Saraswathi Andhadhi 2 · வணங்குஞ் சிலைநுதலுங் கழைத்தோளும் வனமுலை மேற்

Verse 2 · Saraswathi Andhadhi · Kambar

வணங்குஞ் சிலைநுதலுங் கழைத்தோளும் வனமுலை மேற்சுணங்கும் புதிய நிலவெழு மேனியுந் தோட்டுடனேபிணங்குங் கருந்தடங் கண்களு நோக்கிப் பிரமனன்பால்உணங்குந் திருமுன் றிலாய் மறைநான்கு முரைப்பவளே.

Vanangkunj silainuthalung kazhaiththoalum vanamulai maer / Sunangkum puthiya nilavezhu maeniyun thoattutanae / Pinangkung karunthatang kankalu noakkip piramananpaal / Unangkun thirumun rilaay marainaanku muraippavalae.

பொருள்

வளைந்த வில் போன்ற நெற்றியும், மூங்கில் போன்ற தோள்களும், அழகிய மார்பில் பொன்னிறத் தேமலும், புதிய நிலவு எழுவது போன்ற மேனியும், காதணியோடு போட்டியிடும் அளவு நீண்ட கரிய பெருங்கண்களும் உடையவளே! இவற்றைக் கண்டு நான்முகன் அன்பால் உருகி நிற்கும் திருமுற்றம் உடையவளே! நான்கு வேதங்களையும் உரைப்பவளே!

Meaning

O you whose brow is a bending bow, whose shoulders are like smooth bamboo, whose bosom bears golden marks, whose body glows like the newly risen moon, and whose large dark eyes stretch so far that they quarrel with her earrings! At your sacred threshold Brahma himself stands melting with love at the sight of you. O you who utter the four Vedas!

சொற்பொருள் Word by word

வணங்கும் சிலை: a bending bow
நுதல்: forehead, brow
கழைத் தோள்: shoulders like bamboo
சுணங்கு: golden spots, a mark of beauty in Tamil poetry
புதிய நிலவு எழு மேனி: a body like the rising new moon
தோட்டுடனே பிணங்கும்: quarrelling with the ear-ornament, eyes reaching to the ears
கருந்தடங் கண்: large dark eyes
உணங்கும்: pines, melts
திருமுன்றில்: sacred courtyard, threshold
மறை நான்கும் உரைப்பவள்: she who utters the four Vedas

விளக்கம்

இந்தப் பாடல் தமிழ் அகப் பாடல் மரபின் உவமைகளால் கலைமகளின் அழகைச் சொல்கிறது: வில் போன்ற புருவம், மூங்கில் தோள், காது வரை நீண்ட கண். சங்கப் புலவர்கள் தலைவியை வருணித்த அதே சொற்களால் கம்பர் தெய்வத்தை வருணிக்கிறார். அழகும் அறிவும் ஒன்றே என்பது போல.

ஆனால் இறுதி வரி பாடலைத் திருப்புகிறது. இந்த அழகி வெறும் அழகி அல்ல: "மறை நான்கும் உரைப்பவள்". வேதங்களைச் சொல்லும் வாக்கே அவள். படைக்கும் பிரமனே அவள் முற்றத்தில் உருகி நிற்கிறான் என்றால், சொல்லும் அறிவும் இல்லாமல் படைப்பே நடக்காது என்பது பொருள். உலகைப் படைப்பவனுக்கே சொல் தருபவள் கலைமகள்.

Explanation

The verse paints the Goddess's beauty with the images of classical Tamil love poetry: a brow like a bow, shoulders like bamboo, eyes that reach the ears. Kambar describes the Goddess in the very words the Sangam poets used for the beloved, as if beauty and knowledge were one.

But the last line turns the verse. This beauty is not only beautiful: she is 'marai naangum uraippaval', the one who utters the four Vedas. She is the very speech of the Veda. If Brahma the Creator stands melting at her threshold, it means that without the word and without knowledge nothing can be created. Kalaimagal gives the word even to the one who makes the world.

மகாபாரதம், சாந்தி பர்வம்

வேதங்களை மீட்ட ஹயக்ரீவர்

மகாபாரதத்தின் சாந்தி பர்வத்திலிருந்து. ஒரு பிரளயத்தின் முடிவில், திருமாலின் உந்தித் தாமரையில் அமர்ந்த பிரமன் மீண்டும் உலகைப் படைக்கத் தொடங்கினான். வேதங்களே அவனுக்கு வழிகாட்டி. அப்போது தாமரையின் இலை மேல் இருந்த இரு நீர்த்துளிகளிலிருந்து மது, கைடபன் என்ற இரண்டு அசுரர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் பிரமனிடமிருந்து வேதங்களைப் பறித்துக்கொண்டு கடலின் ஆழத்தில் ஒளிந்தனர்.

வேதம் இல்லாமல் பிரமனால் எதையும் படைக்க முடியவில்லை. அவன் திருமாலை வேண்டினான். திருமால் குதிரை முகம் கொண்ட ஹயக்ரீவ வடிவில் கடலின் அடிக்குச் சென்று, இனிய சாமகானம் பாடினார். அந்த இசையைக் கேட்டு அசுரர்கள் மயங்கியிருக்கும்போது, அவர் வேதங்களை எடுத்து வந்து பிரமனிடம் தந்தார். பின்னர் அசுரர்களையும் வென்றார்.

அதனால்தான் ஹயக்ரீவர் கல்விக்கும் அறிவுக்கும் உரிய தெய்வமாக வணங்கப்படுகிறார். "ஞானானந்த மயம் தேவம்" என்று தொடங்கும் துதியை மாணவர்கள் இன்றும் சொல்கிறார்கள். வேதம் இல்லாமல் படைப்பு இல்லை என்பதை இந்தக் கதை காட்டுகிறது; கம்பரின் பாடலும் அதையே சொல்கிறது.

Mahabharata, Shanti Parva

Hayagriva Brings Back the Vedas

From the Shanti Parva of the Mahabharata. At the end of a great deluge Brahma, seated on the lotus from Vishnu's navel, began to create the world again, with the Vedas as his guide. Then from two drops of water on a lotus leaf arose two asuras, Madhu and Kaitabha. They snatched the Vedas from Brahma and hid in the depths of the ocean.

Without the Vedas Brahma could create nothing. He prayed to Vishnu. Vishnu took the form of Hayagriva, with the head of a horse, went down to the ocean floor and sang the sweet chant of the Sama Veda. While the asuras were lost in the music, he took up the Vedas, brought them back to Brahma, and later overcame the asuras.

That is why Hayagriva is worshipped as a god of learning and wisdom, and students still recite the hymn that begins 'Jnanananda mayam devam'. The story shows that without the Veda there is no creation, and Kambar's verse says the same.

சிந்தனைக்கு

அழகும் அறிவும் ஒரே இடத்தில் சேர்ந்திருப்பதை எங்காவது கண்டிருக்கிறீர்களா? ஒரு நூலில், ஒரு மனிதரிடம், ஒரு இடத்தில்?

To reflect on

Have you seen beauty and wisdom living in the same place: in a book, a person, a place?