Kural 574 · உளபோல் முகத்தெவன் செய்யும் அளவினால்

ஆலய வரிசையில் முதியவள்

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள பெரிய கோயிலின் தைப்பூசத் திருநாளில் ஆயிரக்கணக்கானோர் தரிசனத்துக்காக வரிசையில் நின்றனர். கோயில் நிர்வாகத்தில் பணிபுரிந்த முத்துச்சாமி கண்காணிப்பாளராக நின்று வரிசையை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டிருந்தார். அவர் கண்கள் கூட்டத்தின் மேல் சுழன்றன. எல்லாவற்றையும் அவர் பார்த்தார்; ஆனால் எதையும் உண்மையில் உணரவில்லை. அவருக்குத் தேவை ஒழுங்கு மட்டுமே.

வரிசையின் நடுவே எண்பது வயதைக் கடந்த ஒரு பாட்டி நின்றிருந்தார். அவர் கால்கள் நடுங்கின; ஒரு கையில் கைத்தடி, மறு கையில் ஒரு வாடிய மல்லிகைச் சரம். மூன்று மணி நேரமாகக் காத்திருந்த அவரால் இன்னும் நிற்க முடியாது என்பது முகத்திலேயே தெரிந்தது. பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் 'ஐயா, பாட்டி களைத்துவிட்டார்' என்று முத்துச்சாமியிடம் சொன்னார்கள். அவர் பாட்டியைப் பார்த்தார்; பார்த்தும் பார்க்காதவர் போல், 'எல்லோரும் ஒரே வரிசைதான்; பொறுத்திருங்கள்' என்று சொல்லி நகர்ந்தார்.

அப்போது ஒரு சிறுமி, வகுப்புத் தோழியோடு வந்திருந்த பதினாறு வயது மீனா, பாட்டியின் கையைப் பிடித்து அருகிலிருந்த மண்டபத்தின் திண்ணையில் அமர வைத்தாள். தன் தண்ணீர்க் குடுவையிலிருந்து நீர் கொடுத்தாள். 'பாட்டி, நான் வரிசையில் உங்கள் இடத்தில் நிற்கிறேன். நீங்கள் கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்கள்; தரிசனம் வரும்போது கூப்பிடுகிறேன்' என்றாள். வரிசையில் இருந்த பலர் அந்தச் செயலைப் பார்த்துத் தலை குனிந்தனர்.

முத்துச்சாமி அதைத் தொலைவிலிருந்து பார்த்தார். தாம் ஒரு நிமிடம் கூட அந்த முதியவளின் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தார். இரண்டு மணி நேரம் கழித்துப் பாட்டி கருவறையின் முன் நின்றபோது, அவர் கண்கள் ஈரமாயின. தரிசனம் முடிந்ததும் முத்துச்சாமி அவளிடம் சென்று, 'அம்மா, மன்னியுங்கள்' என்றார். பாட்டி புன்னகைத்தார்.

மீனா செய்தது பெரிய சாதனை அல்ல; ஒரு பாட்டியின் கையைப் பிடித்து அமர வைத்தது, ஒரு குவளை நீர் தந்தது. ஆனால் அந்த எளிய செயலில் இருந்த கனிவு, அங்கிருந்த ஆயிரம் பேரின் முன்பும் கண்ணோட்டத்தின் பாடத்தை எடுத்துரைத்தது. பிறகு முத்துச்சாமி அந்தச் சிறுமியைத் தேடி நன்றி சொன்னார்; 'நீ எனக்கு ஆசிரியர் ஆனாய்' என்றார்.

அடுத்த நாளிலிருந்து முத்துச்சாமி வரிசையில் முதியவர்களுக்கும் நோயாளிகளுக்கும் தனி வழி அமைத்தார். 'நான் எல்லோரையும் பார்த்தேன்; ஆனால் ஒருவரையும் நோக்கவில்லை' என்று பின்னாளில் தம் நண்பர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு கோயில் நிர்வாகம் தொண்டர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும்போது இதை எடுத்துக்காட்டாகக் கூறிவந்தது.

The Old Woman in the Temple Queue

At the Thaipusam festival of a great temple near Madurai, thousands stood in the queue for darshan. Muthusamy, who worked in the temple administration, stood as supervisor, arranging the line. His eyes swept over the crowd. He saw everything but felt nothing. All he wanted was order.

In the middle of the queue stood an old woman past eighty. Her legs trembled; in one hand she held a walking stick and in the other a wilted string of jasmine. After waiting three hours she clearly could stand no longer. Those near her told Muthusamy, 'Sir, the old lady is exhausted.' He looked at her, yet like one not seeing, said, 'Everyone is in the same line; please wait,' and moved on.

Then a sixteen-year-old girl, Meena, who had come with a school friend, took the old woman's hand and seated her on the ledge of a nearby mandapam. She gave her water from her own bottle. 'Grandmother, I will stand in your place in the line. Rest a little; I will call you when your turn comes,' she said. Many in the queue bowed their heads at the sight.

Muthusamy watched it from a distance. He realised he had not looked at the old woman's face for even a minute. Two hours later when she stood before the sanctum, his eyes were wet. When the darshan ended he went to her and said, 'Mother, forgive me.' The old woman smiled.

From the next day Muthusamy arranged a separate path in the queue for the elderly and the sick. 'I saw everyone but looked at no one,' he used to tell his friends in later years.