Kural 662 · ஊறொரால் உற்றபின் ஒல்காமை இவ்விரண்டின்

சமுத்திரம் தாண்டிய அனுமன்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் சுந்தர காண்டம் அனுமன் கடலைத் தாண்டிய நிகழ்வைக் கூறுகிறது. சீதையைத் தேடிச் சென்ற வானரர்கள் தென்கரையில் நின்றனர். நூறு யோசனை அகலக் கடலைத் தாண்ட யார் முடியும் என்ற கேள்வி எழுந்தபோது ஜாம்பவான் அனுமனின் பலத்தை அவனுக்கு நினைவூட்டினான். அனுமன் தன் ஆற்றலை உணர்ந்து மகேந்திர மலை மீது ஏறி இராமனை நினைத்து எழுந்தான்.

இது முடியும் செயலா என்பதை அவன் முன்பே ஆராய்ந்திருந்தான். தன் உடல் வலிமையும், இராமனின் நாமமும், தேவையான திறனும் கூடியிருப்பதை அவன் அறிந்தே புறப்பட்டான். பின்னர் வழியில் தடைகள் வந்தன. கடலின் நடுவே மைநாக மலை எழுந்து, 'சற்று இளைப்பாறிச் செல்' என்று அன்பாக அழைத்தது. அனுமன் அதை மரியாதையோடு தொட்டு வணங்கி, 'இராமனின் பணி முடிவதற்கு முன் ஓய்வு இல்லை' என்று தொடர்ந்தான்.

அடுத்து நாகர்களின் தாயான சுரசை அவனை விழுங்க வந்தாள்; அவன் தன் அறிவால் அவளை வென்று முன்னேறினான். பின்னர் நிழலைப் பிடித்து இழுக்கும் சிம்ஹிகை என்ற அரக்கியையும் வென்று இலங்கையை அடைந்தான். அங்கு சீதையைக் கண்டு செய்தியைச் சொல்லித் திரும்பினான்.

அனுமனின் செயலில் நாம் காணும் இன்னொரு பாடம் பணிவு. தன் பலத்தை உணர்ந்திருந்தும் அவன் பெருமை கொள்ளாமல் இராமனின் நாமத்தை முன்வைத்தான். உறுதி கொண்டவன் செருக்குக் கொள்வதில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது.

அனுமனின் இந்த வெற்றி வானரப் படைக்கு மட்டுமன்றி, பின்னாளில் இராமன் இலங்கைக்குச் செல்லும் முயற்சிக்கும் நம்பிக்கை அளித்தது. தடைகளைப் பொறுமையாகவும் விவேகமாகவும் கடந்தால் எவ்வளவு பெரிய கடலும் தாண்டக்கூடியதே என்பதை அவன் காட்டினான்.

மைநாகத்தின் அழைப்பு குறிப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது. அது தீங்கல்ல, அன்பான உபசாரம்; அனுமனுக்கு இளைப்பாற்றி கிடைக்கும் இடம். ஆனால் தன் பணியின் நோக்கம் மனத்தில் தெளிவாக இருந்ததால் அவன் அதை மென்மையாக மறுத்தான். உறுதிக்குச் சில சோதனைகள் கடுமையாக வராது, வசதியாகவே வரும் என்பதை இது காட்டுகிறது. சுரசையையும் சிம்ஹிகையையும் அவன் பணிவோடும் புத்திசாலித்தனத்தோடும் வென்றான். வலிமை மட்டுமன்றி விவேகமும் உறுதிக்குத் துணை என்பது இதன் பாடம். திரும்பி வந்து அவன் சொன்ன செய்தி வானரப் படைக்கு நம்பிக்கை தந்தது.

இந்த நிகழ்வில் குறளின் இரண்டு பகுதிகளும் தெரிகின்றன. முடியுமா என்று முன்னர் ஆராய்ந்தான்; தொடங்கிய பின் இளைப்பாறும் அழைப்பிலும் அச்சுறுத்தல்களிலும் தளரவில்லை. ஆராய்ந்து தொடங்கி, தளராமல் முடிப்பதே ஆராய்ந்தவர் கொள்கை.

Hanuman Crosses the Ocean

The Sundara Kanda of Valmiki's Ramayana tells how Hanuman crossed the sea. The vanaras who went in search of Sita stood on the southern shore. When the question arose of who could cross a sea a hundred yojanas wide, Jambavan reminded Hanuman of his own strength. Hanuman realised his power, climbed Mount Mahendra, and rose into the air remembering Rama.

He had examined beforehand whether the task could be done. He set out knowing that his bodily strength, the name of Rama, and the needed skill were all present. Then obstacles came on the way. In mid-sea the mountain Mainaka rose and lovingly invited him: 'Rest a little and go on.' Hanuman touched it respectfully and bowed, saying, 'There is no rest until Rama's work is done,' and went on.

Next Surasa, mother of the nagas, came to swallow him; he overcame her by wit and moved ahead. Then he overcame the demoness Simhika, who seized shadows and dragged creatures down, and reached Lanka. There he saw Sita, gave her the message, and returned.

On returning, the message he brought gave courage to the whole vanara host.

Both parts of the verse appear here. He first examined whether it could be done; after beginning he did not waver at the invitations to rest or at the threats. To begin after examination and finish without faltering is the doctrine of the wise.