Kural 575 · கண்ணிற்கு அணிகலம் கண்ணோட்டம் அஃதின்றேல்

கண்ணப்பரின் கண்கள்

பெரிய புராணத்திலிருந்து: காளத்தி மலைக்காட்டில் திண்ணன் என்னும் வேடர் தலைவன் வாழ்ந்தான். வேட்டையாடுவதே அவன் தொழில். ஒருநாள் அவன் வேட்டைக்குச் சென்றபோது குடுமித்தேவர் என்னும் சிவலிங்கத்தைக் கண்டான். கண்டதும் அவன் உள்ளம் உருகியது. பிறப்பால் வேடன் ஆனாலும் அன்பால் அவன் இறைவனின் அடியவன் ஆனான். அவருக்கு எப்படி வழிபாடு செய்வது என்பது தெரியாததால், தான் வேட்டையாடிய இறைச்சியை முதலில் தானே சுவைத்து இனிப்பானதை இறைவனுக்குப் படைத்தான். வாயில் ஆற்று நீரைக் கொண்டு வந்து திருமுழுக்காட்டினான்; தலையில் சூடிய மலர்களைப் பறித்து அணிவித்தான்.

அங்கே ஒவ்வொரு நாளும் வேதநெறியில் பூசை செய்து வந்த சிவகோசரியார் என்னும் அந்தணர் இருந்தார். தாம் செய்த தூய பூசை அசுத்தமாக்கப்படுவதைக் கண்டு அவர் வருந்தினார். ஆனால் இரவில் அவருக்குச் சிவபெருமான் கனவில் தோன்றி, 'அவன் அன்பே எனக்குத் தூய வழிபாடு; நாளை மறைந்திருந்து பார்' என்று அருளினார்.

மறுநாள் சிவகோசரியார் மறைந்து பார்த்தபோது, இறைவனின் திருக்கண்ணிலிருந்து குருதி வடிவதைக் கண்டார். திண்ணன் அதைப் பார்த்துத் துடித்தான். மூலிகைகளை இட்டுப் பார்த்தும் குருதி நிற்கவில்லை. அவன் சற்றும் யோசிக்கவில்லை. தன் அம்பின் நுனியால் தன் ஒரு கண்ணைத் தோண்டி, அந்த லிங்கத்தின் கண் இடத்தில் வைத்தான். குருதி நின்றது. ஆனால் மற்றொரு கண்ணிலிருந்தும் குருதி வடிவதைக் கண்டதும், இரண்டாவது கண்ணையும் தோண்டத் துணிந்தான்.

அந்த இடம் தெரிவதற்காகத் தன் காலை லிங்கத்தின் கண் மேல் அடையாளமாக வைத்தான். தன் இரண்டாவது கண்ணையும் தோண்டத் தொடங்கியபோது இறைவன் 'நில்லு கண்ணப்ப, நில்லு கண்ணப்ப' என்று அருளித் தடுத்தார் என்று புராணம் கூறுகிறது. அன்று முதல் அவர் கண்ணப்ப நாயனார் எனப் போற்றப்பட்டார்.

கண்ணப்பரின் கதை பெரிய புராணம் முழுவதிலும் மிகவும் உருக்கமான பகுதிகளில் ஒன்று. இதைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் கண்ணீர் சிந்துவர் என்று பெரியோர் சொல்வர். 'என்னுடைய அன்புக்கு அளவில்லை' என்று கண்ணப்பர் பேசவில்லை; செயலில் காட்டினார். அதுவே அவர் கண்களை உலகம் அணிகலனாகப் போற்றக் காரணம்.

கண்ணுக்கு அழகு மை அன்று, இரக்கம் என்பதற்கு இதைவிட உயர்ந்த சான்று உண்டா? கண்ணப்பரின் கண்கள் பிறருடைய துன்பத்தைக் கண்டு துடித்தன; அந்தக் கனிவே அவற்றை அழியாத அணிகலனாக்கியது.

சமயத்தின் எந்த வடிவத்திலும் அன்பே அடிப்படை என்பதையும், பிறருடைய துயரை எப்போதும் தம்முடையதாக உணர்வதே கண்ணின் உயர் அழகு என்பதையும் இக்கதை நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.

The Eyes of Kannappa

From the Periya Puranam: in the forest hills of Kalahasti lived a hunter chief named Thinnan, whose work was hunting. One day while hunting he came upon a Shiva linga worshipped as Kudumithevar. His heart melted at the sight. Though a hunter by birth, in love he became a devotee of the Lord. Not knowing how to worship, he tasted the meat he had hunted and offered the sweeter portions to the Lord. He brought river water in his mouth for the ablution and plucked flowers from his own head to adorn him.

There lived there a Brahmin priest, Sivagocharyar, who performed daily worship in the Vedic way. He grieved at seeing his pure worship being defiled. But that night Shiva appeared in his dream and said, 'His love is pure worship to me. Watch from hiding tomorrow.'

The next day, when Sivagocharyar watched from hiding, he saw blood flowing from an eye of the Lord. Thinnan, seeing it, was in agony. He applied herbs but the blood did not stop. Without hesitation he gouged out one of his own eyes with the tip of his arrow and set it in the place of the linga's eye. The blood stopped. But when he saw blood flowing from the other eye also, he determined to take out his second eye.

To mark the spot he placed his foot on the linga's eye. As he began to take out the second eye, the Lord stopped him, says the Purana, calling, 'Stay, Kannappa, stay.' From that day he was honoured as Kannappa Nayanar.

Is there any greater proof that the ornament of the eye is compassion and not kohl? Kannappar's eyes throbbed at the suffering of another; that very tenderness made them an undying ornament.