Kural 579 · ஒறுத்தாற்றும் பண்பினார் கண்ணும்கண் ணோடிப்

அஸ்வத்தாமனை மன்னித்த திரௌபதி

மகாபாரதத்திலிருந்து: குருக்ஷேத்திரப் போரின் இறுதியில் பாண்டவர்களின் படை வெற்றி பெற்றது. அந்த இரவில் துரோணாசாரியரின் மகன் அஸ்வத்தாமன், தந்தையை வஞ்சனையால் கொன்றதற்காகச் சினம் கொண்டு, பாண்டவர்களின் முகாமுக்குள் நுழைந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த திரௌபதியின் ஐந்து மகன்களையும், பிற வீரர்களையும் கொன்றான். பாண்டவர்களின் குலமே அழிந்ததுபோல் இருந்தது.

திரௌபதி மகன்களை இழந்து பெருந்துயரில் ஆழ்ந்தாள். அர்ஜுனன் கண்ணனின் துணையோடு அஸ்வத்தாமனைத் தேடிச் சென்று, அவனைப் பிடித்துக் கொண்டுவந்தான். அவன் தலையில் பிறவியிலேயே இருந்த மணியையும் அகற்றினான். பின்னர் அவனைக் கட்டி முகாமுக்குக் கொண்டு வந்தனர்.

கொலைகாரனைக் கண்டதும் பீமனுக்குச் சினம் பொங்கியது. 'இவனை உடனே கொல்ல வேண்டும்' என்றான். மற்றவர்களும் அதே எண்ணத்தில் இருந்தனர். ஆனால் திரௌபதி நிலை வேறு. அவள் அஸ்வத்தாமனைப் பார்த்தாள். 'குருவின் மகனைக் கொல்லக் கூடாது; இவன் நமக்குக் குருவின் மகன். இவனைக் கொன்றால் அவன் தாய் கிருபி என் போலவே புத்திரசோகத்தில் வாடுவாள். அந்தத் துயரை நான் இன்னொருத்திக்கு அளிக்க மாட்டேன்' என்று கூறியதாக மரபு உண்டு.

அவள் பேச்சைக் கேட்டு மற்றவர்கள் சற்று அமைதி அடைந்தனர். இறுதியில் அஸ்வத்தாமனின் தலைமணி எடுக்கப்பட்டது; அவன் மணியிழந்து இழிவுற்று, நீண்ட காலம் காடுகளில் அலைய வேண்டும் என்ற சாபம் பெற்றான் என்று கதை செல்கிறது. அவனுடைய உயிர் மட்டும் காக்கப்பட்டது.

போரின் முடிவில் எல்லாம் இழந்த திரௌபதி, பழிவாங்கும் உரிமை பெற்றிருந்தும் பிறிதொரு தாயின் துயரை எண்ணினாள். இது அவள் மனத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. அவள் ஒரு காலத்தில் அவையில் அவமானப்படுத்தப்பட்டு, வனவாசத்தில் துன்பப்பட்டு, இறுதியில் மகன்களையும் இழந்தவள். எனினும் அவள் உள்ளத்தில் வெறுப்பு நிறைந்திருக்கவில்லை. துயரம் அவளைக் கனிவுள்ளவளாக்கியதே அன்றி கடுமையுள்ளவளாக்கவில்லை. அதனால் அவள் சொற்களுக்கு அனைவரும் செவிசாய்த்தனர்.

துயரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தும் தனக்குத் தீங்கு செய்தவனுடைய தாயின் துயரத்தை எண்ணிய திரௌபதியின் மன்னிக்கும் பண்பு 'பொறுத்தாற்றும் பண்பே தலை' என்ற குறளின் மகத்தான எடுத்துக்காட்டு. ஆனால் அதே சமயம், அவன் செய்த குற்றத்துக்குரிய விளைவு விலக்கப்படவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

இங்கே தண்டனை முற்றிலும் நீக்கப்படவில்லை என்பதையும் நினைக்க வேண்டும். அறமும் கனிவும் இணைந்த தீர்வே அங்கு எட்டப்பட்டது. உயிர் காக்கப்பட்டது; ஆனால் அவன் செய்த தீங்குக்கான அடையாளம் அவனோடு தங்கியது.

Draupadi Spares Ashwatthama

From the Mahabharata: at the end of the Kurukshetra war the Pandava army had won. That night Ashwatthama, son of Dronacharya, enraged at his father's killing by deceit, entered the Pandava camp and killed the five sons of Draupadi and other warriors as they slept. It seemed that the Pandava line itself had been wiped out.

Draupadi, having lost her sons, was sunk in great grief. Arjuna, with Krishna's help, went in search of Ashwatthama, caught him and brought him. He also removed the jewel that Ashwatthama had on his forehead from birth. Then they brought him bound to the camp.

On seeing the killer, Bhima's anger flared. 'He must be killed at once,' he said. Others thought the same. But Draupadi's stance was different. She looked at Ashwatthama. According to tradition she said, 'The son of our teacher should not be killed. If you kill him, his mother Kripi will be grieved over her son as I am. I will not give that sorrow to another woman.'

Hearing her, the others calmed a little. In the end the jewel on Ashwatthama's forehead was taken, and the story goes that, disgraced without it, he was cursed to wander the forests for a long time. Only his life was spared.

At the height of her sorrow, Draupadi thought of the grief of the mother of the one who had harmed her. Her forgiving nature is a magnificent example of 'poruththaatrum panpe thalai'. Yet we must notice that the consequence of the crime he committed was not removed.