நின்றன நின்றன நில்லா எனவுணர்ந்துஒன்றின ஒன்றின வல்லே செயின்செய்கசென்றன சென்றன வாழ்நாள் செறுத்துடன்வந்தது வந்தது கூற்று.
Ninrana ninrana nillaa enavunarnthu / Onrina onrina vallae seyinseyka / Senrana senrana vaazhnaal seruththutan / Vanthathu vanthathu koorru.
நிற்பவை எல்லாம் நில்லா என்று உணர்ந்து, செய்ய எண்ணிய நன்மையை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக விரைந்து செய். கடந்த நாட்கள் கடந்தே போயின; வாழ்நாள் குறுகுகிறது; கூற்றும் ஒவ்வொரு நாளும் கூடவே வருகிறது.
Understand that whatever stands now will not stand, and do the good you mean to do at once, one thing after another. The days gone are gone; life is being cut short; and death comes along with every day that arrives.
'நின்றன நின்றன நில்லா' என்ற சொற்களின் மீளலே ஒரு தாளம் போல ஒலிக்கிறது. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நொறுங்கி விழும் ஓசை அது. அதன்பின் வருவது துறவு அல்ல; அவசரம். நல்லதைத் தள்ளிப் போடாதே என்பது மட்டுமே இங்கே கட்டளை.
ஒவ்வொரு நாளும் கூற்று கூடவே வருகிறது என்பது பயமூட்ட அன்று, விழிப்பூட்ட. 'நாளை' என்று சொல்லும்போது ஒரு நாள் ஏற்கனவே குறைந்துவிட்டது என்பதை மறக்கக் கூடாது.
The repetition in the Tamil, standing-standing-will-not-stand, sounds like a rhythm: the noise of things breaking one after another. What follows is not renunciation but urgency. The only command here is: do not postpone the good.
That death arrives with every day is meant to wake us, not to frighten us. Every time we say tomorrow, one day is already gone.
மகாபாரதத்திலிருந்து. சாவித்திரி, தான் மணக்கப் போகும் சத்யவானுக்கு ஒரு வருட ஆயுள் மட்டுமே என்று தெரிந்தும் அவனையே மணந்தாள். வருடம் முடியும் நாளில், காட்டில் விறகு பொறுக்கியபோது அவன் தலைவலியால் சாய்ந்தான்; எமன் பாசக்கயிற்றோடு வந்தான்.
சாவித்திரி அழவில்லை; காலம் தாழ்த்தவில்லை. அப்போதே எமனைப் பின் தொடர்ந்து, அவன் கேள்விகளுக்கு அறிவோடு பதில் சொல்லி, சத்யவானின் உயிரை மீட்டாள். தள்ளிப் போட்டிருந்தால் ஒரு நொடியில் எல்லாம் முடிந்திருக்கும்.
From the Mahabharata. Savitri knew that Satyavan, the man she had chosen, had only a year to live, and she married him anyway. On the last day of that year he collapsed with a splitting pain while gathering wood, and Yama came with his noose.
Savitri did not weep and did not wait. She followed Yama at once, answered his questions with such intelligence that he was forced to grant her boons, and won Satyavan's life back. Had she postponed even for a moment, everything would have ended.
நீங்கள் 'பின்னால் செய்வேன்' என்று ஒத்திப் போட்ட ஒரு நல்ல செயல் என்ன?
What good thing have you filed away under 'later'?