Kural 1188 · பசந்தாள் இவள்என்பது அல்லால் இவளைத்

சந்திரமதியின் மீது சுமத்தப்பட்ட பழி

மார்க்கண்டேய புராணத்தின் அரிச்சந்திரன் கதையின் இன்னொரு காட்சி இது. அரிச்சந்திரன் சந்திரமதியையும் மகன் உரோகிதாசனையும் விற்றான். சந்திரமதி ஓர் அந்தணர் வீட்டில் பணிப்பெண்ணாக வேலை செய்தாள். சிறுவன் உரோகிதாசன் அங்கு விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு பாம்பு தீண்டி அவன் இறந்தான்.

துயரத்தில் மூழ்கிய சந்திரமதி மகனின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு மயானத்துக்குச் சென்றாள். அங்கே காவல் புரிந்தவன் தன் கணவன் அரிச்சந்திரனே என்பதை இருளில் அவள் உடனே அறியவில்லை. அவன் தன் வாய்மைக்காக மயானக் காவலனாக வேலை செய்துகொண்டிருந்தான். இருவரும் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் காணாத நிலையில் சந்தித்தனர்.

இந்தப் பகுதியில் ஒரு கொடுமை நிகழ்கிறது. சிலர் சந்திரமதி தன் மகனைக் கொன்றாள் என்று அவள்மேல் பழி சுமத்தினர் என்றும், அவளை அரசனிடம் இழுத்துச் சென்றனர் என்றும் புராணம் கூறுகிறது. தன் குழந்தையை இழந்த தாய்மேல் பழி சுமத்தப்பட்டது. துயரத்தில் இருந்தவளையே ஊரார் குற்றவாளியாகக் கண்டனர்.

இந்த நிலை குறளின் தலைவிக்கு நெருக்கமானது. 'இவள் பசந்தாள்' என்று சொல்பவர்களே தவிர, இவளைப் பிரிந்தவர் பற்றிப் பேசுபவர் யாருமில்லை. சந்திரமதியைப் பழித்தவர்கள் அவளது இழப்பின் காரணத்தை அறிய முயலவில்லை.

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியில் அரிச்சந்திரன் தன் கடமைக்கும் அன்புக்கும் நடுவே தவித்த காட்சி மிகவும் நெகிழ்வானது. கட்டணம் வசூலிக்காமல் மயானத்தில் ஒரு பிணத்தை எரிக்க அனுமதிக்க முடியாது என்பது அவனது கடமை. சந்திரமதியிடம் பணம் இல்லை. 'என் தாலியை விற்று அதைக் கட்டுகிறேன்' என்று அவள் தன் தாலியைக் காட்டினாள். அவள் கழுத்தில் தாலியைக் கண்டதும் அது தன் மனைவியின் அடையாளம் என்று அரிச்சந்திரன் அறிந்தான். அப்போதே இருவரும் ஒருவரையொருவர் அடையாளம் கண்டனர். அவளைப் பழித்தவர்களின் சொற்கள் அந்த நொடியில் பொய்யாயின. உண்மை வெளிப்படும் போது பழி மறைகிறது.

இக்கதை பழி என்பது எவ்வளவு எளிதாகத் தவறான இடத்தில் விழும் என்பதைக் காட்டுகிறது. அதனால்தான் நம் முன்னோர்கள் 'ஆய்ந்து அறிந்து பேசு' என்று கற்பித்தனர். கூற்றை விடக் கேட்டறிதல் பெரிது.

இறுதியில் உண்மை வெளிப்பட்டது; தேவர்கள் தோன்றி அரிச்சந்திரனின் வாய்மையைப் போற்றினர்; உரோகிதாசன் உயிர் பெற்றான். வாய்மை வென்றது. ஆயினும் அந்தப் பழிச்சொல்லின் வலி மறக்கக்கூடியதல்ல. யாரையும் தீர்ப்பதற்கு முன் அவரது நிலையின் பின்னணியை அறிய வேண்டும் என்பதே இக்கதையின் பாடம்.

Blame Laid on Chandramati

This is another scene from the Harishchandra story of the Markandeya Purana. Harishchandra sold Chandramati and their son Rohitashva. Chandramati worked as a maid in a brahmin's house. While the boy Rohitashva was playing there, a snake bit him and he died.

Sunk in grief, Chandramati carried her son's body to the cremation ground. In the darkness she did not at once recognise that the guard there was her husband Harishchandra himself. For the sake of his truthfulness he was working as the guard of the cremation ground. The two met without recognising each other.

A cruelty happens in this portion. The Purana says some laid blame on Chandramati that she had killed her son and dragged her before the king. Blame was laid on a mother who had lost her child. The villagers saw as a culprit the very one who was grieving.

This situation is close to the Kural's heroine. There are those who say "she has turned pale," but none who speaks of the one who left her. Those who blamed Chandramati did not try to learn the cause of her loss.

This tale shows how easily blame may fall on the wrong place. That is why our elders taught us to speak only after examining. Listening is greater than telling.

In the end the truth came out; the devas appeared and praised Harishchandra's truthfulness; Rohitashva was revived. Truth won. Yet the pain of that slander is not forgettable. The lesson of the tale is that before judging anyone one must know the background of their state.