Desiya Geethangal 13 · பாரத தேவியின் திருத் தசாங்கம்
நாமம் (காம்போதி)பச்சை மணிக்கிளியே! பாவி எனக்கே யோகப்பிச்சை அருளியதாய் பேருரையாய்! - இச்சகத்தில்பூரண மாஞானப் புகழ்விளக்கை நாட்டுவித்தபாரதமாதேவி எனப் பாடு.நாடு (வசந்தா)தேனார் மொழிக்கிள்ளாய்! தேவியெனக் கானந்தமானாள் பொன்னாட்டை அறிவிப்பாய்! - வானாடுபேரிமய வெற்புமுதல் பெண்குமரி ஈறாகும்ஆரியநாடு என்றே அறி.நகர் (மணிரங்கு)இன்மழலைப் பைங்கிளியே! எங்கள் உயிரானாள்நன்மையுற வாழும் நகரெதுகொல்? - சின்மயமேநானென்று அறிந்த நனிபெரியோர்க்கு இன்னமுதுதானென்ற காசித்தலம்.ஆறு (சுருட்டி)வண்ணக் கிளி! வந்தே மாதரம் என்று ஓதுவரைஇன்னலறக் காப்பாள் யாறு உரையாய்! - நன்னர்செயத்தான்போம் வழியெலாம் தன்மமொடு பொன்விளைக்கும்வான்போந்த கங்கையென வாழ்த்து.மலை (கானடா)சோலைப் பசுங்கிளியே! தொன்மறைகள் நான்கு உடையாள்வாலை வளரும் மலை கூறாய்! - ஞாலத்துள்வெற்பு ஒன்றும் ஈடிலதாய் விண்ணில் முடிதாக்கும்பொற்பொன்று வெள்ளைப் பொருப்பு.ஊர்தி (தன்யாசி)சீரும் சிறப்பும் உயர் செல்வமும் ஓர் எண்ணற்றாள்ஊரும் புரவி உரை தத்தாய்! - தேரின்பரிமிசை ஊர்வாள் அல்லள் பாரனைத்தும் அஞ்சும்அரிமிசையே ஊர்வாள் அவள்.படை (முகாரி)கருணை உருவானாள் காய்ந்து எழுங்கால் கிள்ளாய்செருநரை வீழ்த்தும் படை என் செப்பாய்! - பொருபவர்மேல் தண்ணளியால் வீழாது, வீழின் தகைப்பு அரிதாம்திண்ணமுறு வான்குலிசம் தேறு.முரசு (செஞ்சுருட்டி)ஆசை மரகதமே! அன்னை திருமுன்றிலிடைஓசை வளர் முரசம் ஓதுவாய்! - பேசுகவோசத்தியமே, செய்க தருமமே என்று ஒலிசெய்முத்தி தரும் வேத முரசு.தார் (பிலகரி)வாராய் இளஞ்சுகமே! வந்திப்பார்க்கு என்றும் இடர்தாராள் புனையும் பணித்தார் கூறாய்! - சேராரைமுற்றாக் குறுநகையால் முற்றுவித்துத் தான் ஒளிர்வாள்பொற்றாமரைத் தார் புனைந்து.கொடி (கேதாரம்)கொடிப்பவள வாய்க்கிள்ளாய்! சூத்திரமும் தீங்கும்மடிப்பவளின் வெல்கொடிதான் மற்றென்? - அடிப்பணிவார்நன்றாரத் தீயார் நலிவுறவே வீசும் ஒளிகுன்றா வயிரக் கொடி.
naamam (kaampoathi) passai manikkiliyae! paavi enakkae yoakap pissai aruliyathaay paeruraiyaay! - issakaththil poorana maanjaanap pukazhvilakkai naattuviththa paarathamaathaevi enap paatu. naatu (vasanthaa) thaenaar mozhikkillaay! thaeviyenak kaanantha maanaal ponnaattai arivippaay! - vaanaatu paerimaya verpumuthal penkumari eeraakum aariyanaatu enrae ari. nakar (manirangku) inmazhalaip paingkiliyae! engkal uyiraanaal nanmaiyura vaazhum nakarethukol? - sinmayamae naanenru arintha naniperiyoarkku innamuthu thaanenra kaasiththalam. aaru (surutti) vannak kili! vanthae maatharam enru oathuvarai innalarak kaappaal yaaru uraiyaay! - nannarseyath thaanpoam vazhiyelaam thanmamotu ponvilaikkum vaanpoantha kangkaiyena vaazhththu. malai (kaanataa) soalaip pasungkiliyae! thonmaraikal naanku utaiyaal vaalai valarum malai kooraay! - njaalaththul verpu onrum eetilathaay vinnil mutithaakkum porponru vellaip poruppu. oorthi (thanyaasi) seerum sirappum uyar selvamum oar ennarraal oorum puravi urai thaththaay! - thaerin parimisai oorvaal allal paaranaiththum anjum arimisaiyae oorvaal aval. patai (mukaari) karunai uruvaanaal kaaynthu ezhungkaal killaay serunarai veezhththum patai en seppaay! - porupavar mael thannaliyaal veezhaathu, veezhin thakaippu arithaam thinnamuru vaankulisam thaeru. murasu (senjsurutti) aasai marakathamae! annai thirumunrilitai oasai valar murasam oathuvaay! - paesukavoa saththiyamae, seyka tharumamae enru olisey muththi tharum vaetha murasu. thaar (pilakari) vaaraay ilanjsukamae! vanthippaarkku enrum itar thaaraal punaiyum paniththaar kooraay! - saeraarai murraak kurunakaiyaal murruviththuth thaan olirvaal porraamaraith thaar punainthu. koti (kaethaaram) kotippavala vaaykkillaay! sooththiramum theengkum matippavalin velkotithaan marren? - atippanivaar nanraarath theeyaar nalivuravae veesum oli kunraa vayirak koti.
பொருள்
நாமம்: பச்சை மணிக்கிளியே! பாவியாகிய எனக்கு ஏயோகப் பிச்சையை அருளியவளாய்ப் பெருமொழி உரைப்பாய். இச்சகத்தில் பூரண மாஞானப் புகழ் விளக்கை நாட்டுவித்த பாரதமாதேவி என்று பாடு.
நாடு: தேனார் மொழிக் கிள்ளாய்! தேவி என்றும் கானந்தமானாள் பொன்னாட்டை அறிவிப்பாய். வானளாவப் பெரிய இமய வெற்பு முதல் பெண்குமரி ஈறாக உள்ளதை ஆரியநாடு என்றே அறி.
நகர்: இன்மழலைப் பைங்கிளியே! எங்கள் உயிரானாள் நன்மையுற வாழும் நகர் எது? சின்மயமே நான் என்று அறிந்த பெரியோர்க்கு இன்னமுது தானே என்று சொல்லப்பட்ட காசித் தலம்.
ஆறு: வண்ணக் கிளி! வந்தே மாதரம் என்று ஓதுவரை இன்னலறக் காப்பாள்; அந்த ஆற்றை உரையாய். நல்லது செய்யத் தானே போகும் வழி எல்லாம் தன்மத்தோடு பொன் விளைக்கும், வானில் போந்த கங்கையென வாழ்த்து.
மலை: சோலைப் பசுங்கிளியே! தொன்மறைகள் நான்கை உடையாள் வளரும் மலையைக் கூறாய். ஞாலத்துள் எந்த வெற்புக்கும் ஈடு இல்லாததாய், விண்ணில் முடியைத் தாக்கும், பொன் போன்ற ஒன்று - வெள்ளைப் பொருப்பு.
ஊர்தி: சீரும் சிறப்பும் உயர்ந்த செல்வமும் எண்ணற்றவள் ஊரும் புரவியை உரைத்துத் தா. தேரின் குதிரை மேல் ஏறி ஊர்பவள் அல்லள்; பாரனைத்தும் அஞ்சும் சிங்கத்தின் மிசையே ஊர்வாள் அவள்.
படை: கருணை உருவானாள் காய்ந்து எழுங்கால் கிள்ளாய், பகைவரை வீழ்த்தும் படை எது என்று செப்பாய். பொருபவர் மேல் தண்மையால் வீழாது; வீழின் எழுவது அரிது. திண்ணமுறு வான்குலிசத்தைத் தெரிந்துகொள்.
முரசு: ஆசை மரகதமே! அன்னையின் திருமுன்றிலிடையே ஓசை வளரும் முரசை ஓதுவாய். சத்தியமே பேசுங்கள், தருமமே செய்யுங்கள் என்று ஒலி செய்யும், முத்தி தரும் வேத முரசு அது.
தார்: வாராய் இளஞ்சுகமே! வந்திப்பார்க்கு என்றும் இடர் தாராள்; புனையும் பணித்தாரைக் கூறாய். சேராதாரை முற்றாக் குறுநகையால் முற்றுவித்துத் தான் ஒளிர்வாள், பொற்றாமரைத் தார் புனைந்து.
கொடி: கொடிப்பவள வாய்க்கிள்ளாய்! சூத்திரமும் தீங்கும் மடிப்பவளின் வெல்கொடி தான் மற்றென்? அடி பணிவாரை நன்றாரத் தீயார் நலிவுறவே வீசும் ஒளி - குன்றாத வயிரக் கொடி.
Meaning
Name: O green emerald parrot, speak in great words as though granting me, a sinner, the alms of yoga. Sing of her as Bharata Mata, who set up in this world the lamp of her perfect great wisdom.
Land: O honey-tongued parrot, tell of the golden land of that goddess who is bliss itself. Know that the land stretching from the vast Himalaya that touches the sky down to Kanyakumari is the Aryan land, Bharat.
City: O sweet-lisping green parrot, which is the city where she who is our life dwells in goodness? It is the holy ground of Kashi, which is said to be the nectar of the great ones who have known that the Self alone is.
River: O coloured parrot, she who protects without harm those who recite 'Vande Mataram' - speak of her river. Bless it as the Ganga come down from heaven, which turns every road one travels for good into gold with dharma.
Mountain: O green parrot of the grove, tell of the mountain of her who holds the four ancient Vedas. One thing among all the mountains of the world has no equal, and raises its crown to the sky: a golden thing, the white mountain.
Vehicle: of her who has countless riches of dignity, renown and honour, speak the mount she rides. She is not one to ride on a chariot horse: she rides on the lion that the whole world fears.
Army: O parrot, when she rises blazing in the form of compassion, tell me what army it is that fells the enemy host. It does not fall on those who fight it through softness; and if it does fall, rising again is hard. Know it as the firm thunderbolt from the sky.
Drum: O beloved emerald, tell of the drum that swells its sound in the courtyard of the Mother's shrine. It sounds the words 'speak truth, do dharma' and grants liberation: that drum is the Vedas.
Garland: come, O young parrot, tell of the jewelled garland she puts on, she who never gives sorrow to those who bow to her. She who turns away the unyielding with a half-smile of sport shines wearing a garland of golden lotuses.
Banner: O parrot with a beak red as coral, what else is the victorious banner of her who puts an end to cunning and evil? It is the banner of unfailing diamond, shining so that the wicked who bow at the feet of the good are destroyed.
சொற்பொருள் Word by word
- தசாங்கம்
- the ten royal insignia
- முன்றில்
- courtyard, portico
- வான்குலிசம்
- the thunderbolt from heaven
- பெண்குமரி
- Kanyakumari
- காசி
- Kashi, Varanasi
- சின்மயம்
- pure consciousness
- அரிமிசை
- on the lion
- பொற்றாமரை
- golden lotus
- சூது
- deceit, trickery
- மரகதம்
- emerald
- வயிரம்
- diamond
விளக்கம்
தசாங்கம் என்பது பழைய அரசர்களின் பத்து அடையாளங்கள்; முடி, நாடு, நகர், ஆறு, மலை, ஊர்தி, படை, முரசு, தார், கொடி. பாரதியார் இந்தப் பத்து அடையாளங்களையும் நாட்டுக்குப் பொருத்துகிறார்; அரசியல் உருவகம் ஒரு பாவில் துலங்குகிறது.
ஒவ்வொரு காலிலும் ஒரு ராகம் - காம்போதி, வசந்தா, மணிரங்கு, சுருட்டி, கானடா, தன்யாசி, முகாரி, செஞ்சுருட்டி, பிலகரி, கேதாரம். பத்து அடையாளங்களுடன் பத்து இராகங்களையும் சேர்த்து, மலைத்த வடக்கு இமயத்தையும் தெற்குப் பெண்குமரியையும் ஒரே எல்லையாகக் காண்கிறார். ஆகவே இது வெறும் துதிப் பாட்டு அன்று; நன வரைபடம்.
இரண்டு இடங்களில் பாடல் கொடூர மாக மாறுகிறது: படை வான்குலிசம், கொடி வயிரக் கொடி. அதாவது அன்பின் தேசத்திற்கு ஒரு கையில் தாமரை, இன்னொரு கையில் இடி. இந்த இரட்டைத்தன்மை பாரதியாரின் தேசக் கற்பனையின் நிலையான அறிகுறி.
Explanation
Tasangam means the ten emblems of an old king: crown, land, city, river, mountain, mount, army, drum, garland and banner. Bharathiyar fits each of these ten emblems to the nation, so a whole political image shines through one song.
Each piece is set in a different raga - Kambhoji, Vasantha, Manirangu, Surutti, Kanada, Dhanyasi, Mukhari, Senchurutti, Pilahari, Kedaram. With the ten emblems and the ten ragas he also joins the Himalaya in the north and Kanyakumari in the south into one boundary. So this is not a hymn; it is a map of the heart.
Twice the song turns fierce: the army is the thunderbolt from the sky, the banner is diamond. A land of love carries a lotus in one hand and lightning in the other; that doubleness is a constant mark of Bharathiyar's idea of the nation.
சிந்தனைக்கு
பத்து அரச அடையாளங்களையும் நாட்டுக்குப் பொருத்தும்போது தேசம் ஒரு அரசனாகிறது. அந்த உருவகம் எந்த அளவு நியாயம்?
To reflect on
Fitting the ten royal emblems to the nation turns the country into a king. How far is that image a fair one?