Adhigaram 132

Feigned Anger

புலவி நுணுக்கம் · Pulavi Nunukkam

காதலியின் ஊடல் எவ்வளவு நுண்ணிய காரணங்களிலிருந்தும் பிறக்கும் என்பதை இந்த அதிகாரம் நகைச்சுவையோடு காட்டுகிறது. தும்மல், பூமாலை, சிரிப்பு, கண்ணோக்கு ஆகிய எளிய செயல்களிலும் குற்றம் காணும் அவளது மனம் உண்மையில் அன்பின் அச்சத்தால் எழுவதே என்பதை வள்ளுவர் மெல்லிய புன்னகையோடு உணர்த்துகிறார்.

This chapter shows with humour how the beloved's sulk can be born from the subtlest of causes. In a sneeze, a garland, a smile, a glance, her mind finds fault, and Valluvar gently smiles to show that all this springs from the fear that belongs to love.

அறிமுகம்

காமத்துப்பாலின் கற்பியலில் புலவிக்கு அடுத்து வருவது புலவி நுணுக்கம். 'நுணுக்கம்' என்றால் நுண்மை, மிகச் சிறிய தன்மை. புலவி நுணுக்கம் என்பது மிகச் சிறிய காரணங்களிலும் எழும் ஊடலின் நுட்பம். முந்தைய அதிகாரத்தில் ஊடல் உப்பு போன்றது என்று கண்டோம்; இந்த அதிகாரத்தில் அந்த உப்பு எவ்வளவு சிறு துகளிலிருந்தும் உண்டாகும் என்பது பாடப்படுகிறது.

அதிகாரத்தின் பத்துக் குறள்களில் முதல் இரண்டு தலைவியின் குரல்; மற்ற எட்டும் தலைவன் தன் மனைவியின் ஊடலை வியந்து சொல்வன. முதல் குறளில் தலைவி, 'பெண்கள் எல்லாரும் உன்னைக் கண்ணால் உண்கிறார்கள்; உன் மார்பை நான் அணையமாட்டேன்' என்கிறாள். இரண்டாம் குறளில் தலைவன் தும்மிய செய்தியைக் கூறுகிறாள்: நான் ஊடியிருந்தேன்; அவர் தும்மினார்; 'நீ வாழ்க' என்று நான் வாழ்த்துவேன் என்று எண்ணியே தும்மினார் என்கிறாள். இதில் அவள் ஊடலும் அவன் நயமும் ஒருங்கே தெரிகின்றன.

அதன் பின் தலைவனின் முறை. 'யாரினும் உன்னை விரும்புகிறேன்' என்றேன்; 'யாரினும் என்றால் யாரைவிட?' என்றாள். 'இம்மைப் பிறப்பில் பிரியமாட்டோம்' என்றேன்; அவள் கண்ணீர் நிறைந்தது, அடுத்த பிறப்பில் பிரிவோம் என்று நினைத்தாள். 'உன்னை நினைத்தேன்' என்றேன்; 'அப்படியானால் மறந்திருந்தீர்களோ' என்றாள். தும்மினேன்; வாழ்த்தினாள்; பிறகு 'யாரை நினைத்துத் தும்மினீர்' என்று அழுதாள். தும்மலை அடக்கினேன்; 'என்னிடம் மறைக்கிறீர்கள்' என்று அழுதாள். தணிக்கப் பார்த்தேன்; 'பிறரிடம் பழகிய பழக்கம் அல்லவா' என்றாள். உற்று நோக்கினேன்; 'யாரோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறீர்' என்றாள்.

இந்த வரிசை முழுவதும் நகைச்சுவையானது; ஆனால் வள்ளுவர் இதை நகையாடலுக்காக மட்டும் எழுதவில்லை. இவை ஒவ்வொன்றின் அடியிலும் ஒரே உணர்வு இருக்கிறது: இவரை நான் இழந்துவிடுவேனோ என்ற அச்சம். அவளுடைய ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டும் உண்மையில் 'நீ என்னுடையவனாகவே இரு' என்ற வேண்டுகோள். தலைவனும் அதைப் புரிந்தவனாக, புன்னகையோடு சொல்கிறான்.

இந்த அதிகாரம் ஊடலின் நுண்ணிய உளவியலை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அடுத்து வரும் ஊடலுவகையில் அந்த நுட்பம் இன்பமாக மலரும். இன்றும் குடும்ப உறவுகளில் சிறு சொற்களில் எழும் வருத்தம் உண்மையில் அன்பின் பாதுகாப்பைத் தேடும் குரலே என்று உணர்ந்தால் உறவு இனிதாகும்.

இந்த அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள 'நுணுக்கம்' என்ற சொல்லின் பொருளை இன்னும் ஆழ்ந்து நோக்க வேண்டும். நுணுக்கம் என்பது கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவு நுண்ணிய தன்மை. தலைவியின் ஊடல் கண்ணுக்குத் தெரியும் குற்றங்களிலிருந்து பிறப்பதில்லை; தும்மல், பூ, சிரிப்பு, பார்வை போன்ற கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவு நுண்ணிய நிகழ்வுகளிலிருந்து பிறக்கிறது. அவ்வளவு நுண்ணியதாக இருப்பதாலேயே அது சிரிப்பை வரவழைக்கிறது; அதே நுண்மையாலேயே அது அன்பின் ஆழத்தையும் காட்டுகிறது. காரணமே இல்லாத இடத்தில் காரணம் காண்பவளுக்குள் எவ்வளவு அன்பு இருக்க வேண்டும் என்பதை நாம் ஊகிக்கலாம்.

தமிழ்க் காதல் இலக்கியத்தில் இந்த நுட்பம் புதியதன்று. சங்கப் பாடல்களிலும் தலைவி தலைவனின் மார்பில் பரத்தையின் மலர் மணத்தைத் தேடிக் காண்பதும், அவன் கூந்தலில் வாடிய மலரைக் கண்டு வருந்துவதும் வருகின்றன. வள்ளுவர் அவற்றை எல்லாம் ஒரு சிறு தொகுப்பாகத் திரட்டி, பத்துக் குறள்களில் பலவகை ஊடல்களைக் காட்டுகிறார். படிப்பவர் ஒவ்வொரு குறளிலும் ஒரு புதிய காட்சியைக் கண்டு புன்னகைப்பர்.

குறளின் அமைப்பிலும் ஒரு நுட்பம் உண்டு. பெரும்பாலான குறள்கள் 'என்று' என்ற சொல்லோடு முடிகின்றன. 'என்று' என்பது தலைவி கூறும் குற்றச்சாட்டை மேற்கோளாகக் காட்டும் சொல். அதாவது தலைவன் தன் மனைவி சொன்னதை அப்படியே எடுத்துக்காட்டுவது போல நமக்கு ஒலிக்கிறது. இதனால் நாம் அவள் குரலை நேரில் கேட்பது போல உணர்கிறோம்.

ஆகவே இந்த அதிகாரம் கற்றுத் தருவது ஒரு நுட்பமான பார்வையை: ஊடலைக் கண்டு எரிச்சல் கொள்ளாமல், அதன் பின்னாலுள்ள அன்பை நோக்கும் பார்வை.

Introduction

After Pulavi in the Karpiyal of the Kamathuppaal comes Pulavi Nunukkam. 'Nunukkam' means fineness, the quality of being very small. Pulavi Nunukkam is the subtlety of sulking that rises even from the smallest of causes. In the previous chapter we saw that sulking is like salt; in this chapter it is sung how that salt can arise from the tiniest grain.

Of the ten verses of the chapter, the first two are in the voice of the heroine; the other eight are the hero's marvelling account of his wife's sulk. In the first verse the heroine says, 'All women devour you with their eyes; I will not embrace your chest.' In the second verse she tells of his sneeze: I was in a sulk; he sneezed; he sneezed because he thought I would bless him with 'Live long'. Her sulk and his charm show together here.

Then comes the hero's turn. 'I love you more than anyone,' I said; 'More than whom?' she said. 'We shall not part in this life,' I said; her eyes filled with tears, thinking that we would part in the next birth. 'I thought of you,' I said; 'Then you had forgotten me,' she said. I sneezed; she blessed me; then she wept, 'Of whom were you thinking that you sneezed?' I held back my sneeze; she wept, 'You are hiding from me!' I tried to soothe her; 'This is the practice you have had with others,' she said. I looked at her intently; 'With whom are you comparing me?' she said.

This whole sequence is humorous; but Valluvar has not written it only to laugh. Beneath each of these lies one feeling: the fear of losing him. Each accusation of hers is in truth a request: 'Remain mine.' The hero too, understanding it, tells it with a smile.

This chapter shows the fine psychology of sulking. In the next chapter, Oodaluvakai, that subtlety blossoms into joy. Even today, if we realise that a hurt arising from small words in family relations is really a voice seeking the safety of love, the relationship becomes sweet.

In the same way, Valluvar teaches the reader that a sulk should be met with understanding and a smile rather than anger or ridicule.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

சத்தியபாமையும் பாரிஜாத மலரும்

இது பாகவத, ஹரிவம்ச, விஷ்ணு புராண மரபுகளிலும் தமிழ்நாட்டு வாய்மொழிக் கதைகளிலும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் சொல்லப்படும் கிருஷ்ணன்–சத்தியபாமை–பாரிஜாதக் கதை. விவரங்கள் நூலுக்கு நூல் சற்று மாறுபடும்; இங்கே அதன் அடிப்படையை மரியாதையோடு சொல்கிறோம்.

துவாரகையில் கிருஷ்ணன் தம் மனைவியரோடு வாழ்ந்தார். ஒரு நாள் நாரத முனிவர் இந்திரனின் நந்தவனத்திலிருந்து ஒரு பாரிஜாத மலரைக் கொண்டுவந்து கிருஷ்ணனிடம் கொடுத்தார். கிருஷ்ணன் அதை எடுத்து ருக்மிணியின் கூந்தலில் சூட்டினார் என்று கதை கூறுகிறது. அந்த மலர் தெய்வ உலகத்தின் அரிய மலர்; அதன் மணம் வெகுதொலைவு பரவியது.

சத்தியபாமை அந்தச் செய்தியை நாரதர் வழியாகக் கேள்விப்பட்டாள். நாரதர் பாமையிடம் வந்து, 'அரிய மலரைக் கிருஷ்ணன் ருக்மிணிக்கே கொடுத்துவிட்டாரே' என்று மெல்லக் கூறினார். பாமையின் மனம் வாடியது. அவள் தன் அறைக்குள் சென்று, நகைகளைக் கழற்றி எறிந்து, 'கோபக்கிருகம்' என்னும் ஊடல் அறையில் தரையில் படுத்துக்கொண்டாள். மலர் ஒன்றுக்காக வந்த சிறு ஊடல் இது; ஆனால் அதன் பின்னால் 'அவர் அன்பு என்னிடமிருந்து குறைந்துவிட்டதோ' என்ற அச்சம் இருந்தது.

கிருஷ்ணன் அவள் அறைக்கு வந்தபோது, அவள் முகம் திருப்பிக்கொண்டாள். அவர் மெல்லச் சிரித்து, 'நீ கேட்டால் இந்திரலோகத்தின் மரத்தையே கொண்டுவருவேன்' என்றார். பாமை, 'சொல்வதோடு நிற்கக் கூடாது' என்றாள். கிருஷ்ணன் இந்திரலோகம் சென்று பாரிஜாத மரத்தையே பெயர்த்துக்கொண்டு வந்ததாக மரபு சொல்கிறது. அந்த முயற்சியில் இந்திரனோடு சிறு போரும் நிகழ்ந்தது என்று நூல்கள் குறிக்கின்றன.

அந்த மரத்தை பாமையின் தோட்டத்தில் நட்டனர். ஆனால் நாட்டுப்புற மரபு ஒரு நயமான விளக்கம் சொல்கிறது: மரம் பாமையின் முற்றத்தில் இருந்தாலும் அதன் கிளைகள் ருக்மிணியின் இல்லத்தின் மேல் சாய்ந்து, மலர்கள் அங்கே உதிர்ந்தன என்பர். இதனால் கிருஷ்ணன் இரு மனைவியரையும் மகிழ்வித்தார் என்று அடியார்கள் கூறுவர்.

வள்ளுவர் புலவி நுணுக்கத்தில் காட்டும் நுண்ணிய ஊடலை இந்தக் கதையிலும் காண்கிறோம்: ஒரு மலர், ஒரு சொல், ஒரு பார்வை ஊடலாகிவிடுகிறது; ஆனால் அதன் அடிப்படை அன்பின் ஏக்கம்.

பெரியவர்கள் இக்கதையைச் சொல்லும்போது, பாமையின் ஊடலைக் கண்டு எரிச்சல் கொள்ளக் கூடாது; அது அன்பின் ஒரு வடிவம் என்று புன்னகையோடு கூறுவர். கிருஷ்ணனும் அந்த ஊடலைக் குற்றமாகக் கொள்ளாமல், அன்பின் அடையாளமாகவே ஏற்றார்.

கதையின் மற்றொரு நுட்பத்தையும் காண வேண்டும். பாமையின் ஊடல் மலரிலிருந்து தொடங்கினாலும் அது நிற்கும் இடம் மலரன்று, 'எனக்கு இடம் உண்டா' என்ற கேள்வி. கிருஷ்ணன் அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக மலரைக் கொடுக்கவில்லை, மரத்தையே கொண்டுவந்தார். அதன் பொருள் என்னவென்றால், 'நீ ஒரு மலருக்கும் உரியவள் அல்ல, ஒரு தோட்டத்துக்கே உரியவள்' என்பதே. அன்பை ஒரு பொருளால் காட்டும்போது அது பொருளுக்கு அப்பால் சென்று நிலைபெற வேண்டும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

இன்னொரு பார்வையில், ருக்மிணி இந்தக் கதையில் ஊடல் கொள்ளவில்லை; அவள் அமைதியாக மலரை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். பாமையோ வெளிப்படையாகக் கோபம் காட்டுகிறாள். இரு பெண்களின் இயல்புகளும் வேறு; கிருஷ்ணன் இருவரையும் அவரவர் இயல்புக்கேற்ப அணுகுகிறார். அமைதியானவளிடம் அமைதி; வெளிப்படையானவளிடம் வெளிப்படைச் செயல். ஒவ்வொருவரின் ஊடலும் ஒரே வடிவத்தில் வராது என்பதையும், தணிக்கும் வழியும் ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடும் என்பதையும் இக்கதை நயமாகக் காட்டுகிறது.

இந்தப் பாடம் இல்லறத்துக்கு மட்டுமன்றி நட்புக்கும் பொருந்தும். நெருங்கியவரின் சிறு குறையும் சிறு கோபமும் ஒரு நிகழ்வுக்கான எதிர்வினை மட்டுமன்று; அது ஒரு கேள்வியின் வடிவம். அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டுப் பதில் சொல்பவரே உறவை வளர்க்கிறார். வெறும் மலரை நீட்டி மௌனமாக்குவது அல்ல, மரத்தையே நட்டு நிழல் தருவது அன்பின் வழி.

பாரிஜாத மலரின் மணம் இன்றும் வைணவ மரபில் அன்பின் அடையாளமாகப் பேசப்படுகிறது. கிருஷ்ணன் அதனால் இரு மனைவியரின் இல்லங்களுக்கும் மணம் பரப்பினார் என்பது அடியார்களின் சுவையான நம்பிக்கை. அந்த மணமே ஊடலின் முடிவில் எஞ்சும் இனிமை; ஊடல் மறைந்தபின் அன்பு மணமாக நிலைக்கிறது. மலர் வாடலாம்; அந்த மணம் நினைவில் வாழும்.

தமிழ்க் குடும்பங்களில் இன்றும் பெரியவர்கள் கணவன் மனைவியரிடையே சிறு கோபம் எழும்போது, 'சத்தியபாமை போல ஊடாதே' என்று நகையாடுவதும், 'கிருஷ்ணன் போலத் தணிப்பவனாக இரு' என்று அறிவுறுத்துவதும் உண்டு. அந்த வழக்கில் ஊடலையும் தணிவையும் ஒருசேர ஏற்கும் தமிழ் மனம் தெரிகிறது.

Chapter story

Satyabhama and the Parijata Flower

This is the tale of Krishna, Satyabhama and the Parijata, told in different forms in the Bhagavata, Harivamsa and Vishnu Purana traditions and in the oral tales of Tamil Nadu. The details vary somewhat from text to text; here we tell its basis with respect.

In Dwaraka, Krishna lived with his wives. One day the sage Narada brought a Parijata flower from Indra's garden and gave it to Krishna. Krishna took it and set it in Rukmini's hair, says the tale. That flower was a rare blossom of the world of the gods, and its fragrance spread far.

Satyabhama heard the news through Narada. Narada came to Bhama and said softly, 'The rare flower, Krishna has given to Rukmini alone.' Bhama's heart drooped. She went into her chamber, threw off her jewels, and lay on the floor of the 'kopa-griha', the chamber of sulking. This was a small sulk that came over a flower; but behind it lay the fear, 'Has his love for me lessened?'

When Krishna came to her chamber, she turned her face away. He smiled softly and said, 'If you ask, I will bring the very tree of Indra's world.' Bhama said, 'It must not stop at words.' Tradition says that Krishna went to Indra's world and brought away the Parijata tree itself. The texts note that in that venture a small battle with Indra also took place.

They planted that tree in Bhama's garden. But folk tradition gives a charming explanation: though the tree stood in Bhama's courtyard, its branches leaned over Rukmini's house and the flowers fell there. Devotees say thus that Krishna pleased both his wives.

The fine sulk that Valluvar shows in Pulavi Nunukkam is seen in this story too: a flower, a word, a glance becomes a sulk; but its base is the longing of love.

When elders tell this tale they say with a smile that one should not be irritated by Bhama's sulk; it is a form of love. Krishna too did not count the sulk as a fault but accepted it as a sign of love.

We should also see another subtlety of the story. Though Bhama's sulk began with a flower, the place where it stops is not the flower but the question, 'Is there a place for me?' To that question Krishna gave not the flower but the whole tree. Its meaning is: 'You are not owed one flower; you are owed a garden.' This teaches that when love is shown through an object, it must go beyond the object and stay.

From another view, Rukmini does not sulk in this tale; she quietly accepts the flower. Bhama shows her anger openly. The natures of the two women differ, and Krishna approaches each in keeping with her nature. With the quiet one, quietness; with the open one, an open deed. The tale shows charmingly that no two sulks come in the same form and that the way to soothe also differs for each.

முக்கியப் பாடங்கள்

ஊடல் மிக நுண்ணிய காரணங்களிலிருந்தும் பிறக்கும்; அதன் அடிப்படை அன்பின் ஏக்கமே.
ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டுக்குள்ளும் 'என்னோடு இரு' என்ற மென்மையான வேண்டுகோள் ஒளிந்திருக்கும்.
தணிக்கும் முயற்சி தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டாலும், பொறுமையோடு தொடர வேண்டும்.
நகைச்சுவையோடு ஊடலை எதிர்கொள்வது உறவை இலகுவாக்கும்.
சிறு சொற்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அச்சத்தைப் புரிந்தால் பிணக்கு எளிதில் தீரும்.

Key lessons

A sulk can be born from the subtlest causes, but its base is the longing of love.
Within every accusation hides a gentle request: 'Stay with me.'
Even when the effort to soothe is misunderstood, one must go on with patience.
Meeting a sulk with humour makes a relationship lighter.
If the fear behind small words is understood, the quarrel ends easily.