Saraswathi Andhadhi 1 · சீர்தந்த வெள்ளிதழ்ப் பூங்கமலா சனத்தேவி செஞ்சொற்

Verse 1 · Saraswathi Andhadhi · Kambar

சீர்தந்த வெள்ளிதழ்ப் பூங்கமலா சனத்தேவி செஞ்சொற்றார்தந்த வென்மனத் தாமரையாட்டி சரோருக மேற்பார்தந்த நாத னிசைதந்த வாரணப் பங்கயத்தாள்வார்தந்த சோதி யம்போருகத் தாளை வணங்குதுமே.

Seerthantha vellithazhp poongkamalaa sanaththaevi senjor / Raarthantha venmanath thaamaraiyaatti saroaruka maer / Paarthantha naatha nisaithantha vaaranap pangkayaththaal / Vaarthantha soathi yampoarukath thaalai vanangkuthumae.

பொருள்

சிறப்பு வாய்ந்த வெண்ணிற இதழ்களுடைய தாமரை மலரை ஆசனமாகக் கொண்ட தேவி; எனக்குச் செஞ்சொல் மாலையைத் தந்து என் மனத் தாமரையில் வீற்றிருப்பவள்; தாமரை மேல் அமர்ந்து உலகைப் படைத்த நான்முகன் போற்றிப் பாடும், வேதமாகிய தாமரையில் உறைபவள்; ஒளி பெருகும் தாமரைத் திருவடிகள் உடையவள். அவளை வணங்குவோம்.

Meaning

She is the Goddess whose seat is the glorious white-petalled lotus. She has given me a garland of fine words and dwells in the lotus of my heart. She lives in the lotus of the Vedas, which Brahma, who sits on a lotus and made the world, sings in her praise. Her lotus feet pour out light. Let us bow to her.

சொற்பொருள் Word by word

சீர் தந்த: glorious, full of beauty
வெள்ளிதழ்: white petals
கமலாசனம்: lotus seat
செஞ்சொல் தார்: a garland of fine words
மனத் தாமரையாட்டி: lady of the lotus of the heart
சரோருகம்: lotus
பார் தந்த நாதன்: the lord who gave forth the world, Brahma
ஆரணம்: the Veda
பங்கயத்தாள்: she of the lotus
வார் தந்த சோதி: abundant, flowing light
அம்போருகத் தாள்: lotus feet
வணங்குதுமே: we bow

விளக்கம்

நூலின் முதல் பாடலிலேயே கம்பர் தாமரை மலர்களால் ஒரு மாலை கட்டுகிறார். கமலம், சரோருகம், பங்கயம், அம்போருகம் என்று ஒரே மலருக்குப் பல பெயர்கள். கலைமகள் வெண்டாமரையில் அமர்கிறாள்; அவள் கணவன் பிரமன் திருமாலின் உந்தித் தாமரையில் அமர்கிறான்; அவள் உறையும் வேதமும் ஒரு தாமரை; அவள் திருவடிகளும் தாமரை.

இதில் மிக நெருக்கமான தாமரை "என் மனத் தாமரை". கவிஞருக்கு அவள் தந்தது "செஞ்சொல் தார்", சிறந்த சொற்களின் மாலை. அந்தச் சொற்களாலேயே இப்போது அவளுக்கு மாலை சூட்டுகிறார். தந்தவளுக்கே திருப்பித் தருவது போல. அதனால்தான் பாடல் தனி ஒருவனின் "வணங்குவேன்" என்று முடியாமல் "வணங்குதுமே", "நாம் எல்லோரும் வணங்குவோம்" என்று முடிகிறது.

Explanation

In the very first verse Kambar weaves a garland of lotuses. Kamalam, saroruham, pankayam, amboruham: many names for one flower. Kalaimagal sits on a white lotus; her consort Brahma sits on the lotus that rises from Vishnu's navel; the Veda in which she lives is a lotus; and her feet are lotuses too.

The closest of these lotuses is 'en manath thaamarai', the lotus of my heart. What she gave the poet was 'senjol thaar', a garland of fine words, and with those same words he now garlands her, as if giving back to the giver. That is why the verse does not end with 'I bow' but with 'vananguthume', 'let us all bow'.

பத்ம புராணம், சிருஷ்டி கண்டம்

தாமரை விழுந்த இடம்: புஷ்கரம்

பத்ம புராணத்திலிருந்து. படைப்புக் கடவுளான பிரமன் பூமியில் ஒரு பெரும் வேள்வி செய்ய விரும்பினான். அதற்கு உகந்த இடம் எது என்று அறியத் தன் கையில் இருந்த தாமரை மலரைக் கீழே எறிந்தான். அந்த மலர் மூன்று இடங்களில் விழுந்தது. விழுந்த ஒவ்வோர் இடத்திலும் தெளிந்த நீர் பொங்கி ஏரிகள் உண்டாயின. "புஷ்பம்" (மலர்) "கரம்" (கை) விட்டு விழுந்ததால் அந்த இடம் புஷ்கரம் எனப்பட்டது.

அங்கே பிரமன் வேள்வி செய்தான். இன்றைய இராஜஸ்தானில் உள்ள புஷ்கர் நகரம் அதுவே. பிரமனுக்கு உரிய மிக அரிய கோயில்களுள் ஒன்று அங்கே இருக்கிறது. அருகிலுள்ள மலை மேல் சாவித்திரி தேவிக்கும் கோயில் உண்டு.

படைப்பவனின் கையிலிருந்து விழுந்த ஒரு தாமரை, புனித நீரையும் வழிபாட்டு இடத்தையும் உண்டாக்கியது. கம்பரின் பாடலிலும் தாமரை அப்படித்தான்: ஒவ்வொரு தாமரையும் ஒரு புனித இடம்; அவற்றுள் கவிஞரின் உள்ளமும் ஒன்று.

Padma Purana, Srishti Khanda

Where the Lotus Fell: Pushkar

From the Padma Purana. Brahma, the Creator, wished to perform a great sacrifice on earth. To find the right place for it, he let fall the lotus he held in his hand. The flower touched the earth in three places, and in each place clear water welled up and became a lake. Because the flower, pushpa, fell from his hand, kara, the place was called Pushkara.

There Brahma held his sacrifice. It is the town of Pushkar in present-day Rajasthan, home to one of the very few temples of Brahma, with a shrine of Goddess Savitri on the hill nearby.

A lotus dropped from the Creator's hand gave rise to holy waters and a place of worship. In Kambar's verse the lotus works the same way: each lotus is a holy place, and the poet's own heart is one of them.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குக் கிடைத்த ஒரு திறமையை அதைத் தந்தவர்களுக்கே நன்றியாகத் திருப்பித் தர ஒரு வழி உண்டா?

To reflect on

Is there a way to give a gift you have received back, in thanks, to the one who gave it?