Naladiyar 1 · அறுசுவை யுண்டி அமர்ந்தில்லாள் ஊட்ட – Tamilone

Verse 1 · Naladiyar · Several authors (Jain ascetics)

அறுசுவை யுண்டி அமர்ந்தில்லாள் ஊட்டமறுசிகை நீக்கியுண் டாரும் - வறிஞராய்ச்சென்றிரப்பர் ஓரிடத்துக் கூழ்எனின், செல்வம்ஒன்றுஉண்டாக வைக்கற்பாற் றன்று.

Arusuvai yunti amarnthillaal ootta / Marusikai neekkiyun taarum - varinjaraays / Senrirappar oaritaththuk koozhenin, selvamonru / Untaaka vaikkarpaar ranru.

பொருள்

அறுசுவை உணவை, அருகில் அமர்ந்து மனைவி அன்போடு ஊட்ட, 'இன்னும் ஒரு பிடி' என்று அவள் வைத்ததையும் மறுத்து விலக்கி உண்ட செல்வர்களும், வறியவர்களாகி, 'ஓரிடத்தில் கூழ் கிடைக்கும்' என்று கேட்டால் அங்கே சென்று இரப்பர். ஆகையால் செல்வத்தை நிலையான ஒன்றாக எண்ணி வைக்கத் தகாது.

Meaning

Even men who once ate six-flavoured meals, their wives seated beside them feeding them with love, and who waved away the second helping, may become poor and go begging wherever they hear that gruel is being given. So wealth is not a thing to be counted as lasting.

சொற்பொருள் Word by word

அறுசுவை உண்டி: a six-flavoured meal
அமர்ந்து இல்லாள் ஊட்ட: the wife seated beside, feeding
மறுசிகை நீக்கி உண்டாரும்: even those who waved away the second helping
வறிஞராய்: becoming poor
சென்று இரப்பர்: go and beg
ஓரிடத்துக் கூழ் எனின்: on hearing gruel is given somewhere
உண்டாக வைக்கற்பாற்று அன்று: is not to be counted as lasting

விளக்கம்

முதல் இரண்டு அடிகள் ஒரு செல்வ வீட்டின் உணவு நேரத்தைக் காட்டுகின்றன: அறுசுவை விருந்து, அருகில் அமர்ந்து ஊட்டும் மனைவி, வயிறு நிறைந்ததால் மறுக்கப்படும் இரண்டாம் பிடி ('மறுசிகை நீக்கி'). மிகுதியின் அடையாளம் அது.

மூன்றாம் அடியில் காட்சி திடீரென மாறுகிறது. அதே மனிதர் 'எங்கோ கூழ் கிடைக்கும்' என்று கேட்டு அங்கே ஓடுகிறார். மறுத்த ஒரு பிடிக்கும், தேடி ஓடும் ஒரு குவளைக் கூழுக்கும் இடையே தான் வாழ்க்கை.

அதனால் செல்வத்தை நிலையானதாக எண்ணாமல், இருக்கும்போதே அறம் செய்ய வேண்டும் என்பதே 'செல்வம் நிலையாமை' அதிகாரத்தின் தொடக்கப் பாடம்.

Explanation

The first two lines show mealtime in a rich house: a six-flavoured feast, a wife seated close and feeding her husband, and a second helping waved away because he is already full. That refusal is the mark of plenty.

In the third line the scene turns. The same man hears that gruel is being given somewhere and hurries there to beg. Life lies between the helping he refused and the bowl of gruel he runs after.

So do not count wealth as lasting; do good while you have it. That is the opening lesson of the chapter on the impermanence of wealth.

மகாபாரதம், வனபர்வம்

நளன் இழந்த அரசு

மகாபாரதத்திலிருந்து. நிடத நாட்டு மன்னன் நளன் அழகிலும் வீரத்திலும் ஆட்சியிலும் சிறந்தவன்; தமயந்தியை மணந்து செல்வச் செழிப்போடு வாழ்ந்தான். ஆனால் அவனுடைய அரசவையில் இருந்த கலி என்னும் தீய சக்தி, பகடை விளையாட்டின்மேல் அவனுக்கு ஆசையை ஊட்டியது.

நளன் தன் உறவினனான புஷ்கரன் என்ற அரசனைப் பகடை விளையாட அழைத்தான். விளையாட்டில் அவன் தோற்கத் தோற்று, நாடு, பொருள், படை, ஆபரணம் என்று எல்லாவற்றையும் இழந்தான். கடைசியில் தன் உடையை மட்டும் துண்டாகக் கிழித்து உடுத்திக்கொண்டு, தமயந்தியிடம் கூடத் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள முடியாத நிலையில் காட்டுக்குள் அலைந்தான்.

ஒரு காலத்தில் அறுசுவை விருந்து பரிமாறிய அரண்மனையில், இப்போது அவனுக்கு ஒரு காட்டுக் காய்கறியும் பெருஞ்செல்வமாக இருந்தது. குதிரைகளைச் செலுத்துவதில் அவனுக்கு இருந்த அரிய திறமையால், வாகுகன் என்ற பெயரில், ரிதுபர்ணன் என்ற அரசனுக்குத் தேரோட்டியாக வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அரசனாய் இருந்தவன் இன்னொருவனுக்குக் கடிவாளம் பிடித்தான்.

பின்னர் மீண்டும் பகடை விளையாட்டில் திறமை பெற்று, இழந்த அரசை மீட்டான் என்று கதை முடிகிறது. ஆனால் இந்தப் பாட்டுக்கு முக்கியமானது மீட்பு அல்ல; இழப்பு. செல்வத்தின் உச்சியில் நின்றவன், அதே செல்வத்தால் தன் உடையைக் கூடக் காக்க முடியாமல் போனான் என்பதுதான் இதன் கருத்து. நளனுடைய வீழ்ச்சி நம்மைப் பற்றியதும் ஆகும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.

The Mahabharata, Vana Parva

The Kingdom Nala Lost

From the Mahabharata. Nala, king of Nishadha, was famed for beauty, bravery and just rule. He married Damayanti and lived in great prosperity. But Kali, a dark power that haunted his court, fed his love of the game of dice.

Nala invited his kinsman King Pushkara to play. He lost, and went on losing until his kingdom, his treasury, his army and his ornaments were all gone. At the last he tore his one garment in two, dressed himself in the half, and wandered into the forest so changed that even Damayanti could not recognise him.

In a palace where six-flavoured feasts had once been served, a forest root now counted as a feast. His rare skill with horses earned him a place as charioteer to King Rituparna: the man who had been a king now held another man's reins.

Later the tale says that he mastered the dice and won his kingdom back. But what matters for this verse is not the recovery; it is the fall. A man at the very summit of wealth could not, by means of that wealth, keep even his own garment. Nala's descent is meant as a warning to everyone, ourselves included.

சிந்தனைக்கு

மறுத்த பிடிக்கும் தேடும் கூழுக்கும் இடையே வாழ்க்கை.

To reflect on

Life lies between the helping refused and the gruel begged for.