ஸ்கந்த புராணம் மற்றும் அத்யாத்ம இராமாயண மரபுவேடன் இரத்னாகரன் முனிவன் ஆனான்
புராண மரபிலிருந்து. இரத்னாகரன் என்ற வேடன் காட்டு வழியில் செல்வோரைக் கொள்ளையடித்துத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினான். ஒரு நாள் நாரத முனிவரை வழிமறித்தான். நாரதர் அமைதியாகக் கேட்டார்: "நீ செய்யும் பாவத்தில் உன் குடும்பத்தார் பங்கு கொள்வார்களா? போய்க் கேட்டு வா."
வேடன் வீட்டுக்குச் சென்று கேட்டான். "நீ சம்பாதிப்பதை நாங்கள் உண்கிறோம்; ஆனால் உன் பாவம் உன்னுடையதே" என்றனர். அவன் மனத்தின் இருள் ஒரு கணத்தில் விலகியது. நாரதரிடம் திரும்பி வந்து அவர் காலில் விழுந்தான். நாரதர் அவனுக்கு இராம நாமத்தை உபதேசித்தார். அதைக்கூடச் சரியாகச் சொல்ல முடியாத அவன் "மரா மரா" என்று சொல்லத் தொடங்கினான்; அதுவே "இராமா இராமா" ஆனது.
அவன் அசையாமல் தவம் செய்தான். அவனைச் சுற்றிக் கறையான் புற்று (வல்மீகம்) எழுந்தது. அதிலிருந்து எழுந்தவர் வால்மீகி முனிவர். இருள் நிறைந்த மனத்தில் ஒரு நாம ஒளி புகுந்தால் வேடனும் ஆதிகவி ஆவான். கம்பர் சொல்லும் "மனக் கூர் இருட்கு ஓர் வெயில்" அதுவே.
Skanda Purana and the Adhyatma Ramayana traditionThe Hunter Ratnakara Becomes a Sage
From the Puranic tradition. A hunter named Ratnakara robbed travellers on a forest road to feed his family. One day he stopped the sage Narada. Narada asked him calmly, 'Will your family share in the sin of what you do? Go home and ask them.'
The hunter went home and asked. 'We eat what you bring,' they said, 'but your sin is your own.' In a moment the darkness in his mind lifted. He went back and fell at Narada's feet. Narada taught him the name of Rama. Unable even to say it properly, he began repeating 'mara, mara', and it turned into 'Rama, Rama'.
He sat so still in penance that an anthill, valmika, rose around him. From it rose the sage Valmiki. When the light of a holy name enters a dark mind, even a robber becomes the first of poets. That is the 'sunlight for the thick darkness of the mind' that Kambar sings of.
