உணர்வு பொருந்தாத பாட்டு
சென்னையில் மார்கழி இசைவிழா நடக்கும் அரங்கம். அன்று இளம் பாடகர் அரவிந்தனின் முதல் பெரிய கச்சேரி. அவர் சிறுவயதிலிருந்தே குருகுலம் போல குரு இல்லத்தில் இருந்து இசை கற்றவர். ஸ்வரங்கள் தவறாது, தாளம் தவறாது பாடும் திறன் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால் அவரது குரு ராமசாமி பாகவதர் எப்போதும் சொல்வார்: 'அரவிந்தா, உன் குரல் சரியாக இருக்கிறது; ஆனால் அதில் இன்னும் பாவம் வரவில்லை.'
அன்றைய கச்சேரியில் அரவிந்தன் தியாகராஜரின் ஒரு கீர்த்தனையைப் பாடத் தொடங்கினார். ராகம் மிகத் தெளிவாக ஒலித்தது. ஸ்வரங்கள் துல்லியம். ஆனால் அரங்கத்தின் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு முதிய ரசிகர் மெல்ல கண்ணை மூடினார். கீர்த்தனையின் உருக்கம் அவரைத் தொடவில்லை. அரங்கம் கைதட்டியது; ஆனால் அது ஒழுங்கான கைதட்டலே அன்றி மனம் நெகிழ்ந்த கைதட்டல் அல்ல.
கச்சேரி முடிந்ததும் குரு அவரை அருகில் அழைத்தார். 'இந்தக் கீர்த்தனையில் தியாகராஜர் இராமனிடம் என்ன கேட்கிறார்?' என்று கேட்டார். அரவிந்தன் தயங்கி விடை சொன்னார். குரு புன்னகைத்தார். 'பாடலின் பொருளை நீ படித்திருக்கிறாய்; ஆனால் அதை உணரவில்லை. பாடும்போது உன் பார்வை எங்கே இருந்தது? அரங்கின் கடைசிச் சுவரில். யாருடைய கண்களையும் நீ பார்க்கவில்லை.'
அன்றிலிருந்து அரவிந்தன் பாடும்போது அரங்கில் ஒவ்வொருவரின் முகத்தையும் மென்மையாகப் பார்க்கப் பழகினார். ஒரு முதியவர் கண்ணீர் துடைப்பதையும், ஒரு குழந்தை தாளம் போடுவதையும் அவர் கவனித்தார். அவர் பாடல் மாறியது. குரல் அதே; ஆனால் அதில் கனிவு சேர்ந்தது. அடுத்த மார்கழியில் அதே முதியவர் எழுந்து நின்று கண்ணீரோடு கைகூப்பினார்.
அந்தக் கச்சேரி மண்டபத்தில் ஒரு சிறு நிகழ்வு நடந்தது. இடைவேளையில் முதியவர் அரவிந்தனிடம் வந்து, ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாமல் அவர் கையைப் பிடித்துச் சிறிது நேரம் நின்றார். அந்த அமைதியே அவருக்கு உண்மையான பாராட்டாக இருந்தது.
குரு பிற்காலத்தில் சொன்னார்: 'ராகம் காதுக்கு, பாவம் இதயத்துக்கு. பாடலோடு பாவம் பொருந்தும்போது பண் முழுமை பெறுகிறது. கண்ணோடு கனிவு பொருந்தும்போது மனிதன் முழுமை பெறுகிறான்.'
அன்றிலிருந்து அவர் குருவின் காலைத் தொட்டு வணங்கும் போது, இசை என்பது குரலில் மட்டும் இல்லை, பார்வையிலும் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து வணங்கினார்.