Kural 1182 · அவர்தந்தார் என்னும் தகையால் இவர்தந்தென்

சங்க அகத்தின் பசலைக் குரல்

இந்தக் குறளின் உவமை சங்க அகப்பாடல்களின் நேரடியான தொடர்ச்சி. சங்க நூல்களில் தலைவி தன் தோழியிடம் 'இந்தப் பசலை அவர் தந்த கொடை' என்று புலம்புவது பல பாடல்களில் வருகிறது. தமிழ் அகத்திணை மரபு காதலர்களின் உணர்வுகளை இயற்கையோடும் அன்றாட வாழ்வோடும் இணைத்துப் பாடியது. அந்தக் குரல்களே 'அகம் குரல்கள்' என்று இங்கு கொள்ளப்படுகின்றன.

அத்தகைய ஒரு காட்சியை நாம் கற்பனை செய்யலாம். முல்லை நிலத்துக் கிராமத்தில் ஒரு தலைவி இருக்கிறாள். அவளது தலைவன் மன்னனின் படைக்குச் சென்றிருக்கிறான். கார்காலம் வருவதாகச் சொல்லிச் சென்றான். கார்காலம் வந்தது; அவன் வரவில்லை. தோழி அவளது மேனியை நோக்கி, 'ஏன் இவ்வளவு வெளிறினாய்?' என்று கேட்கிறாள். இது ஒரு பொதுவான அகக் காட்சி; எந்தத் தனிப்பாடலையும் நேரடியாகக் குறிப்பிடாமல் மரபின் இயல்பைக் காட்டுவது.

தலைவி மெல்ல சிரிக்கிறாள். 'இது அவர் தந்த அணிகலன்' என்கிறாள். தோழி வியப்படைகிறாள். தலைவி விளக்குகிறாள்: 'அவர் எனக்கு எதுவும் தராமல் சென்றாரா? இந்தப் பசலையையாவது விட்டுச் சென்றாரே; இது அவரை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.' இந்தப் பதிலில் துயரமும் அன்பும் பகடியும் கலந்துள்ளன.

இந்த மரபு தமிழ் அகப்பாடல்களின் மிகத் தனித்தன்மை வாய்ந்த கூறு: துயரத்தையும் அழகாக்கும் ஆற்றல். வள்ளுவர் அந்த மரபை ஏற்றுத் தம் குறள்களில் அதை நுட்பமாக்கினார்.

சங்க இலக்கியத்தில் இத்தகைய பாடல்களைப் பாடிய புலவர்கள் பலர். அவர்கள் பெயர்களும் வாழ்வும் முழுமையாக அறியப்படாவிட்டாலும் அவர்கள் பாடிய உணர்வுகள் இன்றும் நம்மைத் தொடுகின்றன. அந்தப் பாடல்களைப் படிக்கும்போது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த ஒரு பெண்ணின் குரலை நம் காதில் கேட்பது போல் இருக்கும். அதுவே இலக்கியத்தின் அற்புதம். இத்தகைய மரபு குறளில் ஒரு சிறிய வடிவாகச் சுருங்கி வந்திருக்கிறது. வள்ளுவர் நூற்றுக்கணக்கான பாடல்களின் சாரத்தை ஒரு குறளில் அடக்கும் ஆற்றல் பெற்றவர். ஆகவே இக்குறளை வாசிக்கும்போது அதன் பின்னணியில் உள்ள அந்தப் பெரிய மரபையும் நினைவுகூர்வது நல்லது.

தமிழ் அகப்பாடல்களில் காதல் ஒருபோதும் வெறும் புலம்பலாக இல்லை; அதில் நயம், பகடி, இயற்கை, தெய்வம் எல்லாம் கலந்துள்ளன. அந்தக் கலவையே அகப்பாடல்களை இன்றும் புதியதாக வைத்திருக்கிறது.

இன்றும் பிரிவில் இருக்கும் பலர் தம் துயரத்தை ஒரு நினைவுப் பரிசாகப் பார்க்கின்றனர். அது அவர்களைத் தாங்குகிறது. ஆனால் அந்தப் பரிசு மகிழ்ச்சியாகவும் மாற வேண்டும் என்பதே அன்பின் இறுதி நோக்கம்.

The Voice of Pallor in the Akam Tradition

The simile of this Kural is a direct continuation of the Sangam akam poems. In Sangam texts the heroine lamenting to her friend that "this pallor is his gift" occurs in many poems. The Tamil akam tradition sang the feelings of lovers by joining them with nature and daily life. Those voices are what we take here as "akam voices."

We can imagine such a scene. In a village of the Mullai land lives a heroine. Her hero has gone to the king's army. He said he would return with the rainy season. The rains came; he did not. The friend looks at her body and asks, "Why have you turned so pale?" It is a common akam scene; it shows the nature of the tradition without referring to any particular poem directly.

The heroine smiles softly. "This is the ornament he gave," she says. The friend is amazed. The heroine explains: "Did he go leaving me nothing? He at least left this pallor; it reminds me of him." In this reply sorrow, love and jest are mixed.

This tradition is a most distinctive feature of Tamil akam poems: the power to make even sorrow beautiful. Valluvar accepted the tradition and refined it in his Kurals.

In Tamil akam poems love is never mere lament; wit, jest, nature and the divine are all mixed in. That mixture keeps akam poems fresh even today.

Even today many in separation see their sorrow as a memento. It sustains them. But the final aim of love is that the gift should also turn to joy.