்டியது. அந்தப் பாடம் ஒவ்வொரு உறவுக்கும் பொருந்தும்.

இந்தக் கதையில் 'இப்பிறப்பில் பிரியாமல்' என்ற சொல்லின் ஆழம் தெரிகிறது. அன்பு உண்மையானால் அது பிரிவைப் பற்றிய அச்சத்தையும் உள்ளடக்கும் என்பதை இது காட்டுகிறது. வள்ளுவர் குறளில் காணும் கண்ணீர் இங்கே அன்பின் உறுதியாக மலர்ந்தது.

Savitri's Tears

This is a part of the account of Savitri and Satyavan told in the Vana Parva of the Mahabharata. Here we tell its idea with respect. Some details vary from tradition to tradition.

Savitri, daughter of King Ashvapati of Madra, chose Satyavan, who lived in the forest, as her husband. The sage Narada warned, 'Satyavan is of good character, but his life will end within a year.' Savitri did not change her choice; she married him and began to live with him in the forest.

Through that whole year Savitri carried that secret in her heart. Satyavan accepted her loving conduct and the simplicity of forest life with joy. One day, his heart softened, he said, 'Savitri, in this birth we shall never part.' Savitri's eyes filled with tears. The day she knew of was drawing near; his word gave her not comfort but a deep pain.

Later, when Satyavan went to cut wood, Savitri went with him. There he fell weary, and Yama came and took his life away, says the Mahabharata. By her firmness Savitri followed Yama and, by his grace, won back her husband's life.

Satyavan did not understand Savitri's tears that day. 'I said a sweet word; why do you weep?' he wondered. Without revealing her secret, Savitri said only, 'Your love has filled my heart.' Her true fear remained within her. As time went on he came to feel the meaning of those tears, and readers of the tale may feel it fully once he is restored to life.

In this story the depth of the phrase 'in this birth we shall not part' is seen. It shows that if love is true, it contains the fear of parting too. The tears that Valluvar's verse shows blossomed here as the firmness of love.